Blog Image

VERZAMELDE DAGGEDACHTEN

DAGGEDACHTEN

De dagelijkse Daggedachten van Pee | Piet Eelants | in de Dongense Internetkrant worden op veler verzoek vanaf oktober 2014 op deze plaats verzameld



Op alle teksten in deze bijlage geldt dat bij overname van volledige teksten of gedeelten ervan bronvermelding is gewenst

de Wet van Murphy (678)

DAGGEDACHTE Posted on zo, februari 14, 2021 11:17:39

Geradbraakt wakker worden na een nacht vol akelige dromen. Drie keer eruit geweest om te plassen .Oh what a night!! En dan het opstaan: Waar kies jij voor ? Voor het stoten van je kleine teentje, het struikelen over je schoenen,onder de douche staan terwijl je vrouw warm water pakt in de keuken ( nee, ik woon niet in die beruchte wijk), een knaap van een snee in mijn kin bij het verkeerd manoeuvreren van het scheermesje, struikelen over de weegschaal die ik al een tijdje in de gaten houd vanwege dreigende obesitas, ernaast stappen bij het er op gaan staan en daardoor m’ n kleine teentje aan de andere voet stoten, een handdoek vergeten te pakken en in je blote lijf natte voeten zetten in gang en linnenkamer, met het terug gaan naar de doucheruimte over de aldus natte vloer uitglijden en flink op je stuitje vallen. Geluk. Jij mag nog kiezen.

Ik kreeg het allemaal aangeboden door meneer Murphy. Gelukkig was er even een moment van rust. Een sneetje peperkoek en een lekkere tas thee. De krant . Ja, even uit de bus halen. Van de vierde naar de begane grond. Dat doe ik normaal altijd te voet, alleen met twee pijnlijke kleine tenen, kies je op zo’n moment graag voor de lift. Toch ? Dat ging vlot en krant was er gewoon. Onverwacht en dus toch een beetje geluk.BNdeStem had me uit voor- en goede zorg al gewaarschuwd dat ie waarschijnlijk wat later zou zijn. Het weer hé. Terwijl ik terug naar de lift loop bedenkt ik in een flits dat ik wel eens wat meer financieel respect zou kunnen opbrengen als beging 2022 een verzoekje voor het jaarlijkse heitje komt voor het karweitje om elke dag de krant te bezorgen. Prompt op tijd. Maar dat is voor later.

Het wachten op de lift duurt opmerkelijk lang. Eindelijk. Een moeder én een kind stappen uit en het kind krijgt een korte les in het nooit meer doen van zulke dingen. Ik hoef niet te raden naar de reden van de reprimande; het knopje voor de kelder lichtte nog op. Bij het openen van mijn voordeur kwam het aroma me al tegemoet. Maar ook een vloek van mijn vrouw. Het deksel van de Senseo was weer eens omgeklapt met als gevolg dat het aanrecht weer droop. Binnen twee minuten lag het apparaat uit te lekken in de sneeuw op het balkon. De volgorde der dingen volgde elkaar snel op. Ik was de eerste telefonische klant van Blokker en kon een nieuwe Senseo vier uur later ophalen. Ik kom daar later nog op terug.

Na ieder een half kopje koude koffie te hebben genoten en het krantje gelezen te hebben en ik me weer geërgerd had aan de té grote hoeveelheid coronanieuws was het tijd voor de boodschappen. De auto startte meteen. Knap onder de heersende weersomstandigheden voor een voiture van bijna 17 jaar. De afstandbediening van de garagedeur bleek daar meer moeite mee te hebben. De batterij op. Óp ja en leeg dus. Dan de grote ijzeren hekdeur maar handmatig opendoen. Bij de ALDI bleek er enkel helemaal achteraan nog een parkeerplaats beschikbaar te zijn. Die was omgeven met een berg al bevroren sneeuw aan de linkerzijde van de autodeur en natuurlijk komt mijn deur daar tegenaan. Wéér een krasje. Ik kon overigens niet de PMD afval kwijt. De container zat klem.

Normaal hoef ik nooit te wachten op een winkelwagentje. Nu stond er een rij van vier. Het was dus druk. Té druk bleek, toen ik eindelijk de winkel in kon. Na het verwijderen van alle overigens imaginaire virusjes van het handvat van het wagentje sloeg mijn bril nóg meer aan. Ik zag dus helemaal niets meer. Tijdens het winkelen heb ik rare capriolen moeten uithalen. De bril op de neus, het mondmasker er onder en erover. Het leesgedeelte blijkt dan plotseling te groot en dan weer te klein en bovendien was het ALDI- personeel in alle gangen bezig met de dozen in de rekken te smijten, was het krentenbrood op en stond iedereen in de weg. ( Druk dus). Gelukkig waren er nog twee bosjes tulpen over voor mijn Valentijn en óngelukkig waren er twee mandarijntjes kapot gegaan die eenmaal op de boodschappenband hun aldus vrijgekomen sappen verspreidde tot zichtbaar ongenoegen van de overigens verder supervriendelijk kassière.

