Blog Image

VERZAMELDE DAGGEDACHTEN

DAGGEDACHTEN

De dagelijkse Daggedachten van Pee | Piet Eelants | in de Dongense Internetkrant worden op veler verzoek vanaf oktober 2014 op deze plaats verzameld



Op alle teksten in deze bijlage geldt dat bij overname van volledige teksten of gedeelten ervan bronvermelding is gewenst

OMROEP ZWART :De nieuwe apartheid. (669)

DAGGEDACHTE Posted on do, september 24, 2020 10:52:41

Akwasi is een rapper , een ‘woordkunstenaar’ voor hen die dat vinden en willen geloven. Akwasi is zwart en scherp en doet ook verkéérde uitspraken. Niet omdat hij zwart is maar omdat hij een mens is. Woorden zijn wapens en kunnen kwetsen. Akwasi wil dat niet – zegt ie zelf – maar als anderen zeggen dat ie dat wel doet en dat polariseren wél leidt tot kwetsen en bovendien een vorm van discriminatie is, hebben die ook ( hun eigen) gelijk. Volgens mij leidt het erkennen van ieders zijn of haar ’s gelijk in ieder geval niet tot een homogene en perfecte samenleving. Dat soort samenleving bestaat overigens niet. Deze week kwam er weer koren op de molen van’ andersdenkenden’. Omdat ‘andersdenkenden’ juist zij zijn die het kaf van het koren willen scheiden, zaaien ze soms goed gedijend onkruid tussen dat broodnodige koren en beweren ze tegelijk dat onkruid niet bestaat. Akwasie dan. Zijn we net op weg naar een nieuwe orde in omroepland waarbij de hokjesgeest langzaam verdwijnt en de omroepen zich meer en meer vereenvoudigen tot de eenheidskoepel NPO, komt Akwasi met een nieuwe omroep: ZWART. Hij voelt zich ongehoord op radio ,televisie en andere media, is en blijft zwart en wil alleen daarom dat ‘zijn eigen clubje ‘ gehoord gaat voelen. De nieuwe apartheid. Maar het is net als bij het voetbal : clubjes blijven clubjes en soms belanden ze in de eredivisie waar dan de competitie weer roet in het eten kan gooien.

De ene club wordt gedegradeerd en de andere promoveert. Anderen blijven bij de zaterdag- amateurs en zijn in hun hart supporter van de hoogste in de rang. Ik ben tegen competitie omdat dat een bron is voor discriminatie en hoogmoed die komt voor de val. Dat is gewoon een mening met misschien wel een latent kwetsend kantje. De geschiedenis leert ons dat eigen clubjes niet helpen om mee te tellen. Een rechtgeaarde protestant kijkt of luistert zelfs op de dag van vandaag niet naar een Rooms-katholieke eucharistieviering. Dat is preken voor eigen kerk en dus wordt de pastoor niet gehoord in zelfs verwanten kringen. Reden misschien dat de NCRV en KRO tegenwoordig samen een clubje vormen. De VARA heeft dan weer een heel andere ideologie omarmd en geeft ook de rechtgeaarde socialist de kans om te slikken en te spuiten met BNN. Hokjesgeest is niet meer van deze tijd. Als we dingen niet samen doen sluiten we anderen uit. De nieuwe apartheid.

Piet Eelants ( 2020)



In Dongen vergáát het onkruid wel….

DAGGEDACHTE Posted on vr, september 11, 2020 14:30:51

In Oosterhout , waar ik geboren ben was er (vooral) vroeger nog al eens een controverse tussen Dongen en ‘de stad’.Kijk, wij – Oosterhouters – waren chauvinistisch. Sommigen hebben die soms nare eigenschap nog steeds. Oók vroeger was Oosterhout óók een dorp, maar het feit dat het groter was dan Dongen, zat de Dongenaren weer niet lekker. Dongen had dan weer het voordeel dat het een grote leerindustrie had , dat de schoenen er goedkoper waren terwijl Oosterhout nu juist de meeste schoenwinkels had. Oosterhout was weer niet zo ver dan Breda of Tilburg en dus gingen Dongenaren veel winkelen in de buurgemeente. ‘Naar de stad’ ging men voor Breda en Tilburg.

