Blog Image

VERZAMELDE DAGGEDACHTEN

DAGGEDACHTEN

De dagelijkse Daggedachten van Pee | Piet Eelants | in de Dongense Internetkrant worden op veler verzoek vanaf oktober 2014 op deze plaats verzameld



Op alle teksten in deze bijlage geldt dat bij overname van volledige teksten of gedeelten ervan bronvermelding is gewenst

Koevogel (671)

DAGGEDACHTE Posted on vr, oktober 16, 2020 12:35:35

De moed zakt me soms naar de knieën en dat is vlak bij m’n schoenen. Gisteren zat het nog maar bij de navel. Een beetje triviaal is de eerste zin van mijn 671ste daggedachte wel. Ik probeer het woord te vermijden, het niet op te schrijven maar ontkomen doe ik er waarschijnlijk niet aan. Vooruit dan maar: het coronavirus, Het vreet me op of is hier ‘app’ een betere benaming. Die hebben we al. Ook andere sneltesters , blaasneuzen en snotopvangers kwamen in de nieuwsstroom al uitgebreid ter discussie. Het is al lang geen balsem meer voor de ziel als een zoveelste deskundige zijn of haar expertise uitlegt aan Eva Jinek of in de studio van de Vooravond. Wie het weet mag het zeggen en als je niets zegt wéét je ook niets of ben je een nerd die zijn mond niet open durft te doen. Zo blijft de oplossing van dit wereldwijde probleem uit en komt het water niet onder de boeg.

Ik en velen, worden er soms behoorlijk down van en zitten constant in een dilemma discussieprogramma’s op radio en televisie af te zetten of juist wél te volgen. Als we het wel doen worden we er niet wijzer van en als we het niet doen , doen we onszelf tekort en wordt je door anderen apathisch of niet geïnteresseerd verklaard.

Bemoediging geven is al even moeilijk als bemoediging krijgen. ‘Morgen wordt alles beter’ is in enen een cliché dat groter lijkt te zijn als ‘vergeet de mooie dagen niet ‘ en de gedachte dat een cliché meestal waar is, kwelt onze harten soms . Als de meest betrouwbare noviteit met de latente bedoeling een andere mening te doen vergeten klopt, is dat op een ander moment weer achterhaald door een nieuwe waarheid. Het klink allemaal een beetje hopeloos, maar dat is het niet.

Ik illustreer dat graag met een verhaal uit een een prachtige natuurfilm die ik gisteren zag. Het ging over de Koevogel. Deze merelsoort is een parasiet en lijkt in zijn gedrag een beetje op onze Koekkoek en een gevaarlijk virus. Een nest maken is geen optie voor deze gevleugelde profiteur. Haar eieren worden schielijk in een kant en klaar nest van een andere vogelsoort gelegd. De Koevogel slaagt er in om als een virus te overleven, maar verblijft in een steeds kleiner leefgebied, blijft daarmee een kleinere gemeenschap en is steeds zeldzamer. Alhoewel de vogel slim is en zich bediend van ongehoorde praktijken, hebben andere vogels zo langzamerhand een vaccin ontdekt dat hen weer helpt. Er is een soort dat hun nest bouwt in een struik die ook geliefd is bij een zeer giftige en snelle slang. De slang voedt zich maar met één soort ei : Het ei van de Koevogel en is daarmee misschien wel het ei van Columbus. Het is misschien wat ver gezocht dit voorbeeld te noemen in onze strijd tegen het coronavirus , maar in essentie is het de natuur die altijd overwint en is met een beetje fantasie het bewuste ei te vergelijken met een vaccin tegen het vermaledijde virus dat onze nesten bevuilt. Met kwaad bestrijdt men het kwaad. De mens is een onderdeel van die natuur en leerde er al eerder van. De mens is bovendien in staat om de hoop niet te verliezen en zo recht te doen aan de betekenis van het cliché dat een cliché eigenlijk altijd waar is.