Diverse weekendboodschappen belandde op de achterbank. De aanwezigheid van de zak PMD – afval en de doos van de kapotte Senseo in de altijd al te kleine kofferruimte speelde daarbij een rol. De vlek van het mandarijnen -sap is inmiddels verwijderd van de achterbank.

Na een bezoek aan de Coolhof en het weer handmatig openen van de zware garagedeur onder ons appartementsgebouw kon ik de boodschappen met behulp van mijn eens veelvuldig beroepsmatig toegepaste handelingen in het kader van het FIFO- systeem opruimen. Het boodschappenwagentje deed overigens raar onderweg naar de vierde en ik zal de wieltjes eens moeten smeren.

Alhoewel ik me nog steeds afvraag waarom je na je bestelling bij een niet essentiële winkel vier uur moet wachten voordat je je spullen kunt komen ophalen en ik het ook niet in de krant heb kunnen lezen, is de rest van de zaterdag goed verlopen. Het batterijtje in de garagedeur- afstandsbediening is vervangen, de koffie uit de splinternieuwe Senseo smaakt heerlijk en de ruikers tulpen staan in de vaas. Waarmee ik maar wil zeggen dat ik nooit zal vergeten dat er ook mooie dagen zijn. De rest van de zaterdag was er al een bewijs van.

Piet Eelants ( c) 2021



Tips voor politiek Den Haag.. ( 677)

DAGGEDACHTE Posted on za, januari 23, 2021 13:01:32

Nog even zijn ze echt aan de macht. De tweede kamer regeert even mee. Eigenlijk en letterlijk zouden ze dat volgens de taakomschrijving meer moeten doen. Ze zijn al zo’n kleine maand demissionair zoals dat heet. In België hebben ze daar trouwens een meer passend woord voor : ‘ontslagnemend ‘. Letterlijk vertaald zou dat ook betekenen dat ze geen WW- uitkering krijgen als ze vrijwillig opstappen. In ons land doet men vrijwel niets vrijwillig of het zou moeten zijn dat ze daar op worden uitbetaald. Ministers en ook Kamerleden komen niet in de WW. Zelfs niet als ze ‘verwijtbaar’ worden weggestuurd. Dan heet het in enen wachtgeld. Maar een pietlut die daar op let. Toch ? De toestand in Den Haag is op dit moment die van ‘dat alles de afgelopen jaren al is veranderd en omgezet is naar niet altijd welkome neoliberale ideeën’. Het kabinet is gewoon klaar en klopt zichzelf op de schouders en op de borststreek. Ze deden natuurlijk niet alles verkeerd. Soms betrapte ik er mezelf op, dat ik dacht dat met de lach van Mark mijn eigen zorgen als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik houd me wel meer voor het ootje. Het wachten op een nieuw kabinet duurt nog even (…).

Eerst zijn wij -burgers- aan de beurt. Als het virus het toelaat mogen we weer onze eigen leiders kiezen. Maar het wordt wel rommelig. Dat kiezen is een stuk moeilijker geworden. Juist op dit moment roert de politiek zijn staart of verbergt zich tegelijk met die staart tussen de benen achter non-argumenten om maar zeker aan de bak te komen én in de gunst van de onderdaan. Intussen moet er wel geregeerd worden ,maar niemand maakt zich daar druk om en men kabbelt gewoon de tijd die nog rest uit. Behalve zaken rond de coronacrisis : daar moet het hier en daar strakke beleid nog worden gehandhaafd, al was het alleen al om het allemaal te handhaven. Wat mij bezorgd maakt is dat van links naar rechts men anti- verveel items voorstelt die niet eens de bedoeling hebben ze uit te voeren.

De laatste debatten in de tweede kamer waren hoopgevend. Het is al erg genoeg dat dat velen denken. Ik blijf vooralsnog pessimistisch. Het moet ook allemaal anders straks. De politiek zal niet meer herkenbaar zijn. Wij, de burger, de pers en de leden der staten generaal mogen straks alles weten. Alles wordt transparant met het doel de democratie de democratie te laten zijn. Een debacle als daar waarop het kabinet is opgestapt mag niet meer voorkomen. Er zitten ook bedenkelijke kantje aan deze gedachte. De gekste hersenspinsels van ambtenaren zullen straks in felle discussierondes worden geanalyseerd en – god beware ons – nog worden uitgevoerd ook. Niets mag nog onder de pet blijven, maar we zullen er allemaal voor moeten waken dat wij in een democratie wonen waarin iedereen gelijk heeft. We moeten volgens mij toe naar een democratie waarin iedereen gelijk ís!