De liefde was ook zo iets. Veel stoere jongens en ook de minder stoere , papten graag aan met een Dongense schone. De latent in wording zijnde vrijers fietsten door de Dongense Baan, langs een plaveisel van kinderkopjes en een modderige fietspad naar soms hunkerende meiden, die eerder dat jaar de Oosterhoutse kermis onveilig maakten met geflirt en soms échte liefde , die dan die opvallend genoeg meermalen leidde tot een huwelijk. Oosterhout heeft wel iets, maar Dongen ook.

Je zult verbaast staan over het feit dat men in Oosterhout op minstens één vlak jaloers was op het ‘leerdorp’. Het fenomeen vertaalt zich het best als je met de auto over de grens naar België rijd. Dan kom je terecht in een andere wereld. Huizen staan er kris en kras door elkaar en nooit in rijtjes .De wegen hebben daar nog steeds iets weg van de vroegere Dongens Baan en men praat er ook anders. Dat laatste is een kwestie van wennen en geldt ook nog voor de dialecten van Dongen en Oosterhout .De misschien vergezochte overeenkomst met dat mooie Vlaanderen zat toentertijd in het onkruid of juist het ontbreken ervan.Dongen was op dat gebied een oase. De perken en parken zagen er uit als door een ringetje gehaald , terwijl Oosterhout zelfs onkruid scheen te zaaien….

Als je Dongen binnenreed en langs de eerste nieuwbouw van ‘plan’ West 1 fietste , kreeg je een lach op je snoet en werd het verlangen om je meisje te zien nog meer aangewakkerd door weelderig groeiende bloemen en bomen in alle soorten en een onberispelijk aantal strak gemaaide gazonnen

Maar tijden gaan voorbij en in de zelfde vorm komen ze ook niet terug. Wel braken tijden aan met onkruid tussen de tegels, in de goot en tussen de struiken en niet zo’n beetje ook. Jaren geleden al, begon Oosterhout te bezuinigen op de groenvoorziening. Oosterhout was Oosterhout en menigeen zag niet eens het verschil. Eerst werd nog geschermd met gras(s)prietpraat dat de natuur verlangde haar gang te mogen gaan, dat ook paardenbloemen, muurbloempjes en diverse uitheemse mossoorten tussen de straatklinkers het nieuwe groen was. Bestrijdingsmiddelen waren uit den boze en er was in enen te weinig mankracht om het groeiende schoon te fatsoeneren terwijl de bevolking toch duidelijk groeide….. En bovendien was het geld op.

Dongen ging mee in de vaart der volkeren en liet -vooral in de zomermaanden – het onkruid weelderig bloeien. En toen kwam de aap uit de mouw: de reden dat Dongen het gras niet meer afreed waren dezelfde waarom wij Dongenaren mensen uit Oosterhout vroeger Kaaienschijters noemden.

Piet Eelants (c)2020



Infuencers … (667)

DAGGEDACHTE Posted on za, augustus 29, 2020 17:06:47

Een bewering doen over belangrijke maatschappelijke of politieke onderwerpen of personen is een vorm van vrije meningsuiting. Jij en ik doen daar gelukkig soms aan mee. We wonen in vrij land. Dus mág dat ook. Het vrije woord uiten en met argumenten bekleed verkondigen van feiten is ook een uitlaatklep en het lucht op, maar woorden mogen nooit vervallen in een eruptie van latent aanwezige aanplant van naderend onheil . Iemand beïnvloeden is meestal onschuldig en soms nuttig en kan zelfs zonder winstoogmerk; intimideren en al dan niet indoctrineren is ronduit gevaarlijk. Er zijn veel kanten aan het beïnvloeden en het je laten beïnvloeden.Gelukkig vallen de valse profeten doorgaans door de de mand , op hun bek en uit de gratie. Sommigen lieden verstaan echter de kunst om ongeremd en met opvallend veel bijval leugens en laster te verspreiden, aan een tegenaanval te ontkomen of er aan weerstaan. Dat zijn niet zelden politici of lieden die beweren dat God zelf hun getuige is. De geschiedenis bewijst het ; grote veranderingen of ideologieën kregen de kans jouw in het gareel te laten lopen, oorlogen te ontketenen en religies te laten ontaarden in moordzuchtige ideologieën. Er was altijd wel een opperwezen dat wist hoe je beter moest leven terwijl enkel chaos het gevolg was van ‘de nieuwe tijd’.

