Blog Image

VERZAMELDE DAGGEDACHTEN

DAGGEDACHTEN

De dagelijkse Daggedachten van Pee | Piet Eelants | in de Dongense Internetkrant worden op veler verzoek vanaf oktober 2014 op deze plaats verzameld



Op alle teksten in deze bijlage geldt dat bij overname van volledige teksten of gedeelten ervan bronvermelding is gewenst

WITMAN’S GELIJK …?

DAGGEDACHTE Posted on zo, juni 28, 2020 20:43:30

‘The Times They Are a Changin (en er verandert niets). Als je de hele tekst niet kent is de titel misschien al voldoende .Hierboven staat ie. Een hit van Bob Dylan uit 1973. Zelden waren de discussies over good and bad zo open als toen. De discussies zijn er nog steeds in de tijd waarin we nu leven. Zet de TV aan ,sla een blad van de krant om, of draai aan de radioknop. Je ontkomt er niet aan. Een discussie om de discussie misschien? Discriminatie, Blackman Power en het nooit in de kiem gesmoorde sud- Afrikaanse Witman’s gelijk. Ik zie en luister. Ik zag het en luisterde en had tranen toe al tranen in mijn ogen en verbeterde onder het genot van een pilske, meestal samen met een dierbare zwager de wereld op een avond. De tekst uit het liedje van Dylan stond dan centraal. Alle nieuwe dingen die beter waren dan wanneer en waar dan ook en ooit, passeerden de revue. De onderwerpen zijn er nog en soms dezelfde als toen. De taal wordt enkel harder. De gediscrimineerde wil dat fenomeen niet meer ondergaan en degene die discrimineert ontkent nog steeds dat ie dat doet. Sommigen noemen het een grapje en het gebeurt dat een televisieprogramma niet meer gesponsord wordt omwille van zo’n grapje. De ‘Me too’ beweging, het gewoon ‘ Gender ‘ mogen wezen., de acceptatie van homoseksualiteit van mannelijke en vrouwelijke kunnen .

Het aanvaarden van wit en zwart en het vergaande feit dat alle meningsuitingen in ook alle vrijheid gezegd en gebezigd mogen worden . De nieuwe tijd meneer, de nieuwe tijd mevrouw. Hoezo dat en de oude tijd dan? Die was goed voor ons en hen die ons weer hen noemen. De tijden veranderen en zijn beter dan toen. Is dat zo? Het feit alleen al dat de onderwerpen niet veranderen zegt iets over de mens van nu. Het slimste zoogdier. De dingen veranderen . We gaan de goede kant uit en we menen het ook nu. Dat hoor ik en dat zie ik. Maar ik hoor en zie niet allemaal de werkelijkheid. Geen getover met woorden tenzij het daggedachten zijn, maar de straat op om te eisen dat onze leiders er aan mee doen om de wereld een beetje meer beter te maken. Degenen die achter willen blijven doen dat maar in hun eigen tijd. Toch? Het is al lang duidelijk en dat moet gewoon gelden voor iedereen. ‘The Times They Are a-Changin’. Geen achterbakse politiek maar transparantie en liefst overal. Eerlijkheid ten spijt desnoods. Waar , maar vooral wanneer heb ik dat allemaal meer gehoord. Was dat niet in de jaren 70 , toen ‘Good old Bob’ zijn lied schreef en was het niet net na een aflevering van DWDD dat ik in het journaal een telefoongesprek hoorde met de vraag “ Ik heb liever geen Ali of een Fatima in mijn buurt meneer de makelaar en ik wil dit huis toch écht hebben …” . “daar houden we dan toch gewoon rekening mee mevrouw…”.

Ik ben somber gestemd over de tijden die veranderen. Of begin jij eraan deze keer?