Wat we moeten doen is nadenken en luisteren. Luisteren naar elkaar en óók naar hen die nu de schuld krijgen van deze dubbele crisis.

Over die hersenspinsels gesproken ; ik heb nog wel wat ideeën. Voor Geert eerst : vóór het einde van het jaar moeten 16 Afghaanse windhonden over de grens worden gezet omdat ze ondanks de vele waarschuwingen wéér bij je in de tuin hebben zitten poepen en wat denken van het idee dat Moslims tijdens de ramadan in de zelfde God mogen geloven als Joden en Christenen. Hierin komt dus geen verandering. Stel ook eens voor Sigrid, dat in Friesland mensen die kunnen bewijzen dat ze afstammen van het Friese Stamboekvee voortaan van 9.00 uur tot 14.00 uur en op verjaarfeestjes Fries mogen spreken. Stel het voor in desnoods het vragenuurtje Jesse, dat aan het einde van deze eeuw er 2000 kilometer asfalt mag bijkomen komen op voorwaarde dat over de gehele lengte van de berm papaver mag worden verbouwd op een maximumstrook van de breedte van de snelweg. Een meerderheid heb je zo. Gert- Jan : iets voor jou : Alle christelijke biggetjes worden voortaan gecastreerd nadat ze verdoofd zijn en niet andersom. Henk ,wat dacht je hiervan : Het homohuwelijk wordt gehandhaafd als tenminste één partner kan aantonen vegetarisch te zijn én van onbespoten spruitjes houdt. Lilian, deze is wel geschikt voor jou : Het koningshuis wordt in fasen afgeschaft maar zal als experiment worden voortgezet in Oss en omgeving. Daar moet je het even mee doen Mark. Wat gebeurde tijdens jouw regeerperiode was nog minder komisch !

Piet Eelants © 2021



De kracht en de zwakte van het woord (676)

DAGGEDACHTE Posted on di, januari 12, 2021 10:32:47

Het meeste van wat de mens vreest gebeurt niet. Alhoewel ik meer in het tegendeel geloof, gebruik ik deze of aanverwante tekst nogal eens tegenover anderen die het moeilijk hebben met en in het leven. Die woorden geven moed en hoop,maar de uitkomst wordt nooit gegarandeerd. Het is een bekend gezegde of kreet en wordt volgens een klein internetonderzoek van me toegeschreven aan de Engelse dichter Thomas Chatterton, maar ook dat is niet zeker. We moeten het doen met wat we weten. Zekerheden zijn ook in dit verband niet altijd dat wat het woord zegt. Hoe dan ook , de woorden zette me weer aan het denken bij het zien van de bestorming van het het Capitool. Na het gebeuren passeren er weer allerlei beweringen die al dan niet de waarheid weergeven. Waarom het gebeurde en hoe het kon gebeuren. De oorzaak ligt voor velen voor de hand: het voortdurende kinderachtige en narcistische gedrag, de houding, het karakter , de daden, het gebruikte vocabulaire tijdens de ambtsperiode van president Donald Trump. Voorgaande herbergt ook een analyse van de man. Ik ga nog even verder.

Dat is een relaas waarmee ik de aanleiding, het begin ,het aanzetten tot en de uiteindelijke oorzaak van de rellen interpreteer. Soms zijn beweringen waar en ook soms worden woorden of de waarheid zelf in twijfel getrokken. Dat is het gevolg van hoe woorden worden verstaan of geïnterpreteerd. Woorden die we lezen, horen ,zien en zelf uitspreken hebben invloed op hoe de waarheid en eigenlijk alles van wat er rond om heen en elders gebeurt. Neem nu de woorden die ik tot nu toe gebruikte. Zijn die nodig om mijn mening weer te geven, staan er misschien woorden bij die alleen in mijn gebuikt vocabulaire voortkomen, of zijn het beweringen van anderen die ook mij beïnvloed hebben bij het schrijven van de beperkte analyse van de man en en de feiten en heb ik daarmee gelijk. Waarschijnlijker is, dat de mening niet door iedereen wordt gedeeld, zodat daarmee vanzelf weer een andere mening tegenover komt te staan. Het enige nuttige dat daar uit kan komen is dat de discussie overeind blijft en uiteindelijk zal leiden tot de consensus dat de waarheid gewoon in het midden blijft.