Het feit dat we leven in een tijd dat door middel van met name de digitale weg iedereen de vrijheid heeft en soms ook neemt om zijn of haar woordje te doen, noopt ook de echte opiniemaker de steeds talrijk wordende infuencer te imiteren. Mijn devies dat bovendien een advies aan jouw is, is: Denk zélf en hou het voor jezelf. Ontwaakt! Zou ik bijna zeggen.

(c) 2020 Piet Eelants



Er komen betere tijden …(666)

DAGGEDACHTE Posted on za, augustus 15, 2020 15:02:19

Kunnen we eigenlijk wel zonder weerpraatje? Piet Paulusma z’n kijkcijfers zijn het bewijs. Nee dus. Wij Nederlanders hebben het altijd over het weer. Dat heeft zo zijn reden.. We mopperen graag. Daar zijn
zelfs gezegdes over gemaakt. Bovendien valt een weerpraatje altijd in goede aarde. Als het maar niet regent .De huidige temperaturen zijn voor de tijd van het jaar bovendien vrij uniek . Daar zijn we weer enthousiast over met z’n allen, of klagen we steen en soms been. Toch blijft het opvallend te weten dat als de pastoors niet vragen en de boeren niet klagen er iets mis is met het weer. Weer is ook nieuws. Een NOS- journaal zonder de weerkaart en begeleidend praatje is ondenkbaar. Zo hoorde ik gisteren dat in Den Helder sinds de weerwaarnemingen van start gingen , het nog nooit zo warm was in deze maand ,als nu . Het werd er 30.8º. Wist jij dat ? Ik wist dat het hitterecord in Dongen gesneuveld was én ik nam zélf waar dat het in de huiskamers van de bovenste laag van ons appartementsgebouw gemiddeld zo’n 29 graden warm was. Een praatje over het weer is bij deze temperatuur logischer dan al die andere dagen als we het over het weer hebben. Zo weet ik uit goedingelichte bron dat een onderbuurman op de begane grond géén airconditioning had aan moeten schaffen. Wat een tweedelingen dat in één gebouw! Op de momenten dat je niet kan slapen van de warmte ,beheerst het weer een groot gedeelte van je gedachten aan die buren en anderen ,die meer verkoeling genieten .In het kader van deze rubriek en ook bij toeval vandaag , gaan de nachtgedachten dan automatisch over naar de daggedachten . Er wordt op zo’n dag van je verwacht dat je gaat fietsen, naar het strand gaat , of een flinke wandeling gaat maken .

Maar het pakt meestal anders uit. Generaliserend zou je kunnen zeggen dat ‘de Nederlander ‘vooral inactief wordt als het meer dan 23º wordt . Een minderheid zet zich graag in het zweet in de dagen van heden. Ik behoor tot die groep van de minder actieven en zie bovendien die inactiviteit om me heen .Heel de week zag en vooral voelde je het al aankomen . Je wordt hoe langer hoe lomer. Even zitten is prima , maar te veel bewegen, dat bij mij meestal met het opstaan begint , is vrij inspannend. Ik kan het zelf even hebben nu : het is een beetje komkommertijd voor de krant
. Mijn gedachten gaan op zo’n slome dag wel uit naar de mensen die beroepsmatig juist nu zich niet kunnen veroorloven om inactief te zijn. De plicht roept ook bij 30º en hoger . Voor sommigen is juist die temperatuur een middel op het spaarvarken te spekken voor frissere tijden. De ijscoman, de strandtenteigenaar en de medewerkers van al dan niet gemeentelijke zwembaden beleven gedenkwaardige die in normale tijden goud kunnen worden genoemd dagen en dat ondanks de barre bijkomende corona perikelen. Maar we leven niet meer in normale tijden. Zowel de hitte als het virus zijn spelbrekers in ons geluk en de plek onder de zon. Dit is ook een tijd om onze zegeningen te tellen. Als hebben sommigen daar maar een hand voor nodig nu.’Er komen betere tijden’ zeggen ze…


Droom verstandig!

