Door niet zo’n leuke omstandigheden at ik de laatste tijd nogal eens een keertje helemaal alleen. Een eitje bakken is dan een basis voor een makkelijke ei- wit- rijke boterham. Het was dan ook het enige wat ik deed aan het uitoefenen van mijn beperkte kook -en bakkunst. De SWOD in Dongen biedt dan voordelen , service en kwaliteit. Toen deze sociale uitblinker nog niet een beeld was deed ik nog verwoede pogingen om gezond bezig te zijn. Ik doe hier verslag van zon moment.

Ik maakte de verpakking open en sneed de helft van de kip in nog kleinere stukjes. Vervolgens deed ik wat olie in de pan en voegde de stukjes kip toe. Van rotzooi op het aanrecht houd ik niet, dus maar gauw de plastic verpakking in het daartoe behorende vak van onze dubbelvuilbak gedaan. Bij het lichten
van de deksel ontdekte ik met enig schaamrood op mijn kaken dat ik mijn heilige gewoonte geweld had aangedaan. Kleine lettertjes dus. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Maar een nieuwbakken ervaringsdeskundige als ik geef in deze daggedachte graag een welgemeend advies mee voor andere selfmade -koks


Het begon allemaal in de supermarkt. Normaliter kijk ik bij aankoop van met name versproducten naar de houdbaarheidsdatum en ook andere teksten die van algemeen nut en belang zijn. Ze gaan nooit aan mijn aandacht voorbij. Mijn oog viel plotseling op een afbeelding van een – je gelooft het niet –
lachende kip omringd door een wat bleek ‘pakkende’ tekst. ‘Deze kip is opgeroeid in een verbeterde omgeving’. Op het plaatje was als achtergrond een ouderwetse hoeve afgebeeld met een boerin die lachende de graankorrels weelderig rondstrooide naar de haar tegemoet komenden kippen. Een heuse hooimijt en dito hooimeid ontbrak er nog net aan. Een verbeterde omgeving?Hebben ze de nesten ververst dan, of zijn de kippenkooien voorzien van een nieuw verf- je misschien ? En wat dan nog; heeft die nu dooie kip er dan wat aan gehad misschien?In mijn gedachten zag ik een nog romantischer schooltekening van een boerenerf, waar zowel het varken en de kip ( lees meervoud) vrolijk rondlopen terwijl de boer de koe melkt en de boerin het erf veegt. Romantiek én bedrog dus. Wat mijn kip betreft : ik erkende de naakte werkelijkheid. Ik zag het dier zijn levensloop kraakhelder voor me : Op het moment dat het kuiken uit het door de moeder in barensnood gelegde ei uit de broedmachine kruipt,
is zijn lot al bezegeld. Juist ja :’zijn ’ lot, want het waarschijnlijk tenslotte een haan die ik voor een gedeelte aan het bruin bakken was en de rest er van in het kokend water van de soep onderdompelt had. Het lot van ook dit dier is het product van onze kretologie. Hebben we niet jarenlang gehoord en meegezongen en is het lekkerste stukje vlees niet letterlijk door onze strot geduwd? En hebben we niet met z’n allen gestreden en tegen elkaar gezegd dat de kip een beter leven zou moeten krijgen? De hamvraag blijft uit, maar het antwoord is zonneklaar. Het moet vooral vers zijn en veel. Goed gekruid ook en zelfs koud te eten. We nemen genoegen met loze kreten. Ik concludeerde.

We volgen als makke schapen en laten ons gewoon blijvend voor de gek houden en ons geweten sussen als die kreten door slimme reclamejongens naast de kip op ons bordje wordt gelegd. Die kip in mijn pan had niet zo’n goed leven gehad als de tekening mij wilde doen geloven. De verpakking had maar één ster van het keurmerk ‘beter leven ‘. Deze kip of haan ( je ziet en proeft het niet) zat gewoon met 14 andere soortgenoten op één vierkanten meter. Geen goed leven dus!

Piet Eelants (c) 2020