Het woord consensus ziet Van Dale dan weer als verwant met unanimiteit dat weer in zou houden dat iedereen er mee kan leven. Móét leven eigenlijk ; alleen al om te overleven in deze door het veelal zogenoemde superieure zoogdier , de mens verpeste wereld. Het trieste van het verhaal is dat generaties na ons het moeten doen met de erfenis ervan, tenzij de mensheid het zwijgen wordt opgelegd.

(c) Piet Eelants 2021

uw eventuele reactie komt op een later moment in beeld



In christelijke kringen … (675)

DAGGEDACHTE Posted on ma, december 28, 2020 11:09:09

Jarenlang was ik op zoek naar de waarheid van een religie. Ik denk dat ik die nooit zal vinden. Ik zocht het bij de katholieken. Het makkelijkste ook. Mijn ouders waren daar debet aan. Er is een tijd geweest dat ik ze daaraan schuldig vond. Wel heb ik jarenlang mijn hart , stem, liefde en krachten gegeven aan waarin ik geloofde; plaatselijk in de Paulus en elders vooral door mijn levensstijl. Vrienden maakte ik er waarmee ik discussieerde en langzaam van mening veranderde. Vijanden werden ze niet, maar ze stelde me wel teleur zoals ik hen teleurstelde. Een eigen geloof ontwikkelen valt niet mee ,maar soms hielp God me. Ik kwam in mijn leven tot conclusies. Een ervan was, dat religie niet deugde en de bron is van alle kwaad. De allerscherpste kantjes van die mening zijn -zij het latent – verdwenen, maar kijkend naar alle ellende op de wereld, de oorlogen die gevoerd werden en worden en de onmacht van ‘een god’ daaraan iets te doen houden me wel dicht bij die geschetste waarheid. Schade en schande, dingen die gebeurde in mijn leven en een geïndoctrineerd rotsvast geloof in dé God blijken nog steeds een brug te ver te zijn om totaal te breken met de spreekwoordelijke opium voor het volk. Het zij zo. Oorzaak van de blijvende twijfel is wel het geloof in mensen en de waardigheid die dat oproept. Het zit er ingeprent. Mensen moeten vrij zijn in denken. Ook in het geloven van onzin. Je weet in het geval van iets ‘geloven’ echter niet altijd of het wel zin heeft. Eens kwam ik in mijn zoektocht in aanraking met Jehova- getuigen. Zij zijn er van overtuigd dat ,wat de mensheid nu mee maakt ‘de Grote Verdrukking ‘ heet. Matheus 24 bewijst het. Ze zeggen het en ze kennen volgens eigen zeggen ‘de Waarheid’.

Het zal wel, of zo zal het zijn. Ik en jij weten het niet en als we het zouden geloven dan komt er bij mij in ieder geval die twijfel bij , dat weer impliceert dat er eigenlijk geen echte waarheid is. De vrijheid van de mens om zelf na te denken en overtuiging van anderen dat juist niet te doen omdat hun god hen dat verbiedt is een feit. Feiten erkennen is ook een kwestie van eigen wil. Dat mag ook onwil zijn……

(c) Piet Eelants 2020



VARKEN AAN HUIS (674)

DAGGEDACHTE Posted on ma, december 07, 2020 11:13:32

Het ligt allemaal een beetje gevoelig. Daarom zijn er geen al te schokkende plaatjes gebruikt bij deze terug- in- de- tijd- daggedachte. Hier en daar wat aangepast, maar wél helemaal waar. Omdat het vermoeden bestaat dat er nog al wat carnivoren zijn onder onze lezers is het er dan toch maar op gewaagd een hier en daar bloederig verhaal te herschrijven. Gelijk er maar even bijvertellen dat het verhaal niet helemaal geschikt is voor zwakke magen. Er komen hier weer enkele Dongenaren aan het woord die het fenomeen ‘Varken aan Huis ‘mee hebben gemaakt.

Zoals vroeger te doen gebruikelijk, woonde opoe en opa bij ons in. Over mijn opoe wil ik het nu en nooit niet hebben. De reden zijn persoonlijk, maar ons opa daarentegen is in het verleden meermalen onderwerp van verhalen geweest die ik eens in een amateur-bundeltje heb uitgegeven . Het varken en opa. Beiden zijn me dierbaar. Laten we zeggen dat ik er mee groot ben geworden. Kort samengevat : De vaderlijke eigenschappen en de vele wijze woorden van opa en het vette spek van het varken. Maar we laten eerst Henk Oerlemans aan het woord. Deze mede door deze krant bekend geworden Dongenaar doet zijn varkensverhaal met een trant van vertellen die maar weinigen eigen is. Helaas is Henk niet meer onder ons. Dat geldt overigens ook voor sommigen die meegewerkt hebben aan dit verhaal en die met name genoemd werden toen.

