Immorele graaiers worden het wel genoemd. Zij die volgens jou en mij veel te veelverdiener zijn en dat ze eigenlijk niet zouden moeten krijgen wat ze krijgen omdat ze het ook niet verdienen. Er zijn ook veelverdieners die het geld dat ze verdienen ook wérkelijk verdienen en het daarom ook terecht krijgen. In het televisieprogramma ‘Kijken in de Ziel’ waarin Coen Verbraak een tijdje geleden grootverdieners aan de tand voelde over allerlei zaken waarmee deze mensen goed overweg kunnen is er maar één persoon die boos werd toen er volgens deze persoon suggestieve vragen over werden gesteld. Dat feit is veelzeggend. Er is al lange tijd over échte zakkenvullers gepraat en geklaagd .Ze zijn ook ter schande gemaakt en ook elke keer hoor je weer dat er maatregelen tegen worden genomen. Mijn eigen politieke richting en door wie ik naar zeer wisselende en dikwijls enkel latente tevredenheid laat vertegenwoordigen in staat en kamer is daar duidelijk over. Maar zelfs mensen in een ander politiek spectrum waarvan je zou verwachten dat die alleen maar denken dat geld niet enkel makkelijk is maar ook veel macht vertegenwoordigd zijn het er over eens dat het soms de spuigaten uitloopt. Maar dat er niets veranderd en dat er gemiddeld elke week weer een fraude- en graaischandaal – bericht onder onze neus wordt gehouden gaat menigeen goed de keel uithangen. Denk maar eens terug aan het woord ‘mondmaskers’.

Er zijn al gevallen bekend dat ontdekte en bewezen gewetenloze graaiers naar een verafgelegen eiland vluchten en daar de poep van de knikker af en het geld wit te wassen en daardoor anderen meer de stront in te duwen. Dat gaat stinken en niet zo’n beetje ook. Een stukje geschiedenis : Loon naar werken was na de klassenstrijd en priester Daens goed geregeld in onze lage landen. De inbreng van kapitaal en arbeid was verdeeld op een goed uitgebalanceerde tevredenheidsschaal. Daarvóór was het een stuk a socialer hoor. Gedwongen winkelnering, ook in onze streken en de hier in Dongen veelvoorkomende leer – en schoenindustrie deed soms gezellig mee in dat klassenspelletje .Ook hier werden hongerloontjes uitbetaald en óók als zodanig ervaren in de grote gezinnen. Dat kon niet en men werd wakker,organiseerde zichzelf en vocht met wisselend succes terug tegen het zich aan de arbeiders verrijkend deel van de maatschappij. Maar naargelang de industrialisatie en de techniek vorderingen maakte gingen in verhouding de lonen en salarissen wel vooruit maar een stuk minder hard dan dat van de uiteindelijke verantwoordelijken die gingen over de inhoud van onze portemonnee.


De bazen werden rijker en de arbeiders die later werknemers werden genoemd vonden dat vrij normaal .Die werden aangemoedigd dat te aanvaarden – in naam van God- door mannen in zwarte rokken. Zij moesten namelijk blij zijn weer beleg op de boterham te kunnen kopen. Men was tevreden en mocht aan de welvaart ruiken. Maar dan kwamen de jaren 30 die te vergelijken zijn met de jaren 80 van de vorige eeuw. Veel mensen kwamen op straat te staan en moesten er van leven. Natuurlijk is dat niet enkel de graaier die daar debet aan is. Andere – ook economische tegenvallers – hebben een rol in de tijd. Maar tegen alle heilige huisje trappen in deze beperkte ruime is een hele en te grote klus. En nu en straks ? Volgens mij is het geld wat er was op of zo goed als. Corona en kortetermijndenkers in Den Haag wisten er wel raad mee. Diezelfde staat kan het straks niet meer opbrengen al die mondjes te voeden. In het recente verleden en met het sluiten van sociale akkoorden vond men daar telkens wel wat op. Langer werken ,kortere en lagere uitkeringen en nog meer doekjes voor het bloeden. De kanteling werd het allesomvattend genoemd en ondertussen groeiden voedselbanken en moderne St Vincentius verenigingen de grond uit als paddenstoelen.

Zelfzorg en elkaar helpen was het credo en de boer hij ploegde voort. Toch vrees ik dat dat laatste er niet meer bij zal zijn in de toekomst, om de doodeenvoudige reden dat de toekomst zich altijd herhaald. De boer zal niet meer vrij kunnen ploegen. Hij krijgt nu al de schuld van zowat alles wat onze toekomst somberder maakt en iedereen wijst met het vingertje naar hen die het echt niet begrijpen. De complottheorie, het fake- nieuws en een onmachtige overheid. Het is ‘the writing on the wall’. De mens is, ondanks het coronavirus verwend en behept met het ‘heb – virus’, krijt te veel te vertellen en wordt door de in het leven geslopen welvaart egoïstisch en apathisch om anderen te helpen. Alleen het woord blijft straks over en de daad uit.

Het – voor de herfst zich echt aanbiedt – zomerse zonnige in dit in delen ervan significante sombere verhaal, is wel dat alles eindig is en dat ook de volgende crisis niet eeuwig zal duren. Het geschetste toekomstbeeld is dat ook. Zonnig dus. Er zal weer wel een andere Daens op staan , of een de nieuwe ‘oude Drees ‘. Zo . Dat lucht op en geeft hoop voor de toekomst van het wereldje rondom ons en waarin we moeten leven en mee moeten doen .Als je de mooie dingen die óók staan te gebeuren nu al vergeet komen die nooit aan bod.

Piet Eelants (c) 2021