(c) Piet Eelants 2020



Laberdie, laberda, laberdosia ( 2 /661)

DAGGEDACHTE Posted on do, juni 18, 2020 12:47:19

Laberdie, laberda, laberdosia ( 2 /661)

Daar kwam ‘unne’ boer uit Zwitserland, Kadee, kadulleke, keda ! (En )die had een ezel aan zijn hand, Laberdie, laberda, laberdosia ! En die had een ezel aan zijn hand, Caecilia !

Het is midden zomer 2019 en als ik er aan terug denk doe ik dat omdat ik herinneringen koester. De momenten van vertedering , van lief , maar ook van leed zijn me zonder meer dierbaar. Een groot deel van mijn dagelijkse gedachten bestaan er uit ,want als je de mooie dagen niet wil vergeten moet je er aan terugdenken. Een tijd zoals ik die op dit meemaak is een rollercoaster van leed en verdriet en sommigen weten er van. Toch is deze tijd tijdelijk is mijn overtuiging. Tijdelijk omdat dat voor alles geldt. Bovendien is alles eindig maar brengt de realiteit van het moment je leven tot een uiteindelijke voltooiing waarin je leeft en een beetje sterft. Maar de meeste dagen zijn levenswaard, zoals het krijgen van kinderen en kleinkinderen. Zij houden je soms op de been op de goeie en slechte dagen. Zij geven je steun en veroorzaken ook verdriet en angst. Zij maken het leven levend en de moeite waard. Zij vormen je levensloop.

Maar er is meer. Het eerste kusje dat zo voorzichtig was en aarzelend. Het blozen op je wang erna en het juist niet afvegen van de lippenstift .De eerste dansles en de rest. Het leven in volle bloei ; je eerste tuintje en het gaan naar het altaar. De wijde wereld in en ‘elk nieuw beging ‘. Ik herinner me de voorste schoolbank en het strafwerk later op de dag. Dat klein ongelukje en de eerste pleister. Het leven gaat verder, elke dag en ook de tomeloze nachten tellen mee.

Laberdie, laberda, laberdosia…En zo zijn er nog heel wat coupletten toe te voegen die dit schoolliedje vormen. Schoolliedjes. Ze zijn me dankbaar. In mijn herinnering passeren er zo wat dagelijks een paar langs een paar hersencellen en als kleindochter Femke er is , mijn stembanden….. We zongen ze op de lagere school. Meester Schilders en broeder Damiaan deden er veel aan. Op die bewuste zomerdag vorig jaar hoorde ik op de Vlaamse televisie bij een aflevering van ‘FC De Kampioenen’ het woord ‘Kadulleke’ en prompt pompte mijn ( rijke) geheugen twee liedjes naar boven die dat woord bevatten. De boer uit Zwitserland en ‘ ’t regent ’t regent ‘. Dat liedje heeft heel wat uitvoeringen en teksten die heel veel zijn aangepast, veranderd en toegevoegd, maar ik leerde in het eerste couplet al dat het twee kadullekes waren die op hun gat vielen. Het woord ‘Kanulleke integreerde me weer plotseling. Mijn gedachten gingen opnieuw uit naar Willy Vandersteen zijn stripverhalen over Suske en Wiske . Het ‘popke’ ‘Schanulleke’ speelde in de verhalen een grote rol en was de steun en toeverlaat van Wiske en niet van Suske zoals een andere leeftijdsgenoot nog steeds beweert. Oorspronkelijk heette het speelgoedje ‘Schalulleke’. Verantwoord opvoedkundig was dat ook in Vlaanderen niet.