(c) Piet Eelants 2020



Chinees ( 670)

DAGGEDACHTE Posted on za, oktober 03, 2020 17:32:54

Vandaag ging ik zelf ook een nieuwe fase in in dit corona-tijdperk. De wekelijkse boodschappen werden gedaan terwijl ik behalve mijn bril, ook een mondmasker op mijn neus gezet had. Mijn bril kan ik al lang niet missen. Sinds de dag dat ik merkte dat mijn partituur van Mozarts mis in C die op het repertoire van het Pausluskoor stond, niet meer goed te lezen was en ik eerst dacht dat de hoeveelheid wierook die pastor Simon Kuijten gebruikte de schuld ervan was dat mijn armen te kort werden, is mijn bril mijn vriend. Vandaag kwam daar dus een mond-neusmasker bij. Mark Rutte had er ook mij dringend op aan geraden dat ding te gebruiken. Met beider tegenzin. Maar het blijkt dat mijn gezagsgetrouwheid in de loop der jaren is toegenomen. Mijn verantwoordelijkheid ook. Ondanks de ongelooflijke puinhoop die de overheid in haar moeite zich heeft getroost zo onduidelijk mogelijk hun onderdanen te informeren over de zeer verwarrende regels in deze epidemie te acteren, is de morele noodzaak van zo’n masker bij mij wel doorgedrongen. Bovendien is er het gezegde dat als het niet baadt het ook niet schaadt. Lastig is het wel. De tijd van handelen ook. Het regende en thuis had ik al gemerkt dat de ramen condenseerden. Een bril bestaat nu eenmaal ook uit twee raampjes met als gevolg dat die driftig meededen ook aan deze natuurwet te voldoen. Om de hele tijd mijn adem in te houden vond ik wat overdreven. Ik zag dus bij het bij het binnenkomen bij Aldi ( natuurlijk wel ) de schoonmaakspullen voor het winkelwagentje niet eens duidelijk staan. Het reinigen van het wagentje liet aldus bovendien te wensen over. Het door mijn vrouw zorgvuldig ingevulde boodschappenlijstje was probleem twee.

Ook in de Aldi werkte de natuurkundige kracht van de combinatie warmte en vocht in op mijn bril. Wel zag ik mensen – zei het wazig – wazig naar me kijken. Ik zag zelfs een latent lacherige blik bij een enkeling bij het kijken naar mijn gevecht met de elementen. Ik waagde het winkelwagentje te verplaatsen naar mijn eerste boodschappen. Daarbij zondige ik tegen het gebod om anderhalve meter afstand te houden al vlug. Bij de aanvaring had ik weer wel het voordeel dat ik mijn plichtgevoel van het ‘masker op hebben’ kon demonstreren om er een mopperende klant mee van repliek te dienen. Bij de wijnafdeling aangekomen kreeg ik steeds meer de indruk dat ik zowat de enige was die naar Mark en Hugo had geluisterd en de lezers van deze krant hebben er vermoedelijk over heen gelezen.Toen een bekende mij wees op het mogelijkheid het masker wat hoger op de neus te plaatsen en de bril als houvast te gebruiken lukte het boodschappen doen ook vandaag weer. Alles werd helder en klaar. Thuis las ik ook nog een gebruiksaanwijzing die in de 10 stuks – verpakking bleek te zitten .Die was in het Chinees. De vraag waar alle ellende begon is daarmee ook beantwoord.

Piet Eelants (C) 2020



OMROEP ZWART :De nieuwe apartheid. (669)

