Blog Image

VERZAMELDE DAGGEDACHTEN

DAGGEDACHTEN

De dagelijkse Daggedachten van Pee | Piet Eelants | in de Dongense Internetkrant worden op veler verzoek vanaf oktober 2014 op deze plaats verzameld



Op alle teksten in deze bijlage geldt dat bij overname van volledige teksten of gedeelten ervan bronvermelding is gewenst

Een roller- coaster op je pad

DAGGEDACHTE Posted on di, mei 19, 2020 09:29:41

Goed doen of zijn. Niet alles willen hebben, niet jaloers zijn, niet zagen en klagen, maar helpen, meedoen, troosten. Deze nacht droomde ik daar over. Dat laatste ervaar ik volop op dit moment. Ik leef er naar en vul er mijn daggedachten soms mee. Ik droomde ook dat je dan de kans loopt te worden aangezien als een zacht ei , een brullend schaap. Je loopt het gevaar dat zelfs dat ei een eitje wordt . Waarom een ei een ei heet was in mijn droom plotseling niet meer duidelijk. Het zal me een zorg zijn dacht ik. Het is tenslotte maar een droom. Ik droomde dat ik plotseling een macho werd. Ik was een vent en keek enkel naar andere mannen om hen te overtreffen in grove taal en onbezonnen hardheid. De tranen zijn soms op en een krokodil is niet altijd voorhanden. Naast me als levensgezel zag ik een echte meid. Zij was ook op de toekomst voorbereid, maar of die toekomst er op dit moment is, is te twijfelachtig. De toekomst komt vanzelf ,daaraan hoefde ik niet te twijfelen.

Dat droomde ik. De toekomst bijsturen of een beetje in de goede richting duwen was in mijn droom een heel werk. Een eitje is daarvoor niet in staat. Een onbegonnen werk. Ik keek rondom me. Velen begonnen er niet aan. Ze zochten naar alternatieven voor de mogelijke transpiratiegeur die inspanningen in die richting zouden kunnen veroorzaken. Een doekje voor het bloeden, een pleister op de wonde en een spuitbus of een goed gesprek om de lucht te klaren. Bij het wegwuiven van die toekomst wuifden anderen niet terug en tenslotte kwam de gehele mensheid in een neerwaartse spiraal terecht. Dat gebeurde in mijn droom. In mijn droom nam de mens plaats in de roller-coaster en wist niet eens waar de rit eindigde. Een pilletje dan maar en drank om te vergeten. Toen werd ik wakker, zat rechtop in mijn bed. Nog net vóórdat ik wakker werd, leidde mijn droom me nog naar een andere mogelijkheid. Mee gaan met de massa en verdrinken in het verdringen van de werkelijkheid blijkt ook nu geen manier van leven en geen alternatief voor het breken van het brood aan het ontbijt ,het delen en er zelf van te nemen. De tijd gaat zoals die gaat ;ook in dromen. De werkelijkheid is spannender maar ook realistischer. De werkelijkheid is soms hard, soms onvermijdelijk, maar altijd eindig. Jing en Jang duurt soms te lang en tranen komen en gaan.

Piet Eelants (c) 2020 ( 659)



Moete gij ’n stukske ( 658)

DAGGEDACHTE Posted on zo, mei 03, 2020 09:51:12

Al een poosje verkeer ik enkel enkel

Een diep verdriet , een tijd die niet eerder voorkwam

Ik voel ik me alleen

Geen greintje geintje en geen vermoedt perspectief

Geen kinderstem en geen vertier

Een knuffel ontbreekt

Een vogel passeert en vliegt naar haar nest

Ik zie het en ik huiver

Zo hoog …en ik val

Verder weg zie ik de lichten weer en hoor ik het begin

Eindeloos wachten op de angst die komen gaat

Antwoorden blijven uit en gaan de vragen voorbij

Grijs en kil kijken de wolken toe en de horizon verbleekt

Ik wil het licht zien dat zich schuil houdt ; dat niet bestaat misschien

De herinnering begint al, de mooie dagen

De appel in haar schoot ,in partjes verdeelt

Roep me en ik kom

(c) april 2020 Piet Eelants



Weet je nog wel …….Het Avondje AVRO ( 657)

DAGGEDACHTE Posted on wo, april 22, 2020 09:50:16

Daggedachten gaan soms naadloos over op nachtgedachten. In een gesprek met een van mijn zussen die overigens binnenkort een nu al zeker te weten geslaagde poging gaat doen háár daggedachte op deze plaats uit te spreken, hadden we het over het in vroegere tijden dinsdagavondje televisie. We bestempelden het als een ‘avondje uit !’ maar dan thuis. Nu is de dinsdagavond en al die andere avonden altijd een crime om te kijken naar de programmakeuze van de netmanager.

