Marianne Thieme verlaat dus haar warme stal. Ze zocht en heeft ’t gevonden: haar eigen uitloopboerderij waar ze naar hartenlust kan scharrelen en zich wijden en weiden aan het bereiden van macrobiotische maaltijden ,maar dan totaal vegetarisch uiteraard. Aan haar heb ik dikwijls gedacht tijdens het eten van een biefstukje of een ordinaire bal gehakt. Ik schaamde me en nóg. Maar soms, heel soms was ik de schaamte voorbij als ik bij de FEBO een ‘speciaaltje’ uit de automaat trok. Het was bespreekbaar, maar het vlees blijft zwak. De uiteindelijke uitkomst bij het nadenken bij het verorberen van de laatste bitterbal is de gedachte aan het feit dat ik een mens ben.


De mens blijft met een voorsprong van een staartlengte het gevaarlijkste roofdier op deze aardkloot. Ook de mens die zegt diervriendelijke te willen leven en dat ook de dieren zélf gunt , kan niet ontzegd worden latent hypocriet te zijn. Het lekkerste stukje kippenvlees is niet te versmaden en ook het door de Aldi geïntroduceerde en als nieuw product gebrachte haantje met een beter leven achter de rug, wordt gewoon vóór we het eten inhumaan afgeslacht. Een kip moet geen gewone broedkip zijn en een waterrat moet je vooral biologisch klaarstomen. Het enige wat het vlees op je bord gemeen heeft, is dat dat eens vrolijk of niet rondliep, zwom of vloog. Het is een strijd die het van de maag verliest. Terwijl de Dongenaren via ‘Ken en Geniet ‘ en een groot scherm binnenkort worden verrijkt met beelden uit de wildernis en ik en passant gisteren op TV nog zag hoe een hongerige troep leeuwen een jong , vermoeid en gewond hertje ingevolge een voor het hertje kansloze jacht het leven liet, wende ik eergisteren nog het hoofd af en wenkte naar de ober voor nog een glas exquise rode wijn. Die smaakte geweldig bij de hertenbiefstuk. Misschien was dat wel van de moeder van het hertje waarvan onze leeuw net nog met een luid boergeluid lag uit te buiken. Bij zo’n verhaal is ook goede raad duur en heeft het geweten een hoofdrol. Natuurlijk zou ik zelf de vermoorde onschuld kunnen uithangen door op te merken dat ik eens voor een tijdje vegetariër was , maar ook dat is een hypocriet gegeven. Boze tongen beweren zelfs dat ik dat deed om mijn principes te benadrukken. Ik weiger echter dat zelfs nu toe te geven

.Misschien wel uit principe. Er zijn op dit moment wel mensen die er een geheel ander principe op na houden als het over vlees gaat. De groenten die je er bij eet moet uit kunstmestvrije en vooral koude grond komen om er maar enigszins mee te kunnen pronken dat alleen dát product op je bord ligt. Een gewoon varken mag dan nog zo gewoon knorren, bijvoorbeeld een lupinevarken zal toch beter klinken als je er de slager om vraagt. Het dier heeft het goed gehad .Dat moet voorop staan. Nou, stel jezelf in de plaatst van dat varken. De godganse dag bloemen vreten is ook niet alles. Dan zou ik als varken toch liever bloemen van en bij mijn eigen karbonaadje hebben als teken dat ik echt dood ben .Natuurlijk blijft voor velen de vette hap en de Hollandse gehaktbal helemaal het einde. Maar eigenlijk hebben ook die een einde zoals alles eindig is. Een bezoek aan het kleine kamertje is altijd het échte einde. Van de geschatte honderd miljoen kilo vlees die de Nederlander eet in een cyclus van een jaar , gaat verreweg het meeste anoniem over de toonbank. Hetzelfde geldt voor dat wat de Medelander naar binnenwerk ,al heeft dat vlees nooit het vermaledijde knorgeluid geuit. Niemand weet of het stukje vleesgeworden dier een écht goed leven heeft gehad .Waarbij de toonbank totaal spreekwoordelijk is: we kopen het vlees liefst bij Albert H. of desnoods en soms helaas ook bij prijsvechters. Het Ibéricovarken is er , het Kloostervarken mag er zijn , maar evenals de Baambrugse big hebben geen schilderachtig levensverhaal en meestal nog maar een kort verleden. Ze staan wel garant voor de gezondheid van de mens. Maar dan enkel voor de mens die het braadt , kookt of stoomt. Ach , uiteindelijk is dat alleen maar duurder. In de supermarkt kom je geen varkensvlees met een ‘appellation’ tegen. Daar zijn ‘mager’, ‘scharrel’ en ‘aanbieding’ de sleutelwoorden .De mens néémt en moet de maag vullen ten koste van alle andere leven waarvan de schepper in Genesis al vindt en de mensen zeggen dat we het mogen opeten. Sorry Marianne, alhoewel ik niet meer kerks ben blijf ik een gelovig mens.


© 2019 Piet Eelants