Laberdie, laberda, laberdosia ( 637)

Daar kwam ‘unne’ boer uit Zwitserland, Kadee, kadulleke, keda ! (En )die had een ezel aan zijn hand, Laberdie, laberda, laberdosia ! En die had een ezel aan zijn hand, Caecilia !

…En zo zijn er nog heel wat coupletten toe te voegen die dit schoolliedje vormen. School liedjes. Ze zijn me dankbaar. In mijn herinnering passeren er zo wat dagelijks een paar langs een paar hersencellen en als kleindochter Femke er is , mijn stembanden….. We zongen ze op de lagere school. Meester Schilders en broeder Damiaan deden er veel aan. Deze week hoorde ik op de Vlaamse televisie bij een aflevering van ‘FC De Kampioenen’ het woord ‘Kadulleke’ en prompt pompte mijn ( rijke) geheugen twee liedjes naar boven die dat woord bevatten. De boer uit Zwitserland en ‘ ’t regent ’t regent ‘. Dat liedje heeft heel wat uitvoeringen en teksten die heel veel zijn aangepast, veranderd en toegevoegd, maar ik leerde in het eerste couplet al dat het twee kadullekes waren die op hun gat vielen. Het woord ‘Kanulleke integreerde me weer plotseling. Mijn gedachten gingen opnieuw uit naar Willy Vandersteen zijn stripverhalen over Suske en Wiske . Het ‘popke’ ‘Schanulleke’ speelde in de verhalen een grote rol en was de steun en toeverlaat van Wiske en niet van Suske zoals een andere leeftijdsgenoot nog steeds beweert. Oorspronkelijk heette het speelgoedje ‘Schalulleke’. Verantwoord opvoedkundig was dat ook in Vlaanderen niet.

Schoolliedjes. Ik zing ze nog vrij vaak. Eerst tot groot genoegen van mijn twee oudste kleinkinderen .Zij verlaten tegenwoordig spontaan de ruimte waarin ik mijn zangkunsten vertolk. Gelukkig is er Femke nog. De jongste kleindochter van bijna zeven. Zij vindt het nog grappig. Dat dacht ik, totdat ik ontdekte dat haar vingers in beide oren gingen bij een exclusief optreden voor haar. Och ,het zij zo. De tijd van toen die is voorbij. Ik geloof niet dat er nog zangles gegeven wordt op de moderne basisschool. Toch jammer eigenlijk. Het is voor mij nog steeds een vorm van cultuurrijkdom dat ik de liedjes nog ken. Onder het motto ‘kun je nog zingen ,zing dan met me mee’ stel ik voor dat leeftijdgenoten eerst oefenden in de badkamer , bij de blanke top der duinen of desnoods gaan we er voor naar Zandvoort…. om daarna ook een poging te doen om een stukje cultuur terug te geven aan hun nageslacht.

(c) Piet Eelants 2019