(c) 2020 Piet Eelants



Belgen niet gewenst?

DAGGEDACHTE Posted on vr, juli 31, 2020 20:08:59

Het klinkt een beetje naar en roept misschien hier en daar ongewenste herinneringen op. Als je de krant leest van vrijdag 21 juli 2020 is het wel een gedachte die speelt bij de burgemeester Paul Depla van Breda. Helemaal fris klinkt het niet. Hij zal het wel niet zo expliciet bedoelen , maar de neiging tot uitvoeren van zijn gedachtespinsels zijn er wel. Bedenkelijk. Corona of niet; sommige hoogwaardigheidsbekleders die wij al dan niet direct of indirect democratisch hebben gekozen, kunnen met de uitbreiding van hun bevoegdheden in verband met het corona-virus zich nu al uitspraken veroorloven en een zekere macht toe-eigenen die schuren met de grondwet en erger. De rechten van de mens gaan wel op een gevaarlijke helling en rieken latent naar het bijna onvoorstelbare. Depla zegt en doet dit natuurlijk met goede bedoelingen met zijn bezorgdheid over meer besmettingen in zijn stad. Toch hoop ik dat hij er niet mee wegkomt met zijn plannen. Het zal me niet verbazen dat de landelijke democratische machten ze niet gaan honoreren.

Ze zijn overigens gelukkig ook niet echt te vergelijken met de hersenspinsels van ene Trump, Bolsonaro of Loekasjenko. Die zijn ronduit gevaarlijk. Ze eigenen zich een zekere macht toe om hun politieke invloed te versterken. Het corona-tijdperk heeft hier en daar al aangetoond dat een zekere willekeur meespeelt. De ene viroloog beweert het tegenovergestelde dan de andere. Het lijkt er op dat men elkaar met al dan niet zelf ontdekte feiten of die er op lijken wil overtreffen. Als het gaat over een bepaald medicijn, vaccin of ander ‘voorbehoedsmiddel’ zoals mondmaskers of handen wassen ; een eensgezinde mening over alle van deze en andere bestrijdingsmiddelen of maatregelen om het krijgen van het virus te voorkomen, is er niet. Ik ben al lang de weg kwijt en weet niet meer waar ik aan toe ben.

Gelukkig hebben de meeste mensen hun eigen normen en waarden en voelt men zich verantwoordelijk ten opzichte van de medemens. Net als ik zit waarschijnlijk ook jij ook met vragen over wat goed of juist is en verlang je naar meer duidelijkheid. ‘Doe ik het nu goed, bescherm ik mezelf wel goed en besmet ik ik mijn naasten en anderen nou wel of niet met mijn houding of handelen’ zouden geen vagen moeten zijn. Ik verwijt de autoriteiten dan ook dat er steeds meer willekeur ontstaat waardoor de burger door de bomen het bos niet meer kunnen zien. Welke wetenschapper die er voor doorgeleerd heeft kan ik geloven of vertrouwen. En wie geeft mij de zekerheid dat diezelfde deskundige morgen niet wordt beïnvloedt door nieuwe wetenschappelijke inzichten of misschien zelfs commerciële belangen. De verwarring speelt niet enkel bij mij een rol in mijn gedachte; ik weet zeker dat velen twijfelen aan het waarheidehalte van welke mening of bewering dan ook als het gaat over dit ( waarschijnlijk) vreselijkste virus ooit.

Waarmee ik weer niet wil zeggen dat dat inderdaad zo vreselijk is als ik een twijfelwoord tussen haakjes schrijf. Wat we allemaal weten is, dat verdeeldheid paniek zaait en zich vroeg of laat laat oogsten. Wat we daar mee aan moeten is voor mij ook een vraag, maar ze blijft onbeantwoord. De pretentie om er een oplossing voor aan te dragen of te suggereren is niet evident en is me ook vreemd. Een hoop ‘hoop’ wens ik ons allen wel toe. Hoop dat alle verwarring rondom het Covid -19 virus geen voedingsbodem zal zijn om gevreesde snode en kwade plannen van machtswellustelingen zal worden.