Hij kan ook niet anders en doet zijn / haar best om ons kijkersvolk te amuseren. Maar wat is amuseren als er niet val te amuseren met wat iedereen al geamuseerd heeft. Oude programma’s zijn meestal ook oude koeien die nóg maar eens uit de sloot gered moeten worden. Het avondje AVRO toen er de TROS nog niet aan toegevoegd was en dat in lang vervlogen tijden en lang vóór de coroavirustijd het populairst was, is verworden tot helaas nodige – en – actuele alarmfase 1 – televisie. Slapen na ‘Op 1 ‘ was afgelopen avond weer eens schier onmogelijk. Gelukkig ( ? ) zendt ‘den Bels’ zaterdag ‘Schipper naast Mathilde ‘weer eens uit. Maar eerst ic ’s en ander menselijk leed .Er werd over gepraat en je mengt je noodgebonden via je gemakkelijke bankstel thuis in zware discussies hoe dat dat allemaal gaat aflopen. Nu, maar ook later in de tijd.

De Rijdende Rechter trakteert ons op tijd en stond zijn oordeel en doet dat ook op anderhalve meter afstand van de zwaar verdachte. Het programma Opgelicht ?! liet ons weer eens het slechtste in de mens ervaren en van Opsporing Verzocht werd je ook al niet vrolijk . Het journaal begon en eindigde met heel veel ellende en een sprankje hoop. Zelfs het weersverwachting beloofde niet veel goeds voor hen die ander weer wensen.

Je zou maar voor minder en voor hen voor wie dat geldt in bed stappen en uit pure ellende vergeten je ondergebit te poetsen en de sokken uit te trekken. Niks ontspannen slapen en dromen van enkel rozengeur en maneschijn. Niks opgewekt wakker worden op woensdag en met zijn allen een vrolijk eitje tikken. Al met al lijkt ‘ een avondje AVRO ‘ of heimwee TV niet goed voor ons nationale welzijn. Een volzin om deze daggedachte te eindigen schiet me niet meteen binnen. Een troostend woord misschien. Een paard houdt moed tot het haver krijgt en er schijnen ook nog goede dagen te komen. Misschien morgen al of dan toch zeker in september. De mensheid die nog op straat is en in de supermarkt , ook in Dongen, eist intussen , en steeds meer met zo langzamerhand een brok onvervalst eigenbelang en strijd hun veel te krappe vierkante meter op.

Komt het goed ? Ja, het komt goed …

Piet Eelants (c)2020



De gaatjes in het deksel …

DAGGEDACHTE Posted on za, april 04, 2020 10:44:08

Zelfs ONS ontkomt er niet aan. Deze Golden Oldie -zender op kanaal 50 van de afstandbediening heeft in deze barre tijden te maken met concurrentie.( Bijna )naamgenoot NOS voorziet ons (…) dagelijks met televisieprogramma’s uit vervlogen tijden. Mensen verlangen er naar en de uitdrukking ‘die goeie oude tijd’ is plotseling actueel. Maar ONS is niet dom en draait de rollen om, zet de concurrentie te kakken. Sinds kort zijn naast de oeroude filmpjes van met de hand wassende huisvrouwen en zwoegende turfstekers die via het jaagpad met lange stokken de bootjes verplaatsen, ook nieuwe programma’s te zien. Bekende Nederlanders presenteren oude én nieuwe programma’s. Zo ging Cor Bakker al muzikaal populair terug in de tijd en deed Ernst Daniël Smid dat zelfde met klassieke muziek. Anne van Egmond ( wie kent ‘r niet) presenteert sjokkend en mompelend bijna dagelijks een muzikale fruitmand. ONS moderniseert : Ook een lifestyle- programma is hot bij ONS en vooral op zondagochtend wordt er gekokkereld. De vernieuwingsdrift gaat ONS geen windeieren leggen. Kijkcijfers zijn heilig en veilig met een gesponsorde keuken in je decor.

