Het laatste woord is eerst aan de kiezer. Dan pas is het mogelijk te weten wat het eerste woord werkelijk inhield. Daar moeten we nog even op wachten. Een woord houdt soms in er zich aan te houden, maar het kan ook loos zijn. Het gebruik van het woord is een manier waarvan de betekenis het zomaar toestaat er een succesverhaal van te maken of een puinhoop te creëren. De mens beschikt. Naar gelang de woorden van een politieke partij zich uitbreiden en er op wordt vertrouwd, wordt deze populairder bij het electoraat en dus blijkt dat uit het al dan niet toekomstige stemgedrag in de lijstjes van ene Maurice de Hond en pakweg 1Vandaag.

…komt goed ….

Je bedoelt het dus wel eens goed als politicus als je je aan je woord houdt. En dat ondanks dat de politiek er om bekend staat het nooit goed te doen. Meestal is het credo ,eenmaal in het pluche ‘zoals de wind waait ,waait ook het jasje ‘. De wind bepaalt aldus ook de richting. Het kan verkeren. Links- om of rechtsom. De glazen bol speelt een altijd onbekende rol. Over wind gesproken : in ons eigen dorp werd bij de vorming van een voormalig nieuw college al eens een frisse wind beloofd. Dat bleek voor een in Dongen niet meer in de raad vertegenwoordigde partij een niet meer te temmen orkaan te zijn waarna die zich in de luwte van de wind moest proberen te herstellen om tenslotte een stille plaatselijke dood te sterven. Zo’n debacle is in maart ook echt denkbaar denk ik. Vooral in de staart van de lange lijst van politieke mededingers voor één van de 150 zetels. Die vechten zich eerst in de kamer en vechten zichzelf er ook uit. Daarvoor heb je geen glazen bol nodig. Een doemscenario is ook levensgroot. Beloften zullen ook nu weer blijken te bestaan uit woord- gebonden beloftes die verworden tot loze woorden die aldus na de verkiezingstijd niet waargemaakt kunnen worden. Dat is ook onmogelijk. Dat ligt een beetje (veel) aan ons kiessysteem én het feit dat er té veel partijen zijn. Ze willen allemaal hun verkiezingsprogramma waarmaken en zeker als ze winst hebben behaald dankzij soms maar één argeloze kiezer. Een regering vormen is dan nóg moeilijker. Wij geven wel eens af op grote broer Amerika, dat tot op het bot verdeelt is met maar twee partijen die vechten als honden om dat bot zonder een derde viervoeter er in hoeven te betrekken. Enkel wetten houden de burger en de overheid daar aan hun woord en dat wordt dan democratie genoemd. En om die dan niet werkende democratie in stand te houden moeten die wetten ook gehandhaafd worden en neemt de wetteloosheid toe. Dan liever de lucht in zei Van Speijk en daarom terug naar deze kant van de oceaan. Gelukkig wonen wij in een kikkerlandje waar de ‘dikkopjes’ in de denkbeeldige poel talrijk zijn, maar de uiteindelijk overlevende kikkers zeldzaam blijken. Met andere woorden : de natuurlijke selectie zal ook nu weer haar werk doen. En er blijft maar één kikker over die – na de kus- op het witte paard komt te zitten. Toch ? Oremus. Laat ons bidden….. of als jij vindt dat religie al te veel aanhangers heeft : duimen mag ook.

Piet Eelants ( c) 2021