DAGGEDACHTE Posted on do, september 24, 2020 10:52:41

Akwasi is een rapper , een ‘woordkunstenaar’ voor hen die dat vinden en willen geloven. Akwasi is zwart en scherp en doet ook verkéérde uitspraken. Niet omdat hij zwart is maar omdat hij een mens is. Woorden zijn wapens en kunnen kwetsen. Akwasi wil dat niet – zegt ie zelf – maar als anderen zeggen dat ie dat wel doet en dat polariseren wél leidt tot kwetsen en bovendien een vorm van discriminatie is, hebben die ook ( hun eigen) gelijk. Volgens mij leidt het erkennen van ieders zijn of haar ’s gelijk in ieder geval niet tot een homogene en perfecte samenleving. Dat soort samenleving bestaat overigens niet. Deze week kwam er weer koren op de molen van’ andersdenkenden’. Omdat ‘andersdenkenden’ juist zij zijn die het kaf van het koren willen scheiden, zaaien ze soms goed gedijend onkruid tussen dat broodnodige koren en beweren ze tegelijk dat onkruid niet bestaat. Akwasie dan. Zijn we net op weg naar een nieuwe orde in omroepland waarbij de hokjesgeest langzaam verdwijnt en de omroepen zich meer en meer vereenvoudigen tot de eenheidskoepel NPO, komt Akwasi met een nieuwe omroep: ZWART. Hij voelt zich ongehoord op radio ,televisie en andere media, is en blijft zwart en wil alleen daarom dat ‘zijn eigen clubje ‘ gehoord gaat voelen. De nieuwe apartheid. Maar het is net als bij het voetbal : clubjes blijven clubjes en soms belanden ze in de eredivisie waar dan de competitie weer roet in het eten kan gooien.

De ene club wordt gedegradeerd en de andere promoveert. Anderen blijven bij de zaterdag- amateurs en zijn in hun hart supporter van de hoogste in de rang. Ik ben tegen competitie omdat dat een bron is voor discriminatie en hoogmoed die komt voor de val. Dat is gewoon een mening met misschien wel een latent kwetsend kantje. De geschiedenis leert ons dat eigen clubjes niet helpen om mee te tellen. Een rechtgeaarde protestant kijkt of luistert zelfs op de dag van vandaag niet naar een Rooms-katholieke eucharistieviering. Dat is preken voor eigen kerk en dus wordt de pastoor niet gehoord in zelfs verwanten kringen. Reden misschien dat de NCRV en KRO tegenwoordig samen een clubje vormen. De VARA heeft dan weer een heel andere ideologie omarmd en geeft ook de rechtgeaarde socialist de kans om te slikken en te spuiten met BNN. Hokjesgeest is niet meer van deze tijd. Als we dingen niet samen doen sluiten we anderen uit. De nieuwe apartheid.



In Dongen vergáát het onkruid wel….

DAGGEDACHTE Posted on vr, september 11, 2020 14:30:51

In Oosterhout , waar ik geboren ben was er (vooral) vroeger nog al eens een controverse tussen Dongen en ‘de stad’.Kijk, wij – Oosterhouters – waren chauvinistisch. Sommigen hebben die soms nare eigenschap nog steeds. Oók vroeger was Oosterhout óók een dorp, maar het feit dat het groter was dan Dongen, zat de Dongenaren weer niet lekker. Dongen had dan weer het voordeel dat het een grote leerindustrie had , dat de schoenen er goedkoper waren terwijl Oosterhout nu juist de meeste schoenwinkels had. Oosterhout was weer niet zo ver dan Breda of Tilburg en dus gingen Dongenaren veel winkelen in de buurgemeente. ‘Naar de stad’ ging men voor Breda en Tilburg.

De liefde was ook zo iets. Veel stoere jongens en ook de minder stoere , papten graag aan met een Dongense schone. De latent in wording zijnde vrijers fietsten door de Dongense Baan, langs een plaveisel van kinderkopjes en een modderige fietspad naar soms hunkerende meiden, die eerder dat jaar de Oosterhoutse kermis onveilig maakten met geflirt en soms échte liefde , die dan die opvallend genoeg meermalen leidde tot een huwelijk. Oosterhout heeft wel iets, maar Dongen ook.