Schoolliedjes. Ik zing ze nog vrij vaak. Zachtjes en uit de buurt van Femke. Eerst tot groot genoegen van mijn twee oudste kleinkinderen. Zij verlaten tegenwoordig ook spontaan de ruimte waarin ik mijn zangkunsten vertolk. Zingen gaat me niet goed meer af; de omstandigheden laten dat niet toe. Gelukkig is er Femke nog. De jongste kleindochter van bijna acht . Zij vindt het nog bijna grappig. Dat dacht ik, totdat ik ontdekte dat haar vingers in beide oren gingen bij een exclusief optreden voor haar vorig jaar. Och ,het zij zo. De tijd van toen die is voorbij en komt niet meer terug. Wel de herinnering die blijft, die ik koester en niet verdwijnt. Dat maakt het leven het leven waard. De herinnering en de dingen die vandaag beginnen

Piet Eelants © 2020



DUN, DIK OF DOOR EEN DOEKJE ….. ( een oude traditie voorbij) 660

DAGGEDACHTE Posted on za, juni 06, 2020 19:57:38

Heel Holland bakte. Daar lagen ze dan. Naast elkaar of midden achter en soms tussen twee kuilen. De Adonissen en Aphrodites komen uit Appelscha en Weert ,uit de buurt van de Zaanse Schans en Breda. Ook Dongense al dan niet reeds gebruinde mannen en vrouwen lagen er tussen . Hutje bij mutje . Het kon toen nog in 2019. De blakende zon deed haar werk en de flessen, tubes, potjes, sachets zonnebrandolie en andere smeersels waren niet aan te slepen. Last minute reizen naar de Spaanse Costa werden op de laatste minuut toch nog geannuleerd, want voor de zon – die dezelfde is als in Spanje en nog zuidelijker gelegen natiën- was ook in ons eigen kikkerlandje volop en prominent aanwezig. Mooi volk zag je als je er oog voor had en als je zo langs die bezwete lichamen liep op het strand aan onze eigen Noordzee. Je kon hier en daar zelfs zien dat ze dat jaar op inheems goed weer hadden gerekend. Opvallend minder dikke buiken maakten van het strand een lust voor het oog. Zelfs onze Oosterburen die je erkent door hun opvallende uitspraak van het Scheveningense strand pasten opvallend in ook kleinere kuilen dan andere jaren. Al deze dingen vielen in het oog en ook wel in de smaak. Voordelen zijn er ook. Er pasten meer sardientjes in het blik- een metafoor voor mens en strand-. Vorig jaar nog, was voor kieskeurige dames een te dikke buik een reden om thuis te blijven ‘Dik is ook lelijk en niemand wil graag dik zijn’ is meestal de eindconclusie van een domme discussie erover. Nu zitten we dik in de shit en niemand die naar je slanke billen omziet ,want op sommige stranden ben je gewoon stil en verlaten. De aandacht dit jaar gaat enkel en niet verder uit naar de ligger op de handdoek op minstens anderhalve meter van jouw windscherm. Alleen kijken dus. De strijd om de mooiste is al eeuwenoud en eeuwenoud is ook de golfbeweging die plaatsvindt aan de Middellandse zee.

Dit jaar mogen we ook. Maar alleen naar landen die code geel hebben. Alsof het virus daar rekening mee houdt. De hierboven omschreven taferelen passen dit jaar niet in onze morele waarden. Sommigen vinden er wat anders van. De anderhalve meter samenleving doet mensen nadenken(?) Geen stampvolle dancings en zuiphuizen in de Spaanse zon, geen halfnaakte schouder aan schouder polonaises. En jij gelooft dat ?

De reden dat we dit jaar beperkt mogen reizen is ook hier het gevolg van de oorzaak waarvoor weer een reden is. Het virus wat ons treft een spelbreker.