ONS heeft de keuken ontdekt . Niks geen platte buiskachel, niks geen drie -pits AGA- gastoestelletje en niks geen melkkoker met de bij sommigen nog bekende gaten in het deksel. Een door de beschuitenpap roerende huisvrouw is nergens te bekennen. Wel ziet de kijker de modernste apparatuur van het merk dat zegt dat er geen betere is en de ingrediënten die gebruikt worden komen met naam en toenaam , maar wel geraffineerd latent toevallig in beeld . ‘ONS ‘ krijgt er honger van , of op zijn minst trek .Bij het aanschouwen van al dat lekkers worden de smaakpapillen geactiveerd en onze grijze massa gevoed met ideeën die onze behoefte aan naar mensen vertaalde foerage bevredigt. ‘ Voeg toe twee eetlepels ‘ en ‘ even in de koelkast ‘worden standaardzinnetjes. Waarom ONS? Waarom kun je als schoenlapper niet gewoon bij je leest blijven. Laat ons via ONS gewoon de emmer water op de stoep met daarin de handige pollepel zien ,waarmee moeder de vrouw na het lappen van de ruiten ze weer nat gooit en tot in de kleinste hoekjes van het kozijn weer kraakhelder maakte. Het beeld van vader mis ik ONS , die de volgende emmer klaar zet. Daar wil ik naar terug. Bij jullie dus. Naar de nostalgie zoals dat hoort bij ONS . De stoomtrein voor mijn part of een filmpje van Olle Bolle Gijs die voor eerst ‘Papier Hier ‘roept , of Ik ga afkicken bij Nickelodeon met desnoods een doosje Rennies op de schoot. Gelukkig hebben we s -middags Heimwee -TV!

© Piet Eelants 2020.



EEN BRUG TE VER ( 655)

DAGGEDACHTE Posted on vr, maart 27, 2020 18:53:23

Een op natuurlijke feiten gebaseerde tale of unexpected .

Een weekend-daggedachte met een moraal zou je kunnen zeggen. Misschien vergelijkbaar met hetgeen we op dit moment noodgedwongen ook meemaken.…..

Goed dus dat men even pas op de plaatst maakt ….

Het is warm in het Zuid- Italiaanse dorpje Piggelmé. Er heerst grote werkloosheid en al maanden viel er geen druppel regen .Het loopt tegen twee uur . De activiteit van de bewoners wordt , zoals elke dag rond deze tijd omgezet in passiviteit. Toch is er iets ongewoons merkbaar. Ondanks de siësta heeft de burgemeester voor vandaag een extra gemeenteraadsvergadering uitgeschreven. Met tegenzin stappen de gemeenteraadsleden naar het stadhuis. Een Italiaanse wet schrijft voor dat een voorgenomen besluit voor een bepaalde datum moet worden bekrachtigd. “Ik open de vergadering en heet U allen van harte welkom”. Gemompel in de zaal . De geachte afgevaardigden berusten in hun plicht. Na tien minuten staat iedereen weer buiten. Er was in het recente verleden al zoveel over gezegd dat men het voldoende vond om het belangrijke voorstel meteen in stemming te brengen. De volksvertegenwoordigers kunnen zich nog voldoende passief bezig houden.