Henk vertelt: “Velen in onze buurt zoals, Koos vermeulen, Frieke Ijpelaar, Driek Vermeulen, Pauwke Kaanters, Christ de Maaier enzovoorts hadden wel een varken om vet te mesten. Zo ook mijn vader of liever mijn opoe die bij ons inwoonde want die had de vergunning om een varken te houden. In het voorjaar werd er een big gekocht bij één of andere boer op de Breedstraat of op Dent (Eindsestraat). Dat biggetje werd in een kooi geplaatst van twee bij anderhalve meter en daar had hij als big een zee van ruimte. Naarmate hij groeide, werd die ruimte steeds beperkter, en dat moest ook, want met teveel bewegingsvrijheid zou het te lang duren voor hij vet genoeg was om geslacht te worden. In maart werd hij gekocht en in oktober of november moest hij er aan geloven. (geslacht worden). Mijn opoe zorgde dat hij op tijd te eten en te drinken kreeg en ik moest in die acht à negen maanden die er tussen de koop en de slacht van het varken zaten , zorgen dat hij eens per week werd uitgemest en van vers stro werd voorzien .Jezult het misschien niet geloven mensen, maar in al die maanden dat ik voor dat dier zorgde werd hij mijn beste vriend, en niet alleen die ene van 1946, maar ook alle volgende biggen. Maar over die van 1946, wil ik toch nog even doorgaan. Het was juist dat beest dat nog steeds in mijn herinnering voortleeft. Zoals ik al zei, hij werd mijn beste vriendje. En toen, werd het eind oktober en kwamen de mensen uit de buurt .Koos Vermeulen, Frieke Ijpelaar, Driek Vermeulen, Pauwke Kaanters, en Christ de Maaier enzovoorts met de centimeter bij ons en ze begonnen dat varken op te meten. De hoogte de breedte en de lengte. En dan hoorde ik de ene zeggen: “Ik schat hem op zo’n driehonderd pond” en de andere schatte hem weer iets meer of minder.

Ik als manneke van tien jaar had nog niet zo rap door dat ze aan het raden waren wat of het varken wel zou wegen nadat ie geslacht was. Ook wist ik toen nog niet wat ‘slachten’, eigenlijk inhield, maar daar kwam ik snel achter. Op de de slachtdag kwamen er mannen met een grote houten bak op hun schouders en aan de riem aan hun middel hingen voor mij allerlei rare gereedschappen. Die rare gereedschappen heb ik die middag heel goed leren kennen, want die kerels gingen naar de kooi van mijn vriendje, en begonnen de planken van de kooi los te slaan.

En wat er toen allemaal gebeurde is mij tot op heden altijd bijgebleven. Mijn vriend het varken werd naar de grote houten bak, die met de bodem omhoog op de werft lag gedreven en werd toen met vereende kracht omver geworpen zodat hij op de bodem van die bak terecht kwam. De twee kerels gingen boven op mijn vriendje zitten en één van de twee stak een levensgroot mes in zijn keel. Mijn vriendje spartelde en schreeuwde moord en brand, maar het hielp hem niets. Het bloed dat uit zijn keel stroomde werd door mijn opoe in een emmer opgevangen waar ze meteen in begon te roeren. Ze zag dat ik vol ontzetting naar haar stond te kijken en ze troostte me met de woorden:”Dat moet zo jongen om straks lekkere bloedworst te
kunnen maken”. Ik heb het allemaal aangezien, het uit de kooi halen, doodsteken, het afkrabben van de haren, het op de leer (ladder) hangen het vleeskeuren door de heer van Stokkom (overal
blauwe stempels), het afhakken door slager Corstmit, het samensmelten van de hersenen voor de hutspot, het draaien van de zult, enzovoorts. Ik heb dat vriendje ook nog mee opgegeten en ook alle volgende vriendjes, maar geen van al die volgende vriendjes heb ik nog zien slachten, want dan zorgde ik dat ik niet thuis was. Met dit verhaal wil ik zeggen dat niet alle herinneringen onder de noemer ‘prettig’ gerangschikt kunnen worden. “