Piet Eelants ( C) 2020



Kiplekkerder door goed leven?

DAGGEDACHTE Posted on wo, juli 08, 2020 11:22:04

Door niet zo’n leuke omstandigheden at ik de laatste tijd nogal eens een keertje helemaal alleen. Een eitje bakken is dan een basis voor een makkelijke ei- wit- rijke boterham. Het was dan ook het enige wat ik deed aan het uitoefenen van mijn beperkte kook -en bakkunst. De SWOD in Dongen biedt dan voordelen , service en kwaliteit. Toen deze sociale uitblinker nog niet een beeld was deed ik nog verwoede pogingen om gezond bezig te zijn. Ik doe hier verslag van zon moment.

Ik maakte de verpakking open en sneed de helft van de kip in nog kleinere stukjes. Vervolgens deed ik wat olie in de pan en voegde de stukjes kip toe. Van rotzooi op het aanrecht houd ik niet, dus maar gauw de plastic verpakking in het daartoe behorende vak van onze dubbelvuilbak gedaan. Bij het lichten
van de deksel ontdekte ik met enig schaamrood op mijn kaken dat ik mijn heilige gewoonte geweld had aangedaan. Kleine lettertjes dus. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Maar een nieuwbakken ervaringsdeskundige als ik geef in deze daggedachte graag een welgemeend advies mee voor andere selfmade -koks


Het begon allemaal in de supermarkt. Normaliter kijk ik bij aankoop van met name versproducten naar de houdbaarheidsdatum en ook andere teksten die van algemeen nut en belang zijn. Ze gaan nooit aan mijn aandacht voorbij. Mijn oog viel plotseling op een afbeelding van een – je gelooft het niet –
lachende kip omringd door een wat bleek ‘pakkende’ tekst. ‘Deze kip is opgeroeid in een verbeterde omgeving’. Op het plaatje was als achtergrond een ouderwetse hoeve afgebeeld met een boerin die lachende de graankorrels weelderig rondstrooide naar de haar tegemoet komenden kippen. Een heuse hooimijt en dito hooimeid ontbrak er nog net aan. Een verbeterde omgeving?Hebben ze de nesten ververst dan, of zijn de kippenkooien voorzien van een nieuw verf- je misschien ? En wat dan nog; heeft die nu dooie kip er dan wat aan gehad misschien?In mijn gedachten zag ik een nog romantischer schooltekening van een boerenerf, waar zowel het varken en de kip ( lees meervoud) vrolijk rondlopen terwijl de boer de koe melkt en de boerin het erf veegt. Romantiek én bedrog dus. Wat mijn kip betreft : ik erkende de naakte werkelijkheid. Ik zag het dier zijn levensloop kraakhelder voor me : Op het moment dat het kuiken uit het door de moeder in barensnood gelegde ei uit de broedmachine kruipt,
is zijn lot al bezegeld. Juist ja :’zijn ’ lot, want het waarschijnlijk tenslotte een haan die ik voor een gedeelte aan het bruin bakken was en de rest er van in het kokend water van de soep onderdompelt had. Het lot van ook dit dier is het product van onze kretologie. Hebben we niet jarenlang gehoord en meegezongen en is het lekkerste stukje vlees niet letterlijk door onze strot geduwd? En hebben we niet met z’n allen gestreden en tegen elkaar gezegd dat de kip een beter leven zou moeten krijgen? De hamvraag blijft uit, maar het antwoord is zonneklaar. Het moet vooral vers zijn en veel. Goed gekruid ook en zelfs koud te eten. We nemen genoegen met loze kreten. Ik concludeerde.