Twee jaar later

“En hiermee open ik de brug die ons dorp eindelijk die uitbreiding zal geven die, gezien de huidige economische tijd ons in de gelegenheid zal stellen om die bla bla bla ….”Geen van de dorpelingen hoorde nog wat de burgemeester zei . Met z’n allen probeerden ze als één man tegelijk over de brug te lopen. Vooral de plaatselijke middenstand maakte veelvuldig van de nieuwe brug gebruik, zoveel zelfs dat de zelfde gemeenteraad een paar maanden later moest besluiten dat er, om het verkeer een beetje in goede banen te leiden, een brugwachter moest worden aangesteld. Het zij zo. het personeelsbestand van de gemeente werd op een goede dag uitgebreid met een brugwachter. Iedereen was verheugd over het feit dat men toch iets gedaan had om ook de in het dorp steeds groeiende werkloosheid te terug te dringen. In een extra raadsvergadering die weer maar tien minuten duurde en weer in siësta -tijd plaats vond, werd besloten om een hoofdbruggenwachter aan te stellen. Als argument gebruikte men dat het toch niet zo zou kunnen zijn dat de functie van brugwachter onder geen enkele discipline zou vallen dus bedacht men de Dienst ‘Brug -en Waterwerken’. Na een paar maanden begon het hoofd van de kersverse dienst te klagen over het feit dat zijn dienst in vergelijking met Openbare Werken geen boekhouder had en dat hij als baas toch niet alles zelf kon doen. Het was weer siësta toen de gemeenteraad besloot om een boekhouder aan te stellen bij de dienst “Brug- en Waterwerken”. Het werkloosheidscijfer in het dorp bleef zakken.

De dienst “brug- en waterwerken” kende nu vier brugwachters, een hoofd, een subhoofd, vier boekhouders, een salarisadministrateur, een kantine-juf, zes administratieve medewerkers en een chauffeur.

Het was warm die dag. Een extra gemeenteraadsvergadering vindt plaats. Vandaag moest men beslissen over personeelsinkrimping. De kosten van de door iedereen zwaar op de maag liggende dienst waren uit de hand gelopen. Banen stonden plotseling op de tocht. Het was een zeer rumoerige vergadering en duurde ook langer. Drie brugwachters werden weliswaar eervol – ontslagen en voortaan deed de dienst het met twee boekhouders. De hel brak los. Het werd een chaos daar bij die brug. Niemand die op tijd de brug opende. Lange rijen auto’s, fietsen, karren, voetgangers. Wel een vrije scheepsroute. Mensen schaften zich een bootje aan en er kwam een brugwachter bij.

De droogte hield aan. De rivierbedding veranderde in een stoffige landweg. De brug werd overbodig, de bootjes waren onverkoopbaar en het werkloosheidcijfer steeg verder.

Een paar mensen begonnen spontaan te zingen.

(c) 1984 en 2020 Piet Eelants.

(Piet schreef dit nu wat aangepaste verhaal overigens al in 1984. Elke gelijkenis met de huidige ‘coronatijd’ is toeval)



KOMKOMMERTIJD(654)

DAGGEDACHTE Posted on za, maart 14, 2020 19:12:48

Wat doe je tijdens dit soort dagen, waarop alles stil lijkt te staan en waarin ik gisteren heel toevallig met een hobbyboertje de ontwikkeling besprak van een rijk gevarieerde groentesoort. De komkommer. Voor mij is het frisse ietwat kromme product zowat en voornamelijk een dagelijkse aanvulling van mijn soms labiele vochtbalans. Bekend is dat de komkommer veel water bevat en dus meer dan geschikt voor dit op zich normale verschijnsel dat zich openbaart op gevorderde leeftijd. Daarnaast is de groente een welkom en bovendien leuk uitziend onderdeel van de door mijn vrouw met veel liefde, zorg smakelijk klaargemaakte salades die onze tafel bereiken vanuit onze eenvoudige keuken. Over de eenvoud van onze keuken is overigens veel te vertellen, maar laat me volstaan met het opsommen van het nodige gerei, nodig voor de productie van de reeds hierboven smakelijk aangekondigde salades in casu het gebruik van de komkommer in dezen.

