Het verschil tussen een reces en vakantie is niet flinterdun,maar wel langer dan je denkt. De meesten onder ons die zich in deze tijden nog werknemer mogen noemen, hebben recht op minstens een week of
twee rust en zon. Alhoewel dat laatste niet te verzekeren valt, is er voor mensen die ‘op reces’ gaan , duidelijk meer kans dat het gouden hemellichaam, die zich overigens ook als ploert kan manifesteren,
zich in die tijdspanne laat zien, vele malen groter. In de vorige eeuw nog ( ik kan het weten) was reces een woord dat op gespannen voet stond met ‘wedde’.

Het woord en begrip reces kon je toen scharen onder ouderwetse ideeën als salaris, loon of wedde. Alhoewel deze begrippen gewoon geld in het laatje brengen, is de volgorde zoals hier genoteerd in aflopende lijn gelijk aan de hoogte ervan. Genieten van het leven wordt aldus mede bepaald door je staat van dienst- ook je vroegere – die ook je verdere toekomst bepaald. Aan de andere kant :Zij die nu pensioen genieten, genieten door de regel het meest van de geveinsde verworven gelijkheid die er in principe overigens nooit zal zijn. Er blijft verschil onder de mensen. Ze worden in bepaalde landen nog steeds onderverdeeld in ‘kasten’. Grotendeels is dit systeem verboden, maar zoals de mens zelf bepaalt heeft, is denken, religie en discriminatie toegestaan als het in hun bepaalde straatje goed uitkomt. In ons land worden velen weggestopt in achterstandswijken,waar de natuur dan haar gang kan gaan. Ze worden talrijk en blijven arm. Het lot ,zeg maar, dat in de dierenwereld beter verdeelt is. Daar is het recht van de sterkste én het eerlijkst. De mens is enkel een intelligente uitzondering. Van hoog tot laag kenmerkt de mens zich tot een individu dat het andere individu niet kan missen. Het verschil tussen symbiose en parasitisme is helaas niet duidelijk. De ‘ talrijke ‘ is in de meerderheid, maar hebben het minst in de pap te brokken. Die pap zullen ze moeten verdienen door zelf in de gaarkeukens te werken. Want dat is de goedkoopste manier om ze te voeden.

Het hierboven geschetste, is gemakkelijk te weerspreken, maar ook te verdedigen. Het zijn niet eens de argumenten die tellen of wie het hardst roept, maar de gang van zaken zoals onze soort zichzelf heeft gecreëerd en ontwikkeld. Dat dit mijn dágelijkse dagelijkse gedachten zijn is ook weer overdreven,maar af en toe denk ik, dat je eigen waarheid wel eens aan de achterkant ervan wordt ervaren als een ander er anders over denkt. Eens zal alles eindig zijn en daar zorgt de mens zelf voor. In deze context is het naïef te denken dat idealisme iets anders is dan socialisme. Beiden zijn ten alle tijden tijdverschijnselen omdat tenslotte alles eindig is.

© Piet Eelants 2021