We volgen als makke schapen en laten ons gewoon blijvend voor de gek houden en ons geweten sussen als die kreten door slimme reclamejongens naast de kip op ons bordje wordt gelegd. Die kip in mijn pan had niet zo’n goed leven gehad als de tekening mij wilde doen geloven. De verpakking had maar één ster van het keurmerk ‘beter leven ‘. Deze kip of haan ( je ziet en proeft het niet) zat gewoon met 14 andere soortgenoten op één vierkanten meter. Geen goed leven dus!

Piet Eelants (c) 2020



WITMAN’S GELIJK …?

DAGGEDACHTE Posted on zo, juni 28, 2020 20:43:30

‘The Times They Are a Changin (en er verandert niets). Als je de hele tekst niet kent is de titel misschien al voldoende .Hierboven staat ie. Een hit van Bob Dylan uit 1973. Zelden waren de discussies over good and bad zo open als toen. De discussies zijn er nog steeds in de tijd waarin we nu leven. Zet de TV aan ,sla een blad van de krant om, of draai aan de radioknop. Je ontkomt er niet aan. Een discussie om de discussie misschien? Discriminatie, Blackman Power en het nooit in de kiem gesmoorde sud- Afrikaanse Witman’s gelijk. Ik zie en luister. Ik zag het en luisterde en had tranen toe al tranen in mijn ogen en verbeterde onder het genot van een pilske, meestal samen met een dierbare zwager de wereld op een avond. De tekst uit het liedje van Dylan stond dan centraal. Alle nieuwe dingen die beter waren dan wanneer en waar dan ook en ooit, passeerden de revue. De onderwerpen zijn er nog en soms dezelfde als toen. De taal wordt enkel harder. De gediscrimineerde wil dat fenomeen niet meer ondergaan en degene die discrimineert ontkent nog steeds dat ie dat doet. Sommigen noemen het een grapje en het gebeurt dat een televisieprogramma niet meer gesponsord wordt omwille van zo’n grapje. De ‘Me too’ beweging, het gewoon ‘ Gender ‘ mogen wezen., de acceptatie van homoseksualiteit van mannelijke en vrouwelijke kunnen .

Het aanvaarden van wit en zwart en het vergaande feit dat alle meningsuitingen in ook alle vrijheid gezegd en gebezigd mogen worden . De nieuwe tijd meneer, de nieuwe tijd mevrouw. Hoezo dat en de oude tijd dan? Die was goed voor ons en hen die ons weer hen noemen. De tijden veranderen en zijn beter dan toen. Is dat zo? Het feit alleen al dat de onderwerpen niet veranderen zegt iets over de mens van nu. Het slimste zoogdier. De dingen veranderen . We gaan de goede kant uit en we menen het ook nu. Dat hoor ik en dat zie ik. Maar ik hoor en zie niet allemaal de werkelijkheid. Geen getover met woorden tenzij het daggedachten zijn, maar de straat op om te eisen dat onze leiders er aan mee doen om de wereld een beetje meer beter te maken. Degenen die achter willen blijven doen dat maar in hun eigen tijd. Toch? Het is al lang duidelijk en dat moet gewoon gelden voor iedereen. ‘The Times They Are a-Changin’. Geen achterbakse politiek maar transparantie en liefst overal. Eerlijkheid ten spijt desnoods. Waar , maar vooral wanneer heb ik dat allemaal meer gehoord. Was dat niet in de jaren 70 , toen ‘Good old Bob’ zijn lied schreef en was het niet net na een aflevering van DWDD dat ik in het journaal een telefoongesprek hoorde met de vraag “ Ik heb liever geen Ali of een Fatima in mijn buurt meneer de makelaar en ik wil dit huis toch écht hebben …” . “daar houden we dan toch gewoon rekening mee mevrouw…”.

Ik ben somber gestemd over de tijden die veranderen. Of begin jij eraan deze keer?

(c) Piet Eelants 2020



Laberdie, laberda, laberdosia ( 2 /661)

DAGGEDACHTE Posted on do, juni 18, 2020 12:47:19

Laberdie, laberda, laberdosia ( 2 /661)

Daar kwam ‘unne’ boer uit Zwitserland, Kadee, kadulleke, keda ! (En )die had een ezel aan zijn hand, Laberdie, laberda, laberdosia ! En die had een ezel aan zijn hand, Caecilia !