Natuurlijk is snijgerief belangrijk. Alhoewel voor de komkommer , door de culinaire industrie, gesteund en geïnspireerd door beroemde chef-koks speciaal ontwikkeld geschikt instrumentarium verkrijgbaar is, in niet enkel speciaalzaken, gebruikt mijn vrouw, voor dit gezonde kasproduct een gewoon aardappelmesje. Dat mesje speelt een grote rol bij het bereiden van mijn vrouw haar salades. Ik kom daar nog op terug. De salade komt niet zonder de nodige inspanningen op tafel. De hierboven reeds aangehaalde liefde en zorg zijn kenmerkend bij de nauwgezette voorbereidingen die een soort van ritueel vormen. Ik weet niet hoe dat bij jouw thuis is, maar steevast is er bij mij thuis overleg en samenspraak over wat de pot de dag schaft. Wij maken er overigens niet veel woorden aan vuil. De hamvraag is wat ik vandaag zou willen eten en het antwoord is dan veelal dat het me niet veel uitmaakt. De kookkunst van haar gaat door de maag der liefde en is daarom beproeft genoeg voor een harmonieus huwelijk. Ons al geruime tijd tweepersoonsgezin is vrij traditioneel gebleven. Mijn vrouw is de kok en ik neem het dekken en afruimen voor mijn rekening. Bij de salades speel ook ik een rol. Nadat zij een boodschappenlijstje gemaakt heeft, toog ik naar de winkel en vul het mandje met de benodigdheden. Leuk om te vermelden is hier de kleine aanvullingen die ik mezelf permitteer het lijstje aan te vullen met exotische uitheemse en meestal op groente lijkende producten. Minder leuk is dan weer dat ik die niet altijd terug vind in de te serveren salade.

Thuisgekomen wordt alles op het aanrecht gepositioneerd, keurig ontdaan van overbodige verpakkingen, zorgvuldig schoongemaakt en gewassen.De snijplank,een vergiet en het scherpe aardappelmesje completeren het decor. Het bereiden kan een aanvang nemen. Na het snij- en mengwerk wordt de frisse massa in schalen gedaan en aangevuld met kruiden naar ieders smaak en diverse kazen ter tafel gebracht.

Dan is het moment van proeven aangebroken. Het moment is soms ontroerend en bijna heilig is dan de vraag hoe dat ik vind hoe ‘ie ‘ smaakt. Het antwoord is de beloning en de liefde gaat wéér door de maag. Een compliment voor haar en het vooruitzicht op het overgebleven stukje komkommer voor ’s avonds bij de borrel. Als mijn dan ietwat vunzige daggedachte mij dan weer doet denken aan de maagdelijke groene staaf zoals die in het winkelmandje lag en soms een latente erotische gedachte oproept. Dan denk ik weer maar eens , dat het leven goed kan zijn.

Piet Eelants (c) 2020



De daggedachte van de denkbeeldige utopie ( 653)

DAGGEDACHTE Posted on di, maart 03, 2020 18:47:43

De daggedachte van de denkbeeldige utopie

Utopie.

Van Dale geeft een goede , vanzelfsprekende , misschien wel
waterdichte uitleg over de betekenis van het woord. De grootste
Nederlandse autoriteit op dit gebied geeft minstens twaalf
definities. Meer dan waarschijnlijk veel beter omschreven en
beargumenteerd dan de poging het woord te omschrijven zoals ik dat ga
doen. Er kan me dus een zekere arrogante boerenwijsheid worden
toegedacht . Oordeel zelf , maar volgens mij is er nog een betekenis
aan het woord utopie toe te voegen. Het betekend ook ‘ het niet
voldoende waarmaken van het intense verlangen ,woorden om te zetten
in daden ‘. Utopie. Een schijnbaar onbereikbaar doel. Een utopie kan
ook gezien worden als reikhalzend uitkijken naar een ultieme vorm van
idealisme en is soms een voorbode voor het ontstaan van realisme.
Dat geeft mij het gevoel te mogen vooronderstellen dat in feite alles
mogelijk is en het daardoor eigenlijk de grootste kracht van mensen
is de wereld verbeteren en er zelf mee te beginnen, een
sneeuwbaleffect te veroorzaken .Samen iets ondernemen kan ook een
begin zijn van een nooit eindigende cyclus van dingen die
veroorzaakt worden door niet-aflatende energie. Dat klinkt alleen al
utopisch en gaat eigenlijk ons verstand te boven en het mijne voorop.
Dat heeft volgens mij een reden . De mens is onderdeel van het
universum en maakt daarom nog steeds deel uit van de steeds
doorgaande evolutie. Die is volgens mijn diepe overtuiging nog niet
af. Ook andere dingen zijn nog niet af. En zie, er is een wereld die
niet af is. We zullen daarom moeten wachten tot dat dat het geval
is natuurlijk ,omdat de moeilijkheid gelegen is in het feit dat
mensen nu nog afhaken voor het onmogelijke om het simpele feit dat
ons brein nog niet zo ver is, nog niet af is . Het laat ons in de kou staan zodat
nu nog de optimisten het afleggen tegen de pessimisten.