In een adem vertelde Henk zijn verhaal en ik heb ademloos zitten luisteren. Één groot déjà vu ,want even terug naar ons ‘ eigen ‘ varken… Mijn opa verzorgde het varken. Ik kan het weten want meestal was ik er bij. De nadruk kan best op ‘zorgen’ gelegd worden. Het woord zou vervangen kunnen worden met ‘vertroetelen’. Met nog andere woorden : een mens zou zo’n verzorging als ruim kunnen interpreteren en er van kunnen leren en genieten .Elke dag stond opa vroeg op, deed z’n klompen aan om naar de varkensschuur te lopen waarna hij die klompen verving met de altijd
dan nog schone laarzen. Hij baggerde dan met grote stappen door het speciaal door hem aangelegde moddergedeelte van het varkensverblijf, waar ook het varken zich meestal bevond. De begroeting was allervriendelijkst. Met luid geknor kreeg opa altijd een grote varkenssnuit tegen zijn benen , hetgeen menig maal resulteerde in een modderbad voor opa zelf, maar opa was niet voor een gat of door het varken te vangen. Op een verhoog lag altijd voldoende stro. Opa zorgde dat dat strooi ook droog bleef ,door een water -en eigenlijk ook een moddervrije zone te creëren in het hok . Dan maakte hij de drinkbak van het varken schoon en verzag de bak van fris water uit de kraan die er boven hing. De drinkbak is eigenlijk nog een apart verhaal. Hij had die ooit een zelf gemaakt van beton en aan de binnenkant met oude tegeltjes beplakt. Gewoon hygiënisch dus.

Na het ontbijt was zowel opa en het varken tevreden. s- Middags kreeg het varken schillen van appels en aardappelen vermengd met meel en het avondeten was warm ,net als dat van ons. In een grote ketel begon opa zo rond vijf uur aan het koken. Van de boeren in de omgeving mocht ie de overschot van de aardappeloogst gebruiken. Dat waren meestal kleine krieltjes die ‘door de riek van de boer ‘gevallen waren. Hij kookte die met schil en al, deed er weer meel bij en onafgewerkte bruine suiker die hij van de suikerfabriek kreeg. Het varken was er dol op en- stiekem – mijn zussen en ik ook. We namen wel eens de vrijheid om voor het eten wat vóór te eten van die aardappeltjes. De schil eraf en wat zout erop. Heerlijk. Niet te veel ,want opa kon ook steng zijn. Hij verzorgde het varken en kookte daarvoor om resultaat te hebben. Het resultaat van het verzorgen van het varken bleek in oktober. Dan werd het geslacht – terwijl opa even het dorp in moest – . Hij had het maar slecht mee op zo’n dag maar werd weer blij als ie in Oosterhout op de Heuvel de zaterdag
daarna een nieuw biggetje kon kopen op de ‘ varkensmart’ .

Oktober was een leuke maand verder. We hadden weer volop te eten en konden zelfs wat onderdelen van het vetgemeste varken verkopen , zoals zult , bloedworst en droge worst. De ‘Kaoikes’ werden verdeeld onder de kinderen van de buurt en straatvoetbal geschiedde een tijd lang met de varkensblaas.

Tekst : Piet Eelants Met dank aan Henk Oerlemans en enkele anonieme Dongenaren © dongenhomespot.nl 2012 / 2016 / 2020

Dongenhomespot heeft haar best gedaan om alle informatie die gebruikt is in dit artikel te verifiëren op waarheid en rechthebbende schrijvers of instanties . Zijn er desondanks belanghebbende die dienen vermeldt te worden als bron bij de publicatie van dit artikel wordt gevraagd zich bij de internetkrant te melden



Kinderen spreken de waarheid (673)

DAGGEDACHTE Posted on za, november 14, 2020 17:58:26

Kinderen tot gemiddeld zeven jaar waarvan sommigen nog bedplassend tijdelijk heel lief en gehoorzaam in het leven staan zijn geen uitzondering in de periode van pakweg half november tot (en met ) 5 december . Desperaat zijn ze als de haalbaarheid van hun met zorg samengestelde verlanglijstje door hun ouders of verzorgers namens sinterklaas én zijn pieten in twijfel worden getrokken door de bij het kind in kwestie kond te doen van de hard aankomende mededeling dat sinterklaas dat allemaal wel eens niet zou kunnen betalen.‘Hoezo niet kan betalen ? ‘ Kinderen zijn niet gek. Ze merken en zien al láng vóór de verjaardag van de goed- heilig- man , dat Jantje ( what’s in a name ) en vele andere kinderen uit hun klas niet alleen snoep en ander tandbedervend suikergoed in hun schoentjes en / of al dan niet echt-houten– klompjes bij het ontwaken aantreffen, maar pronkend , hier en daar latent plagend ten opzichte van andere kinderen , hun ( te ) dure video spelletjes en lego c.q. duplo cadeautjes aan de schooljuf laten zien. Arme, of de minder bedeelde soms kinderrijke ouders hebben vanaf reeds genoemde datum het nakijken, het schaamrood op hun konen en te vroeg in de maand al een té lege portemonnee. Gelukkig is er in Dongen ook Bea en Rob. Dat je dat de kinderen die verwekt zijn met een sperma van vaders die een beter inkomen en een ruimer uitgavenpatroon hebben dat niet euvel of kwalijk kan nemen is een kwestie van eenvoudig berekenbare wiskundige overwegingen.