Je zult verbaast staan over het feit dat men in Oosterhout op minstens één vlak jaloers was op het ‘leerdorp’. Het fenomeen vertaalt zich het best als je met de auto over de grens naar België rijd. Dan kom je terecht in een andere wereld. Huizen staan er kris en kras door elkaar en nooit in rijtjes .De wegen hebben daar nog steeds iets weg van de vroegere Dongens Baan en men praat er ook anders. Dat laatste is een kwestie van wennen en geldt ook nog voor de dialecten van Dongen en Oosterhout .De misschien vergezochte overeenkomst met dat mooie Vlaanderen zat toentertijd in het onkruid of juist het ontbreken ervan.Dongen was op dat gebied een oase. De perken en parken zagen er uit als door een ringetje gehaald , terwijl Oosterhout zelfs onkruid scheen te zaaien….

Als je Dongen binnenreed en langs de eerste nieuwbouw van ‘plan’ West 1 fietste , kreeg je een lach op je snoet en werd het verlangen om je meisje te zien nog meer aangewakkerd door weelderig groeiende bloemen en bomen in alle soorten en een onberispelijk aantal strak gemaaide gazonnen

Maar tijden gaan voorbij en in de zelfde vorm komen ze ook niet terug. Wel braken tijden aan met onkruid tussen de tegels, in de goot en tussen de struiken en niet zo’n beetje ook. Jaren geleden al, begon Oosterhout te bezuinigen op de groenvoorziening. Oosterhout was Oosterhout en menigeen zag niet eens het verschil. Eerst werd nog geschermd met gras(s)prietpraat dat de natuur verlangde haar gang te mogen gaan, dat ook paardenbloemen, muurbloempjes en diverse uitheemse mossoorten tussen de straatklinkers het nieuwe groen was. Bestrijdingsmiddelen waren uit den boze en er was in enen te weinig mankracht om het groeiende schoon te fatsoeneren terwijl de bevolking toch duidelijk groeide….. En bovendien was het geld op.

Dongen ging mee in de vaart der volkeren en liet -vooral in de zomermaanden – het onkruid weelderig bloeien. En toen kwam de aap uit de mouw: de reden dat Dongen het gras niet meer afreed waren dezelfde waarom wij Dongenaren mensen uit Oosterhout vroeger Kaaienschijters noemden.

Piet Eelants (c)2020



Infuencers … (667)

DAGGEDACHTE Posted on za, augustus 29, 2020 17:06:47

Een bewering doen over belangrijke maatschappelijke of politieke onderwerpen of personen is een vorm van vrije meningsuiting. Jij en ik doen daar gelukkig soms aan mee. We wonen in vrij land. Dus mág dat ook. Het vrije woord uiten en met argumenten bekleed verkondigen van feiten is ook een uitlaatklep en het lucht op, maar woorden mogen nooit vervallen in een eruptie van latent aanwezige aanplant van naderend onheil . Iemand beïnvloeden is meestal onschuldig en soms nuttig en kan zelfs zonder winstoogmerk; intimideren en al dan niet indoctrineren is ronduit gevaarlijk. Er zijn veel kanten aan het beïnvloeden en het je laten beïnvloeden.Gelukkig vallen de valse profeten doorgaans door de de mand , op hun bek en uit de gratie. Sommigen lieden verstaan echter de kunst om ongeremd en met opvallend veel bijval leugens en laster te verspreiden, aan een tegenaanval te ontkomen of er aan weerstaan. Dat zijn niet zelden politici of lieden die beweren dat God zelf hun getuige is. De geschiedenis bewijst het ; grote veranderingen of ideologieën kregen de kans jouw in het gareel te laten lopen, oorlogen te ontketenen en religies te laten ontaarden in moordzuchtige ideologieën. Er was altijd wel een opperwezen dat wist hoe je beter moest leven terwijl enkel chaos het gevolg was van ‘de nieuwe tijd’.

Het feit dat we leven in een tijd dat door middel van met name de digitale weg iedereen de vrijheid heeft en soms ook neemt om zijn of haar woordje te doen, noopt ook de echte opiniemaker de steeds talrijk wordende infuencer te imiteren. Mijn devies dat bovendien een advies aan jouw is, is: Denk zélf en hou het voor jezelf. Ontwaakt! Zou ik bijna zeggen.

