Het is een eind geleden. Ik deed er zelf aan mee. Dat wel. Vroeger deden we er meer aan. We waren fel en verzetten ons tegen elke tegenspraak, met tegenspraak én vooral tegen onrecht. Meningen en daden van met name de overheid werden met behoorlijk goede argumenten van tafel geveegd. We waren er goed in. Het streven naar een perfecte wereld beheersten bij velen het dagelijkse leven. Heel strijdbaar volgden we met z’n allen alle politiek discussies op tv en gaven daar thuis,in rokerige zaaltjes én op straat in allerlei vormen commentaar op. Velen stonden op de barricaden als er nog maar een scheet dwars zat die als onrechtvaardig werden gezien of gevoeld Dat was – vonden we – Democratie die wel is waar gepaard ging met een flinke dosis burgerlijke ongehoorzaamheid , maar soms wel zoden aan de dijk zetten. Ook uit Dongen vertrokken bijvoorbeeld héél veel bussen naar de anti kruisrakettenmars in Den Haag. Eens. Lang geleden. In 1983. Hier vlakbij, in Oosterhout protesteerden in 2014 bewoners van een niet begrepen stadswijk tegen hoogspanningskabels. In ons eigen s Gravenmoer deed men dat nog recent. Maar het werd weer stil .Ze hebben het daar én in De Haag ook weer even gehad. Het is bijna voorspelbaar. Men loopt warm voor iets, maar laten de ander in de kou staan. We werden weer roependen in de woestijn en de voortrekkers van nu verdwijnen over een tijdje beslist weer in de anonimiteit. Het is niet anders. De wereld draait door terwijl er al velen de wens uiten dat de bol even zou willen parkeren en er van af willen afspringen. Dat gevoel , het tot besef komen dat jij de wereld in het algemeen én in je eentje niet kan veranderen, brengt twijfel bij velen en zien af voor de taak, de goede zaak die een schier onmogelijke poging zal blijken te blijven. Ze hopen nog, dat het anderen wel lukt, een toekomst te creëren waarin protesteren niet meer nodig is; dat eens op een dag, iemand wakker wordt die heel duidelijk het licht ziet aan het eind van de spreekwoordelijke tunnel. Een soort nieuwe Jezus misschien, of zoals sommigen nog denken dat ie terug zal komen. Jammer dat sommige tunnels , waarin we op het einde het licht zien, niet eens meer gegraven worden volgens de regeltjes die we eigenlijk allemaal samen maken. Er zijn wel wat vragen én er is nog hoop. Die laatste staat als slot van deze daggedachte genoteerd. Is dit verhaal gebaseerd op feiten, is het gewoon de voorlaatste daggedachte die door een gewone sterveling zijn uitgetypt, of is het misschien de waarheid dat er te veel mensen schelden vanaf de kade tegen een muitende bemanning, in een zinkend schip doorpompen of trekken aan een dood paard. Ja,…als we met z’n allen in de woestijn blijven roepen worden we misschien wel gehoord. Raken idealen op of zijn we ze gewoon kwijt en moeten we ze weer gaan zoeken ….?