Zo komen
vele goede dingen en plannen in een la terecht of nog erger: in de
prullenmand. Digitaal te ledigen. De beweegredenen van mensen om af
te haken voor het creëren van een betere wereld zijn nu niet
altijd duidelijk. We dénken nog en wéten niet dat er dingen spelen
die de mens verhindert om mee te doen. De angst misschien dat het
persoonlijke of maatschappelijke consequenties heeft , de onmacht
soms , omdat men er zich niet voor bekwaam acht. Broodnijd , eerzucht
,of er op uit zijn zelf een beter plan te verzinnen en aldus de ander
af te troeven en dan visa versa tegen de zelfde karakters aanloopt
zodat ook dat plan belandt in dezelfde wereld van de eeuwige
vergetelheid. Het is geen specifiek algemeen tijdsbeeld van de nu
levenden. Het is immers de mens en de dingen die starten, stoppen of
doorgaan die het huidige tijdsbeeld bepalen .Op de keper beschouwd
is dat dan ook eigenlijk het antwoord op de vragen in de daggedachte
van vandaag. De laatste voorlopig en misschien wel om diezelfde
reden. Zo ontstaan ook meningsverschillen en wordt polariseren
een dagelijks werkwoord. Zo bekvechten we door tot er minder dan een
ons van ons overblijft. Zo gebeurt er van alles wat de mens eigenlijk
niet wil en zo ontstaat er een sfeer van ik – mensen die anderen
meeslepen in het nihilisme en blijft de vrede uit. Maar de evolutie
staat niet stil en dus is er hoop voor onze kinderen hun kinderen.

Piet Eelants ( 2020 )



reclamebelasting of winkelhieren * ( 652)

DAGGEDACHTE Posted on za, februari 15, 2020 20:14:39

* Woord van het jaar in 2019 Vlaanderen ( winkel in je eigen dorp )

Bij het horen of lezen van het woordje belasting krijg ik al argwaan en stel ik me vragen.Vanzelfsprekend is natuurlijk dat het algemene gebruik van het woord en in welke vorm dan ook, mij en jou geld gaat kosten en heel zelden wat oplevert.

Zelden wordt er gesproken over ‘verlichting’. Dát woord staat tot belasting als water en vuur en is bij nadere ontleding in feite een samenspel dat de taalkundige betekenis van de woorden duidelijk maakt dat er latent sprake is van een symbiose. Zonder belasting is er ook geen verlichting mogelijk . Al je je bedenkt dat parasiteren en symbiose ook zekere raakvlakken hebben kun je in dit verband ook denken aan ‘ontduiken’. In Dongen geldt dat schijnbaar allemaal niet of vindt men de zinsopbouw van bovenstaande wijsheid te moeilijk. In dat geval is ‘nog eens lezen’ sterk aan te raden.

Als de raad straks een raadsvoorstel aan gaat nemen dat voorstelt een reclamebelasting in te voeren -en daar lijkt het op, gezien het aangenomen feit dat het de gemeente in verlokkende woorden geschreven raadsvoorstel – volgens dezelfde gemeente deze gemeente per sado niets kost.

Bij het lezen van het raadsvoorstel wordt het allemaal (een beetje) simpel voorgesteld. Ik houd van simpel denken. Al moet het niet te moeilijk wordt…

De instantie die het allemaal moet gaan innen en regelen is niet de gemeente, maar de ‘Belastingdienst West-Brabant ‘(BWB), daar waarlangs en via, wij Dongenaren nu ook al onze huidige gemeentelijke verplichtingen laten stromen. Ik vraag me in alle ernst af of de samensteller van het raadsvoorstel en verantwoordelijk wethouder Eline van Boxtel – Pullens aan álle facetten van deze door de gemeenten in dit deel van Brabant gezamenlijk te betalen instituut heeft meegenomen in het budgetneutraal in- en uitvoeren van deze nieuwe belasting voor centrumwinkeliers.