(c) 2020 Piet Eelants



Er komen betere tijden …(666)

DAGGEDACHTE Posted on za, augustus 15, 2020 15:02:19

Kunnen we eigenlijk wel zonder weerpraatje? Piet Paulusma z’n kijkcijfers zijn het bewijs. Nee dus. Wij Nederlanders hebben het altijd over het weer. Dat heeft zo zijn reden.. We mopperen graag. Daar zijn
zelfs gezegdes over gemaakt. Bovendien valt een weerpraatje altijd in goede aarde. Als het maar niet regent .De huidige temperaturen zijn voor de tijd van het jaar bovendien vrij uniek . Daar zijn we weer enthousiast over met z’n allen, of klagen we steen en soms been. Toch blijft het opvallend te weten dat als de pastoors niet vragen en de boeren niet klagen er iets mis is met het weer. Weer is ook nieuws. Een NOS- journaal zonder de weerkaart en begeleidend praatje is ondenkbaar. Zo hoorde ik gisteren dat in Den Helder sinds de weerwaarnemingen van start gingen , het nog nooit zo warm was in deze maand ,als nu . Het werd er 30.8º. Wist jij dat ? Ik wist dat het hitterecord in Dongen gesneuveld was én ik nam zélf waar dat het in de huiskamers van de bovenste laag van ons appartementsgebouw gemiddeld zo’n 29 graden warm was. Een praatje over het weer is bij deze temperatuur logischer dan al die andere dagen als we het over het weer hebben. Zo weet ik uit goedingelichte bron dat een onderbuurman op de begane grond géén airconditioning had aan moeten schaffen. Wat een tweedelingen dat in één gebouw! Op de momenten dat je niet kan slapen van de warmte ,beheerst het weer een groot gedeelte van je gedachten aan die buren en anderen ,die meer verkoeling genieten .In het kader van deze rubriek en ook bij toeval vandaag , gaan de nachtgedachten dan automatisch over naar de daggedachten . Er wordt op zo’n dag van je verwacht dat je gaat fietsen, naar het strand gaat , of een flinke wandeling gaat maken .

Maar het pakt meestal anders uit. Generaliserend zou je kunnen zeggen dat ‘de Nederlander ‘vooral inactief wordt als het meer dan 23º wordt . Een minderheid zet zich graag in het zweet in de dagen van heden. Ik behoor tot die groep van de minder actieven en zie bovendien die inactiviteit om me heen .Heel de week zag en vooral voelde je het al aankomen . Je wordt hoe langer hoe lomer. Even zitten is prima , maar te veel bewegen, dat bij mij meestal met het opstaan begint , is vrij inspannend. Ik kan het zelf even hebben nu : het is een beetje komkommertijd voor de krant
. Mijn gedachten gaan op zo’n slome dag wel uit naar de mensen die beroepsmatig juist nu zich niet kunnen veroorloven om inactief te zijn. De plicht roept ook bij 30º en hoger . Voor sommigen is juist die temperatuur een middel op het spaarvarken te spekken voor frissere tijden. De ijscoman, de strandtenteigenaar en de medewerkers van al dan niet gemeentelijke zwembaden beleven gedenkwaardige die in normale tijden goud kunnen worden genoemd dagen en dat ondanks de barre bijkomende corona perikelen. Maar we leven niet meer in normale tijden. Zowel de hitte als het virus zijn spelbrekers in ons geluk en de plek onder de zon. Dit is ook een tijd om onze zegeningen te tellen. Als hebben sommigen daar maar een hand voor nodig nu.’Er komen betere tijden’ zeggen ze…


Droom verstandig!

(c) 2020 Piet Eelants



Belgen niet gewenst?