Als je kijkt naar dames en heren op foto’s uit de jaren ’40 – ’50 van de vorige eeuw, net na de tijd dat vrijheid door een bezetter om hele andere redenen dan in 2020 werd beperkt, zie je dames en heren in badpak en ook op het zelfde als hierboven omschreven strand zie je duidelijk een ander beeld. Heren zijn lang ,slank , maar hebben óók een bierbuik en de dames zijn behalve minder bloot ook meer ‘gezet’ als op ons moderne 2020 -strand. ‘Gezet’ kan hier ook gelezen worden als gewoon dik, om het lelijke woord vet maar niet te gebruiken. Who cares. We liggen er. Het niet aan iedereen uitbetaalde vakantiegeld moet tenslotte goed besteed worden en wat is mode dus e n wie maakt er nu eigenlijk uit of we slank of dik willen zijn. Leven de lol. Als je maar niet quarantaine moet in dat verre land. De mens verandert maar het commerciële circus niet. Futurologen zeggen dat de mens over pakweg 300 jaar er lang en slank uitzien en dat mannen zich dan niet zélf kaal hoeven te scheren om hot te zijn. Ze krijgen vanzelf al minder haar als ze nog maar net foetus zijn en dat schijnt straks weer aan de vlugge zich gewoonlijk als kikkervisjes voort te bewegen zaadcellen te liggen en virussen zijn tegen die tijd allemaal bedwongen. Wie had het over het verleden ? De mens leeft voort dank zij een nieuw vaccin. Ik blijf thuis. Voor mij mag de haan later in de tijd kraaien.

(c) Piet Eelants 2020



Een roller- coaster op je pad

DAGGEDACHTE Posted on di, mei 19, 2020 09:29:41

Goed doen of zijn. Niet alles willen hebben, niet jaloers zijn, niet zagen en klagen, maar helpen, meedoen, troosten. Deze nacht droomde ik daar over. Dat laatste ervaar ik volop op dit moment. Ik leef er naar en vul er mijn daggedachten soms mee. Ik droomde ook dat je dan de kans loopt te worden aangezien als een zacht ei , een brullend schaap. Je loopt het gevaar dat zelfs dat ei een eitje wordt . Waarom een ei een ei heet was in mijn droom plotseling niet meer duidelijk. Het zal me een zorg zijn dacht ik. Het is tenslotte maar een droom. Ik droomde dat ik plotseling een macho werd. Ik was een vent en keek enkel naar andere mannen om hen te overtreffen in grove taal en onbezonnen hardheid. De tranen zijn soms op en een krokodil is niet altijd voorhanden. Naast me als levensgezel zag ik een echte meid. Zij was ook op de toekomst voorbereid, maar of die toekomst er op dit moment is, is te twijfelachtig. De toekomst komt vanzelf ,daaraan hoefde ik niet te twijfelen.

Dat droomde ik. De toekomst bijsturen of een beetje in de goede richting duwen was in mijn droom een heel werk. Een eitje is daarvoor niet in staat. Een onbegonnen werk. Ik keek rondom me. Velen begonnen er niet aan. Ze zochten naar alternatieven voor de mogelijke transpiratiegeur die inspanningen in die richting zouden kunnen veroorzaken. Een doekje voor het bloeden, een pleister op de wonde en een spuitbus of een goed gesprek om de lucht te klaren. Bij het wegwuiven van die toekomst wuifden anderen niet terug en tenslotte kwam de gehele mensheid in een neerwaartse spiraal terecht. Dat gebeurde in mijn droom. In mijn droom nam de mens plaats in de roller-coaster en wist niet eens waar de rit eindigde. Een pilletje dan maar en drank om te vergeten. Toen werd ik wakker, zat rechtop in mijn bed. Nog net vóórdat ik wakker werd, leidde mijn droom me nog naar een andere mogelijkheid. Mee gaan met de massa en verdrinken in het verdringen van de werkelijkheid blijkt ook nu geen manier van leven en geen alternatief voor het breken van het brood aan het ontbijt ,het delen en er zelf van te nemen. De tijd gaat zoals die gaat ;ook in dromen. De werkelijkheid is spannender maar ook realistischer. De werkelijkheid is soms hard, soms onvermijdelijk, maar altijd eindig. Jing en Jang duurt soms te lang en tranen komen en gaan.

