Misschien is de gedachte eraan prematuur en is de wens tevens de vader van de gedachten erachter, maar er moet toch een mogelijkheid denkbaar zijn dat de vergaderingen van de gemeenteraad weer fysiek kunnen worden gehouden denk ik dan. Een volle tribune en een schrijvende pers welke de laatste het gegunde heerlijke flesje mineraalwater wordt gegund, om net zo belangrijk te worden gevonden geacht dan de raadsleden,worden node gemist door mij. Het zijn (dag)gedachten. Die schrijf ik dan ook maar op en soms, zoals nu, in de hoop dat ze ook gelezen worden door de Dongense bestuurderen. Voorzichtig en met voldoende afstand, eventueel technisch geholpen door het weer helemaal terug van weggeweest zijnde plexiglas zie ik weer wel zitten dat Pieter en Joeri al door het non-verbale gedrag van Marius op een dwaalspoor worden gezet. Het virtueel vergaderen heeft dus wel voordelen.De kijker -vroeger toehoorder- wordt nieuwsgieriger naar wie het eerst ‘ het handje’ opsteekt en de stand van de camera zorgt er voor dat de betekenisvolle blikken van Marieke (geen) virtuele grimassen worden als Petra bij het antwoorden op belangrijke vragen de audiomuteknop indrukt om een zucht te maskeren. Toch : het schermvergaderen tussen de raad en de bewoner enerzijds en de nu -ook landelijk- veelbesproken en naar mijn mening ook broodnodige gewenste politieke transparantie loopt er vertraging door op. Feit is, dat de fysieke afstand, niet gewénste afstand schept en het niet prettig voelt als de inwoner enkel digitaal wordt bediend. Het is allemaal te vrijblijvend en krijgt een gemaakt karakter.

Er ontstaat naar mijn mening zelfs een niet exact te bepalen bijkomend, maar niet gewenst gevoel en bevordert het bijna vrijblijvende lijkend karakter van de virtuele gemeenteraadsvergaderingen. Een sfeer van huislijk snorrend haardvuur en de achtergrondklanken van doortrekkende wc’s vormen niet de ernst van de z(a)ak(en) die besproken en behandeld worden. Een kopje koffie, geserveerd door de bode of door je vrouw, man of de butler thuis, maakt al een verschil van denken en gedrag. Bij sommige zaken en die bovendien van algemeen nut zijn, hoort nu eenmaal een andere omgeving dan je ‘ eigen huis en haard ‘. Als voorbeeld en als factcheck nog even dit: in mijn omgeving sprak ik deze week mensen die hun baas al een tijdje bedienen vanuit hun eigen woonkamer. Ze zeggen stuk voor stuk dat ze meer privé- momenten pakken dan de soms (streng) geregelde plaspauzes ‘op kantoor’ en dat daardoor hun prestaties en hun betaalde productieve momenten op z’n minst anders worden ervaren. De soms noodzakelijke werkdruk om te ‘scoren’ op de normale werkplek verdwijnt na een eigen huis en tuinwandeling tussendoor en de sociale controle van baas en collega ontbreekt in het geheel.

Het gevoel moe thuis te komen, in de file staan of de regen trotseren om daarna verdiend uit de zakken in je luie stoel, vervalt in een misschien al om andere redenen aanwezige huiselijke sleur. De welkom – thuiskus had je bij het ontbijt al te pakken. Als dat geveinsd wordt, maakt het alleen maar erger. De uiteindelijke persoonlijke conclusie is, dat de interactie tussen collega’s ook bijna onmisbaar is om een goede werkprestatie neer te zetten. Gauw iets vragen of het bieden van hulp om het werk soepeler te laten verlopen is er bij thuiswerken niet bij. De Jong kan me nog meer vertellen. Als het terrasje weer mag en de Ahoi vol zit met liefhebbers van Kleine kokette Katinga’s, (die eigenlijk douze points had verdiend) mag corona geen spelbreker meer zijn. Toch ? Gewichtige gemeentelijke bestuurskwesties moeten zo spoedig mogelijk terug naar de raadszaal.

Voor de zekerheid raad ik de leden van de raad aan om alsnog een sprekend portret aan te schaffen van zijne Majesteit, die hen streng volgt en aldus herinnert aan hun zware openbare taak; in de viruswereld doet transparantie er niet toe.