Al die andere gemeentes zijn waarschijnlijk niet echt bereid om Dongen en onze winkeliers daar financieel bij te helpen. Het huidig tarief dat BWB doorberekend aan de deelnemende gemeentes wordt nu voornamelijk inwonertal-gewijs eerlijk verdeeld. Een parameter om een bijkomende belasting van één bepaalde groep cq gemeente en de kosten daarvan is zeker (nog) niet voorhanden . Ook hier is het gelijkheidsprincipe belangrijk en een tip voor het CDA waardig. De moraal van dit verhaal staat verderop . In dikke letters

Nóg een beer op de weg is dat de te vergelijkbare ‘precariobelasting ‘al in 2017 afgeschaft is. Niet voor niets toch. Dat een winkeliersvereniging het initiatief neemt om er geld voor over te hebben de toekomstig geheven belasting te besteden aan het salaris van een centrummanager is opvallend. Winkeliers zijn per definitie zélf manager en over het algemeen goed bekwaam om een onderneming te managen. Zij weten als geen ander dat ondernemen óók inhoudt dat er een ondernemingsrisico is én waarom neemt de doorsnee ondernemer bij het doorgaan van dit plan een extra risico op de schouders is de vraag. Er is (was) nota bene al een ‘mogelijkmaker ‘ en is het niet verstandiger dat je eerst de vraag stelt wat die allemaal en tot nu toe heeft mogelijk gemaakt in dit dorp. Kan dat beter ?

In het raadsvoorstel dat dus binnenkort behandelt wordt , wordt opgemerkt dat de gemeente de kar twee jaar heeft getrokken. Feit is ook dat ‘Bruintje’ die kar niet meer kan trekken. Dongen Promotie heeft zich bereid verklaard ‘haar’ bruintje voorzichtig van stal te halen en stelt zelf een financiële basis voor : ‘Reclamebelasting’.

‘Gelukkig’ is er sprake van, dat bepaalde winkeliers het moeilijk hebben met de invoering van wéér een ( bijkomende ) last zonder dat het maar op zijn minst zeker is dat de Dongenaar voortaan de Bol.Com ’s en Ali Baba’s links laten liggen. Daar betalen de Dongenaren veel minder voor het zelfde product en soms tegen dezelfde service. Want daar zit de grootste knoop in de zakdoek.

De moraal van het verhaal

Internet. Hopelijk houdt ook de raad rekening met die minderheid en doen ze er goed aan te bedenken dat de denkwijze vanuit die tegenstanders , nogmaals helaas de minderheid van de hardwerkende winkeliers, zo gek nog niet is. Die kunnen wat mij betreft de sympathieke underdog gaan spelen, of stimuleren dat voorstanders eens goed naar de zuiderburen luisteren die het woord ‘winkelHieren’ tot woord van het jaar hebben gekozen. Het Vlaams is niet zo moeilijk en met een beetje fantasie kun je aan het woord al zien dat winkeliers hiermee bedoelen en het bijzonder op prijs zouden stellen als hun klanten hun boodschappen Híér zouden doen en niet al hun pakjes zogenaamd zonder , maar wel in de prijs van het product doorberekende verzendkosten door een koeriersdienst thuis te laten bezorgen. Een pamflet in A3 vorm met de simpele tekst ‘

Kom Jij Óók WinkelHieren’ ?

als reclame-uiting kan wonderen doen. Ik droom in mijn vandaag wederom simpele daggedachte al van een mond op mondreclame , een bredere basis van begrip bij de mensen, meer dan een hongerloontje in de knip van de winkelHier en geen doorberekening van de reclamebelasting aan hun klanten…

Ook deze daggedachte is inderdaad en traditioneel niet simpel geschreven maar heeft wederom een duidelijke boodschap die – zo hoop ik dan maar – soms helpt en tot nut kan zijn in ons niet simpele leven.

Durf simpel te denken

Piet Eelants ( 2020)

UW REACTIE WORDT LATER ZICHTBAAR



Volgende »