DAGGEDACHTE Posted on vr, juli 31, 2020 20:08:59

Het klinkt een beetje naar en roept misschien hier en daar ongewenste herinneringen op. Als je de krant leest van vrijdag 21 juli 2020 is het wel een gedachte die speelt bij de burgemeester Paul Depla van Breda. Helemaal fris klinkt het niet. Hij zal het wel niet zo expliciet bedoelen , maar de neiging tot uitvoeren van zijn gedachtespinsels zijn er wel. Bedenkelijk. Corona of niet; sommige hoogwaardigheidsbekleders die wij al dan niet direct of indirect democratisch hebben gekozen, kunnen met de uitbreiding van hun bevoegdheden in verband met het corona-virus zich nu al uitspraken veroorloven en een zekere macht toe-eigenen die schuren met de grondwet en erger. De rechten van de mens gaan wel op een gevaarlijke helling en rieken latent naar het bijna onvoorstelbare. Depla zegt en doet dit natuurlijk met goede bedoelingen met zijn bezorgdheid over meer besmettingen in zijn stad. Toch hoop ik dat hij er niet mee wegkomt met zijn plannen. Het zal me niet verbazen dat de landelijke democratische machten ze niet gaan honoreren.

Ze zijn overigens gelukkig ook niet echt te vergelijken met de hersenspinsels van ene Trump, Bolsonaro of Loekasjenko. Die zijn ronduit gevaarlijk. Ze eigenen zich een zekere macht toe om hun politieke invloed te versterken. Het corona-tijdperk heeft hier en daar al aangetoond dat een zekere willekeur meespeelt. De ene viroloog beweert het tegenovergestelde dan de andere. Het lijkt er op dat men elkaar met al dan niet zelf ontdekte feiten of die er op lijken wil overtreffen. Als het gaat over een bepaald medicijn, vaccin of ander ‘voorbehoedsmiddel’ zoals mondmaskers of handen wassen ; een eensgezinde mening over alle van deze en andere bestrijdingsmiddelen of maatregelen om het krijgen van het virus te voorkomen, is er niet. Ik ben al lang de weg kwijt en weet niet meer waar ik aan toe ben.

Gelukkig hebben de meeste mensen hun eigen normen en waarden en voelt men zich verantwoordelijk ten opzichte van de medemens. Net als ik zit waarschijnlijk ook jij ook met vragen over wat goed of juist is en verlang je naar meer duidelijkheid. ‘Doe ik het nu goed, bescherm ik mezelf wel goed en besmet ik ik mijn naasten en anderen nou wel of niet met mijn houding of handelen’ zouden geen vagen moeten zijn. Ik verwijt de autoriteiten dan ook dat er steeds meer willekeur ontstaat waardoor de burger door de bomen het bos niet meer kunnen zien. Welke wetenschapper die er voor doorgeleerd heeft kan ik geloven of vertrouwen. En wie geeft mij de zekerheid dat diezelfde deskundige morgen niet wordt beïnvloedt door nieuwe wetenschappelijke inzichten of misschien zelfs commerciële belangen. De verwarring speelt niet enkel bij mij een rol in mijn gedachte; ik weet zeker dat velen twijfelen aan het waarheidehalte van welke mening of bewering dan ook als het gaat over dit ( waarschijnlijk) vreselijkste virus ooit.

Waarmee ik weer niet wil zeggen dat dat inderdaad zo vreselijk is als ik een twijfelwoord tussen haakjes schrijf. Wat we allemaal weten is, dat verdeeldheid paniek zaait en zich vroeg of laat laat oogsten. Wat we daar mee aan moeten is voor mij ook een vraag, maar ze blijft onbeantwoord. De pretentie om er een oplossing voor aan te dragen of te suggereren is niet evident en is me ook vreemd. Een hoop ‘hoop’ wens ik ons allen wel toe. Hoop dat alle verwarring rondom het Covid -19 virus geen voedingsbodem zal zijn om gevreesde snode en kwade plannen van machtswellustelingen zal worden.

Piet Eelants ( C) 2020



Kiplekkerder door goed leven?