Piet Eelants (c) 2020 ( 659)



Moete gij ’n stukske ( 658)

DAGGEDACHTE Posted on zo, mei 03, 2020 09:51:12

Al een poosje verkeer ik enkel enkel

Een diep verdriet , een tijd die niet eerder voorkwam

Ik voel ik me alleen

Geen greintje geintje en geen vermoedt perspectief

Geen kinderstem en geen vertier

Een knuffel ontbreekt

Een vogel passeert en vliegt naar haar nest

Ik zie het en ik huiver

Zo hoog …en ik val

Verder weg zie ik de lichten weer en hoor ik het begin

Eindeloos wachten op de angst die komen gaat

Antwoorden blijven uit en gaan de vragen voorbij

Grijs en kil kijken de wolken toe en de horizon verbleekt

Ik wil het licht zien dat zich schuil houdt ; dat niet bestaat misschien

De herinnering begint al, de mooie dagen

De appel in haar schoot ,in partjes verdeelt

Roep me en ik kom

(c) april 2020 Piet Eelants



Weet je nog wel …….Het Avondje AVRO ( 657)

DAGGEDACHTE Posted on wo, april 22, 2020 09:50:16

Daggedachten gaan soms naadloos over op nachtgedachten. In een gesprek met een van mijn zussen die overigens binnenkort een nu al zeker te weten geslaagde poging gaat doen háár daggedachte op deze plaats uit te spreken, hadden we het over het in vroegere tijden dinsdagavondje televisie. We bestempelden het als een ‘avondje uit !’ maar dan thuis. Nu is de dinsdagavond en al die andere avonden altijd een crime om te kijken naar de programmakeuze van de netmanager.

Hij kan ook niet anders en doet zijn / haar best om ons kijkersvolk te amuseren. Maar wat is amuseren als er niet val te amuseren met wat iedereen al geamuseerd heeft. Oude programma’s zijn meestal ook oude koeien die nóg maar eens uit de sloot gered moeten worden. Het avondje AVRO toen er de TROS nog niet aan toegevoegd was en dat in lang vervlogen tijden en lang vóór de coroavirustijd het populairst was, is verworden tot helaas nodige – en – actuele alarmfase 1 – televisie. Slapen na ‘Op 1 ‘ was afgelopen avond weer eens schier onmogelijk. Gelukkig ( ? ) zendt ‘den Bels’ zaterdag ‘Schipper naast Mathilde ‘weer eens uit. Maar eerst ic ’s en ander menselijk leed .Er werd over gepraat en je mengt je noodgebonden via je gemakkelijke bankstel thuis in zware discussies hoe dat dat allemaal gaat aflopen. Nu, maar ook later in de tijd.

De Rijdende Rechter trakteert ons op tijd en stond zijn oordeel en doet dat ook op anderhalve meter afstand van de zwaar verdachte. Het programma Opgelicht ?! liet ons weer eens het slechtste in de mens ervaren en van Opsporing Verzocht werd je ook al niet vrolijk . Het journaal begon en eindigde met heel veel ellende en een sprankje hoop. Zelfs het weersverwachting beloofde niet veel goeds voor hen die ander weer wensen.

Je zou maar voor minder en voor hen voor wie dat geldt in bed stappen en uit pure ellende vergeten je ondergebit te poetsen en de sokken uit te trekken. Niks ontspannen slapen en dromen van enkel rozengeur en maneschijn. Niks opgewekt wakker worden op woensdag en met zijn allen een vrolijk eitje tikken. Al met al lijkt ‘ een avondje AVRO ‘ of heimwee TV niet goed voor ons nationale welzijn. Een volzin om deze daggedachte te eindigen schiet me niet meteen binnen. Een troostend woord misschien. Een paard houdt moed tot het haver krijgt en er schijnen ook nog goede dagen te komen. Misschien morgen al of dan toch zeker in september. De mensheid die nog op straat is en in de supermarkt , ook in Dongen, eist intussen , en steeds meer met zo langzamerhand een brok onvervalst eigenbelang en strijd hun veel te krappe vierkante meter op.