Het is midden zomer 2019 en als ik er aan terug denk doe ik dat omdat ik herinneringen koester. De momenten van vertedering , van lief , maar ook van leed zijn me zonder meer dierbaar. Een groot deel van mijn dagelijkse gedachten bestaan er uit ,want als je de mooie dagen niet wil vergeten moet je er aan terugdenken. Een tijd zoals ik die op dit meemaak is een rollercoaster van leed en verdriet en sommigen weten er van. Toch is deze tijd tijdelijk is mijn overtuiging. Tijdelijk omdat dat voor alles geldt. Bovendien is alles eindig maar brengt de realiteit van het moment je leven tot een uiteindelijke voltooiing waarin je leeft en een beetje sterft. Maar de meeste dagen zijn levenswaard, zoals het krijgen van kinderen en kleinkinderen. Zij houden je soms op de been op de goeie en slechte dagen. Zij geven je steun en veroorzaken ook verdriet en angst. Zij maken het leven levend en de moeite waard. Zij vormen je levensloop.

Maar er is meer. Het eerste kusje dat zo voorzichtig was en aarzelend. Het blozen op je wang erna en het juist niet afvegen van de lippenstift .De eerste dansles en de rest. Het leven in volle bloei ; je eerste tuintje en het gaan naar het altaar. De wijde wereld in en ‘elk nieuw beging ‘. Ik herinner me de voorste schoolbank en het strafwerk later op de dag. Dat klein ongelukje en de eerste pleister. Het leven gaat verder, elke dag en ook de tomeloze nachten tellen mee.

Laberdie, laberda, laberdosia…En zo zijn er nog heel wat coupletten toe te voegen die dit schoolliedje vormen. Schoolliedjes. Ze zijn me dankbaar. In mijn herinnering passeren er zo wat dagelijks een paar langs een paar hersencellen en als kleindochter Femke er is , mijn stembanden….. We zongen ze op de lagere school. Meester Schilders en broeder Damiaan deden er veel aan. Op die bewuste zomerdag vorig jaar hoorde ik op de Vlaamse televisie bij een aflevering van ‘FC De Kampioenen’ het woord ‘Kadulleke’ en prompt pompte mijn ( rijke) geheugen twee liedjes naar boven die dat woord bevatten. De boer uit Zwitserland en ‘ ’t regent ’t regent ‘. Dat liedje heeft heel wat uitvoeringen en teksten die heel veel zijn aangepast, veranderd en toegevoegd, maar ik leerde in het eerste couplet al dat het twee kadullekes waren die op hun gat vielen. Het woord ‘Kanulleke integreerde me weer plotseling. Mijn gedachten gingen opnieuw uit naar Willy Vandersteen zijn stripverhalen over Suske en Wiske . Het ‘popke’ ‘Schanulleke’ speelde in de verhalen een grote rol en was de steun en toeverlaat van Wiske en niet van Suske zoals een andere leeftijdsgenoot nog steeds beweert. Oorspronkelijk heette het speelgoedje ‘Schalulleke’. Verantwoord opvoedkundig was dat ook in Vlaanderen niet.

Schoolliedjes. Ik zing ze nog vrij vaak. Zachtjes en uit de buurt van Femke. Eerst tot groot genoegen van mijn twee oudste kleinkinderen. Zij verlaten tegenwoordig ook spontaan de ruimte waarin ik mijn zangkunsten vertolk. Zingen gaat me niet goed meer af; de omstandigheden laten dat niet toe. Gelukkig is er Femke nog. De jongste kleindochter van bijna acht . Zij vindt het nog bijna grappig. Dat dacht ik, totdat ik ontdekte dat haar vingers in beide oren gingen bij een exclusief optreden voor haar vorig jaar. Och ,het zij zo. De tijd van toen die is voorbij en komt niet meer terug. Wel de herinnering die blijft, die ik koester en niet verdwijnt. Dat maakt het leven het leven waard. De herinnering en de dingen die vandaag beginnen

Piet Eelants © 2020



« VorigeVolgende »