DAGGEDACHTE Posted on wo, juli 08, 2020 11:22:04

Door niet zo’n leuke omstandigheden at ik de laatste tijd nogal eens een keertje helemaal alleen. Een eitje bakken is dan een basis voor een makkelijke ei- wit- rijke boterham. Het was dan ook het enige wat ik deed aan het uitoefenen van mijn beperkte kook -en bakkunst. De SWOD in Dongen biedt dan voordelen , service en kwaliteit. Toen deze sociale uitblinker nog niet een beeld was deed ik nog verwoede pogingen om gezond bezig te zijn. Ik doe hier verslag van zon moment.

Ik maakte de verpakking open en sneed de helft van de kip in nog kleinere stukjes. Vervolgens deed ik wat olie in de pan en voegde de stukjes kip toe. Van rotzooi op het aanrecht houd ik niet, dus maar gauw de plastic verpakking in het daartoe behorende vak van onze dubbelvuilbak gedaan. Bij het lichten
van de deksel ontdekte ik met enig schaamrood op mijn kaken dat ik mijn heilige gewoonte geweld had aangedaan. Kleine lettertjes dus. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Maar een nieuwbakken ervaringsdeskundige als ik geef in deze daggedachte graag een welgemeend advies mee voor andere selfmade -koks


Het begon allemaal in de supermarkt. Normaliter kijk ik bij aankoop van met name versproducten naar de houdbaarheidsdatum en ook andere teksten die van algemeen nut en belang zijn. Ze gaan nooit aan mijn aandacht voorbij. Mijn oog viel plotseling op een afbeelding van een – je gelooft het niet –
lachende kip omringd door een wat bleek ‘pakkende’ tekst. ‘Deze kip is opgeroeid in een verbeterde omgeving’. Op het plaatje was als achtergrond een ouderwetse hoeve afgebeeld met een boerin die lachende de graankorrels weelderig rondstrooide naar de haar tegemoet komenden kippen. Een heuse hooimijt en dito hooimeid ontbrak er nog net aan. Een verbeterde omgeving?Hebben ze de nesten ververst dan, of zijn de kippenkooien voorzien van een nieuw verf- je misschien ? En wat dan nog; heeft die nu dooie kip er dan wat aan gehad misschien?In mijn gedachten zag ik een nog romantischer schooltekening van een boerenerf, waar zowel het varken en de kip ( lees meervoud) vrolijk rondlopen terwijl de boer de koe melkt en de boerin het erf veegt. Romantiek én bedrog dus. Wat mijn kip betreft : ik erkende de naakte werkelijkheid. Ik zag het dier zijn levensloop kraakhelder voor me : Op het moment dat het kuiken uit het door de moeder in barensnood gelegde ei uit de broedmachine kruipt,
is zijn lot al bezegeld. Juist ja :’zijn ’ lot, want het waarschijnlijk tenslotte een haan die ik voor een gedeelte aan het bruin bakken was en de rest er van in het kokend water van de soep onderdompelt had. Het lot van ook dit dier is het product van onze kretologie. Hebben we niet jarenlang gehoord en meegezongen en is het lekkerste stukje vlees niet letterlijk door onze strot geduwd? En hebben we niet met z’n allen gestreden en tegen elkaar gezegd dat de kip een beter leven zou moeten krijgen? De hamvraag blijft uit, maar het antwoord is zonneklaar. Het moet vooral vers zijn en veel. Goed gekruid ook en zelfs koud te eten. We nemen genoegen met loze kreten. Ik concludeerde.

We volgen als makke schapen en laten ons gewoon blijvend voor de gek houden en ons geweten sussen als die kreten door slimme reclamejongens naast de kip op ons bordje wordt gelegd. Die kip in mijn pan had niet zo’n goed leven gehad als de tekening mij wilde doen geloven. De verpakking had maar één ster van het keurmerk ‘beter leven ‘. Deze kip of haan ( je ziet en proeft het niet) zat gewoon met 14 andere soortgenoten op één vierkanten meter. Geen goed leven dus!

Piet Eelants (c) 2020



Volgende »