Komt het goed ? Ja, het komt goed …

Piet Eelants (c)2020



De gaatjes in het deksel …

DAGGEDACHTE Posted on za, april 04, 2020 10:44:08

Zelfs ONS ontkomt er niet aan. Deze Golden Oldie -zender op kanaal 50 van de afstandbediening heeft in deze barre tijden te maken met concurrentie.( Bijna )naamgenoot NOS voorziet ons (…) dagelijks met televisieprogramma’s uit vervlogen tijden. Mensen verlangen er naar en de uitdrukking ‘die goeie oude tijd’ is plotseling actueel. Maar ONS is niet dom en draait de rollen om, zet de concurrentie te kakken. Sinds kort zijn naast de oeroude filmpjes van met de hand wassende huisvrouwen en zwoegende turfstekers die via het jaagpad met lange stokken de bootjes verplaatsen, ook nieuwe programma’s te zien. Bekende Nederlanders presenteren oude én nieuwe programma’s. Zo ging Cor Bakker al muzikaal populair terug in de tijd en deed Ernst Daniël Smid dat zelfde met klassieke muziek. Anne van Egmond ( wie kent ‘r niet) presenteert sjokkend en mompelend bijna dagelijks een muzikale fruitmand. ONS moderniseert : Ook een lifestyle- programma is hot bij ONS en vooral op zondagochtend wordt er gekokkereld. De vernieuwingsdrift gaat ONS geen windeieren leggen. Kijkcijfers zijn heilig en veilig met een gesponsorde keuken in je decor.

ONS heeft de keuken ontdekt . Niks geen platte buiskachel, niks geen drie -pits AGA- gastoestelletje en niks geen melkkoker met de bij sommigen nog bekende gaten in het deksel. Een door de beschuitenpap roerende huisvrouw is nergens te bekennen. Wel ziet de kijker de modernste apparatuur van het merk dat zegt dat er geen betere is en de ingrediënten die gebruikt worden komen met naam en toenaam , maar wel geraffineerd latent toevallig in beeld . ‘ONS ‘ krijgt er honger van , of op zijn minst trek .Bij het aanschouwen van al dat lekkers worden de smaakpapillen geactiveerd en onze grijze massa gevoed met ideeën die onze behoefte aan naar mensen vertaalde foerage bevredigt. ‘ Voeg toe twee eetlepels ‘ en ‘ even in de koelkast ‘worden standaardzinnetjes. Waarom ONS? Waarom kun je als schoenlapper niet gewoon bij je leest blijven. Laat ons via ONS gewoon de emmer water op de stoep met daarin de handige pollepel zien ,waarmee moeder de vrouw na het lappen van de ruiten ze weer nat gooit en tot in de kleinste hoekjes van het kozijn weer kraakhelder maakte. Het beeld van vader mis ik ONS , die de volgende emmer klaar zet. Daar wil ik naar terug. Bij jullie dus. Naar de nostalgie zoals dat hoort bij ONS . De stoomtrein voor mijn part of een filmpje van Olle Bolle Gijs die voor eerst ‘Papier Hier ‘roept , of Ik ga afkicken bij Nickelodeon met desnoods een doosje Rennies op de schoot. Gelukkig hebben we s -middags Heimwee -TV!

© Piet Eelants 2020.



EEN BRUG TE VER ( 655)

DAGGEDACHTE Posted on vr, maart 27, 2020 18:53:23

Een op natuurlijke feiten gebaseerde tale of unexpected .

Een weekend-daggedachte met een moraal zou je kunnen zeggen. Misschien vergelijkbaar met hetgeen we op dit moment noodgedwongen ook meemaken.…..

Goed dus dat men even pas op de plaatst maakt ….