Soms gaat de hebberigheid van de ouders vooraf aan die van de kinderen en soms ook worden de opvoedkundige vaardigheden van de ouders op de proef gesteld .Er zijn ouders die de rem op de elektrische trein zetten door de kinderen alleen een gedeelte van rails te (laten) geven en bij een volgende gelegenheid een locomotief of desnoods een locomotief én een wagon en over enkele jaren hun kind het hele station-stelsel met daaraan gekoppeld een complete infrastructuur van het Europese treinen-netwerk zelf te laten kopen als die lang en breed zelf vader en of moeder zijn. Het blijft moeilijk om – als ouder of verzorger – (niet) aan de verleidingen van de afgunst, redelijkheid of hebzucht toe te geven. Kinderen daar in tegen zijn gewoon eerlijk en zijn van nature gewoon sociaal voor zichzelf. De verwarring voor de aankomende of reeds vergevorderde ouder wil ik persoonlijk nog groter maken door de volgende naar waarheid opgetekende woordenwisseling tussen mijn kleinzoon en zijn moeder.

Tien jaar geleden. Daan na het verhaaltje en voor het slapen gaan : “Mamma, ik wil toch zo graag die playstation ; wil je dat nog aan sinterklaas vragen voor me?” Mamma: “Weet je Daan, Sint moet cadeautjes geven aan alle kindjes , misschien heeft sinterklaas dan geen geld meer voor dat play– station “Daan :“Maar waarom gaat de Sint na zijn verjaardag dan terug naar Spanje ; hij kan toch gewoon hier blijven en dat kost dan toch minder centjes ? “

Kinderen spreken de waarheid.

(c) Piet Eelants ( 2010 / 2020 )



‘Dan liever de lucht in … ‘ ( 672)

DAGGEDACHTE Posted on ma, november 02, 2020 15:04:14

‘Dan maar de mitrailleur er op’. Mijn al lang overleden naaste familielid gebruikte dat kleine zinnetje vaak uit rechtvaardigheidsgevoel. Zelf kon deze man nog geen vlieg kwaad doen en hij liep met een bochtje om een ijverig miertje heen. Die manier van leven heb ik misschien wel van hem. Hij had oog voor het kleine, het ten onrechte nietig verklaarde schepseltje en had oog en waardering voor de rechtvaardige mens en ijzeren wetten. Sociaal tot en met, maar in zijn uitspraken stellig en radicaal. Als de man nu nog zou leven zou hij groot respect kunnen opbrengen voor de huidige president van de Filipijnen Rodrigo Duterte ,de rechtse radicale leider die alle drugsverslaafden, maar vooral de drugsdealers eigenhandig een enkele reis naar het hiernamaals zou willen geven en dat dreigement ook uitvoert. Mijn familielid telde daarbij ook dieven op, moordenaars en ander -in zijn ogen- tuig van de richel. Politiek gezien op z’n minst incorrect, maar wel vanuit een overtuiging. Het klinkt gek, maar als rechtgeaarde socialist had ik soms het gevoel dat mijn familielid gelijk had. Dat gevoel kwam en komt uit eenzelfde rechtvaardigheidsgevoel als dat ik nog steeds nastreef en voortkomt uit mijn levenservaring en referentiekader. Ik denk nog al eens aan deze man als ik schrik van de woorden die onze minister president af en toe bezigt al hij echt boos is. Dat wordt naderhand door jan met de stropdas en dito pet gezegd dat het maar woorden zijn waarmee hij zicht uit. Frustratie over vernielingen, over kwaad en erger. Een echte leider. Maar daden levert het over het algemeen niet op. Ik zie Rutte nog niet op een afstandje met een kalasjnikov in zijn handen omstanders van een illegaal vreugdevuur elimineren en dus – zwart wit gezien – vinden de hardwerkende dienstverleners hem dus nog steeds een slappe Janus.

