Alhoewel ik in God geloof heb ik tegelijk een behoorlijke aversie tegen religie in het algemeen. De as van het kwaad en de spil van de liefde. Dat klinkt als een contradictie en dat is het ook. Het geloof in God werkt voor mij als een soort verzekering. Het roept ook een soort lafheid in me op. Ik wil de zekerheid van het geloof graag voor mezelf vertalen als een onzekerheid die mij goed te pas komt op het moment dat het me kan helpen te geloven. Oorlogen, conflicten ,haat, onbegrip en dingen des duivels oordeel komen voort uit religie. Daarbij komt bij mij altijd de gedachte op dat als God religie had in willen stellen, Hij ( of Zij) die dan zelf wel had opgericht of uitgevonden. Het feit dat mensen dat hebben gedaan is de oorzaak van de twijfel die me overkomt. Geloof, religie, heeft goede dingen in zich. Meedogendheid ,liefde, barmhartigheid ,vergeving, cultuur, beschaving; het zijn voortbrengselen van religie. Het probleem is juist daarom levensgroot , maar evenwicht is niet opportuun. Ying en Yang, Pro of Contra, wit of zwart zijn daarom bijna niet in casu te vatten. Er zijn mensen die het geloof in een God in kunnen passen in de werkelijkheid van het zijn. Dat is knap. Van die mensen. Wat ik dan weer knap irritant vind, is, dat die knappe mensen die eigenschap proberen te slijten aan anderen die daar niet zo van gediend zijn. Dat druist weer in tegen mijn opvattingen over vrijheid van geest. Mijn twijfel hoort specifiek bij mij en ik kan en wil daar in feite ook mee leven. De Wachttoren en Ontwaakt! zijn dan ook niet besteedt aan mij en Christelijke politiek is niet beter dan socialistische. Lees de beginselen er maar eens op na. Wat écht knap is, is elke dag het voornemen heiligen om de dingen te doen die een ander niet hinderen in dingen te doen die zij menen te moeten doen of laten. Maar ook daar moet je zélf in geloven. Zeker weten!

Piet Eelants (c) 2021