Het is warm in het Zuid- Italiaanse dorpje Piggelmé. Er heerst grote werkloosheid en al maanden viel er geen druppel regen .Het loopt tegen twee uur . De activiteit van de bewoners wordt , zoals elke dag rond deze tijd omgezet in passiviteit. Toch is er iets ongewoons merkbaar. Ondanks de siësta heeft de burgemeester voor vandaag een extra gemeenteraadsvergadering uitgeschreven. Met tegenzin stappen de gemeenteraadsleden naar het stadhuis. Een Italiaanse wet schrijft voor dat een voorgenomen besluit voor een bepaalde datum moet worden bekrachtigd. “Ik open de vergadering en heet U allen van harte welkom”. Gemompel in de zaal . De geachte afgevaardigden berusten in hun plicht. Na tien minuten staat iedereen weer buiten. Er was in het recente verleden al zoveel over gezegd dat men het voldoende vond om het belangrijke voorstel meteen in stemming te brengen. De volksvertegenwoordigers kunnen zich nog voldoende passief bezig houden.

Twee jaar later

“En hiermee open ik de brug die ons dorp eindelijk die uitbreiding zal geven die, gezien de huidige economische tijd ons in de gelegenheid zal stellen om die bla bla bla ….”Geen van de dorpelingen hoorde nog wat de burgemeester zei . Met z’n allen probeerden ze als één man tegelijk over de brug te lopen. Vooral de plaatselijke middenstand maakte veelvuldig van de nieuwe brug gebruik, zoveel zelfs dat de zelfde gemeenteraad een paar maanden later moest besluiten dat er, om het verkeer een beetje in goede banen te leiden, een brugwachter moest worden aangesteld. Het zij zo. het personeelsbestand van de gemeente werd op een goede dag uitgebreid met een brugwachter. Iedereen was verheugd over het feit dat men toch iets gedaan had om ook de in het dorp steeds groeiende werkloosheid te terug te dringen. In een extra raadsvergadering die weer maar tien minuten duurde en weer in siësta -tijd plaats vond, werd besloten om een hoofdbruggenwachter aan te stellen. Als argument gebruikte men dat het toch niet zo zou kunnen zijn dat de functie van brugwachter onder geen enkele discipline zou vallen dus bedacht men de Dienst ‘Brug -en Waterwerken’. Na een paar maanden begon het hoofd van de kersverse dienst te klagen over het feit dat zijn dienst in vergelijking met Openbare Werken geen boekhouder had en dat hij als baas toch niet alles zelf kon doen. Het was weer siësta toen de gemeenteraad besloot om een boekhouder aan te stellen bij de dienst “Brug- en Waterwerken”. Het werkloosheidscijfer in het dorp bleef zakken.

De dienst “brug- en waterwerken” kende nu vier brugwachters, een hoofd, een subhoofd, vier boekhouders, een salarisadministrateur, een kantine-juf, zes administratieve medewerkers en een chauffeur.

Het was warm die dag. Een extra gemeenteraadsvergadering vindt plaats. Vandaag moest men beslissen over personeelsinkrimping. De kosten van de door iedereen zwaar op de maag liggende dienst waren uit de hand gelopen. Banen stonden plotseling op de tocht. Het was een zeer rumoerige vergadering en duurde ook langer. Drie brugwachters werden weliswaar eervol – ontslagen en voortaan deed de dienst het met twee boekhouders. De hel brak los. Het werd een chaos daar bij die brug. Niemand die op tijd de brug opende. Lange rijen auto’s, fietsen, karren, voetgangers. Wel een vrije scheepsroute. Mensen schaften zich een bootje aan en er kwam een brugwachter bij.

De droogte hield aan. De rivierbedding veranderde in een stoffige landweg. De brug werd overbodig, de bootjes waren onverkoopbaar en het werkloosheidcijfer steeg verder.

Een paar mensen begonnen spontaan te zingen.

(c) 1984 en 2020 Piet Eelants.

(Piet schreef dit nu wat aangepaste verhaal overigens al in 1984. Elke gelijkenis met de huidige ‘coronatijd’ is toeval)



Volgende »