Wat dat betreft zullen zijn woorden niet de daden worden die mensen als mijn vroegere familielid zouden wensen. De bagger die hij in dat geval zou moet trotseren zou hij voor lief nemen en tegelijk zou hij betere tijden aankondigen. Rutte maakt liever een eigen vreugdevuur. Hij haalt gerust stiekem en op een verlaten plaatsje op het Scheveningse strand drie vuursterretjes uit de neutrale verpakking en steekt daarmee een berg pallets triomfantelijk aan. Boudewijn de Groot zong het al eens: ‘Het is koudvuur en dat geeft niets en het komt niet in de krant…’ Mijn vroegere familielid blijf ik waarderen. Bij Rutte ligt dat toch iets genuanceerder. De mantel der liefde hangt ’s avonds weer aan de kapstok in zijn nette tussenwoning. Nederland is kampioen wetgeving en handhaving die niet in overeenstemming is met elkaar en die daarom niet leiden tot de soms gewenste resultaten. Deze constatering is het gevolg van ons sterk verlangen naar onbeperkte vrijheid. Die we overigens node zouden missen als door de schuld van deze werkelijkheid dit mooie land zou verworden tot een politiestaat. ‘Dan liever de lucht in’ zei van Speijk…. Dankjewel Mark.

Piet Eelants (c) 2020



Koevogel (671)

DAGGEDACHTE Posted on vr, oktober 16, 2020 12:35:35

De moed zakt me soms naar de knieën en dat is vlak bij m’n schoenen. Gisteren zat het nog maar bij de navel. Een beetje triviaal is de eerste zin van mijn 671ste daggedachte wel. Ik probeer het woord te vermijden, het niet op te schrijven maar ontkomen doe ik er waarschijnlijk niet aan. Vooruit dan maar: het coronavirus, Het vreet me op of is hier ‘app’ een betere benaming. Die hebben we al. Ook andere sneltesters , blaasneuzen en snotopvangers kwamen in de nieuwsstroom al uitgebreid ter discussie. Het is al lang geen balsem meer voor de ziel als een zoveelste deskundige zijn of haar expertise uitlegt aan Eva Jinek of in de studio van de Vooravond. Wie het weet mag het zeggen en als je niets zegt wéét je ook niets of ben je een nerd die zijn mond niet open durft te doen. Zo blijft de oplossing van dit wereldwijde probleem uit en komt het water niet onder de boeg.

Ik en velen, worden er soms behoorlijk down van en zitten constant in een dilemma discussieprogramma’s op radio en televisie af te zetten of juist wél te volgen. Als we het wel doen worden we er niet wijzer van en als we het niet doen , doen we onszelf tekort en wordt je door anderen apathisch of niet geïnteresseerd verklaard.

Bemoediging geven is al even moeilijk als bemoediging krijgen. ‘Morgen wordt alles beter’ is in enen een cliché dat groter lijkt te zijn als ‘vergeet de mooie dagen niet ‘ en de gedachte dat een cliché meestal waar is, kwelt onze harten soms . Als de meest betrouwbare noviteit met de latente bedoeling een andere mening te doen vergeten klopt, is dat op een ander moment weer achterhaald door een nieuwe waarheid. Het klink allemaal een beetje hopeloos, maar dat is het niet.

Ik illustreer dat graag met een verhaal uit een een prachtige natuurfilm die ik gisteren zag. Het ging over de Koevogel. Deze merelsoort is een parasiet en lijkt in zijn gedrag een beetje op onze Koekkoek en een gevaarlijk virus. Een nest maken is geen optie voor deze gevleugelde profiteur. Haar eieren worden schielijk in een kant en klaar nest van een andere vogelsoort gelegd. De Koevogel slaagt er in om als een virus te overleven, maar verblijft in een steeds kleiner leefgebied, blijft daarmee een kleinere gemeenschap en is steeds zeldzamer. Alhoewel de vogel slim is en zich bediend van ongehoorde praktijken, hebben andere vogels zo langzamerhand een vaccin ontdekt dat hen weer helpt. Er is een soort dat hun nest bouwt in een struik die ook geliefd is bij een zeer giftige en snelle slang. De slang voedt zich maar met één soort ei : Het ei van de Koevogel en is daarmee misschien wel het ei van Columbus. Het is misschien wat ver gezocht dit voorbeeld te noemen in onze strijd tegen het coronavirus , maar in essentie is het de natuur die altijd overwint en is met een beetje fantasie het bewuste ei te vergelijken met een vaccin tegen het vermaledijde virus dat onze nesten bevuilt. Met kwaad bestrijdt men het kwaad. De mens is een onderdeel van die natuur en leerde er al eerder van. De mens is bovendien in staat om de hoop niet te verliezen en zo recht te doen aan de betekenis van het cliché dat een cliché eigenlijk altijd waar is.

(c) Piet Eelants 2020



Volgende »