Blog Image

VERZAMELDE DAGGEDACHTEN

DAGGEDACHTEN

De dagelijkse Daggedachten van Pee | Piet Eelants | in de Dongense Internetkrant worden op veler verzoek vanaf oktober 2014 op deze plaats verzameld



Op alle teksten in deze bijlage geldt dat bij overname van volledige teksten of gedeelten ervan bronvermelding is gewenst

Waar spreekt men Nederlands ( 689)

DAGGEDACHTE Posted on za, juli 17, 2021 18:33

Dongen . Onze taal wordt nogal eens verkracht door het steeds meer in de mode komen van het gebruik van vooral Engelse woorden .Sommigen vallen – heel flauw – over kleine taalfoutjes die in deze krant staan die toch maar mooi elke dag wordt volgeschreven door iemand die een niet zo’n lichte vorm van dyslexie heeft ; maar dat even terzijde. Bijna geen zinnige zin wordt nog geaccepteerd in het bedrijfsleven als jouw voorstel niet een proposal blijkt te zijn. Je hebt het nakijken als je voor je digitale televisieontvanger geen smartcard hebt ook ben je in het bezit van een gros ‘slimme’ kaarten ; om maar eens een paar onverwachte voorbeelden te noemen .Vóór me ligt het woordenboek Surinaams – Nederlands . Bij het verschijnen ervan in 2006 werden er zo’n 500 Surinaamse woorden aan het Nederlands toegevoegd. Dit allemaal als gevolg van de aansluiting van onze ex- kolonie bij de Nederlandse Taalunie. Ik vind het wel een verrijking , een verrijking zoals het Vlaams al gebleken is te zijn.

Geregeld terugkomende lezers van deze internetkrant zien bij het woordgebruik en de woordkeuze heel dikwijls de invloeden van het Vlaams. Er zijn overigens in ons aller taalgebruik veel invloeden van het Vlaams in het Nederlands en omgekeerd. Een gewoon woordje als ‘dáág ‘ wordt steeds meer gebruikt in Vlaanderen. Nederlanders vinden het steeds ‘plezanter ‘als het ‘gezellig ‘is. Het Vlaams en Surinaams hebben als hoorbare gemeenschappelijkheid de ‘aangezette’ W en de ‘rollende ‘ R . Prachtig hoe prachtig onze taal eigenlijk is. Naar schatting 24.000.000 miljoen mensen op de aarde spreken Nederlands of een afgeleide daarvan. In Brazilië bijvoorbeeld spreken zo’n kleine miljoen mensen elkaar elke dag aan in onze taal of wat daar voor door gaat. En dat komt weer omdat veel boeren uit vooral Zuid -Nederland kort na de tweede wereldoorlog naar dat land emigreerden. In Sud (Zuid) – Afrika is er een vorm van het Nederlands die – alhoewel voor ons een beetje vreemd klinkt – vooral goed te lezen is. In Sri – Lanka en in grote delen van Indonesië kent men het Nederlands nog steeds en wordt het op beperkte schaal opnieuw onderwezen. Japan , Canada , Australië , de VS : Nederlands is nog latent aanwezig in vele hoofden en Nederlandse woorden als apartheid en ja en nee ( Jae en Neh) wordt in de Verenigde Staten gebruikt bij stemmingen in de senaat en congres. Ongeveer 800 studenten aan de universiteit van Moskou hebben het Nederlands als bij – vak en 26 ( 2006) kozen onze taal als hoofdvak. De site van de Taalunie waar ik vandaag even een blik op richtte en zodanig als een van mijn bronnen gebruikte al zegt, dat aan zo’n 150 universiteiten in het buitenland ongeveer 600 docenten onze taal doceren ,dan ben ik daarover best verbaast. Dat betekend ook het gebruik van het Nederlands als vreemde taal in 40 landen.

Aan honderden instellingen op niet-universitair niveau geven nog eens ruim 6.000 leerkrachten Nederlands aan 400.000 scholieren en belangstellenden voor onze taal. In Luxemburg is een Nederlands sprekende school aan populariteit aan het winnen Er zijn in het buitenland met deze cijfers in acht genomen waarschijnlijk meer dan 15.000 studenten die Nederlands leren. En dan zijn nog niet eens meegerekend de studenten die het Nederlands bestuderen als brontaal. Nederlands was ooit de officiële taal in Indonesië . Rechtenstudenten in dat grote land moeten heden te dagen overheidsdocumenten kunnen lezen die in het Nederlands hun officiële status hebben behouden. Zuid-Afrikaanse studenten die Afrikaans studeren, zijn in dit overzicht niet meegerekend, maar ook zij leren Nederlands, want dat is een onderdeel van het vak Afrikaans. Goeiendag ! Zou het eigenlijk niet terecht zijn dat onze taal weer onze taal wordt en dat we tegelijkertijd het Dongens in ere houden …?Zelf hoop ik , nu Engeland de EU verlaten heeft , het Nederlands weer wat meer kansen krijgt in het overigens daardoor steeds kleiner wordend Verenigd Europa als Polen en Hongarije ( let op mijn woorden) de unie ook nog verlaten

(c) Piet Eelants ( 2017/ 2021)



Een kleine fee….

DAGGEDACHTE Posted on za, juli 10, 2021 12:41

Van een lieve Fee, een aardig donsveertje ,twee leuke tuinfluiters , een schat van nimf en een handig hangmatje ……..


Een kleine Fee….zweefde boven een sfeervol verlichte boom , die door een frisse lentetooi van groene blaadjes nauwelijks opviel tussen de andere in
de zon blakende woudreuzen. Een ander feetje zat op een tak van een
berk en keek lachend schuin naar beneden waar een paar jonge
tuinfluiters probeerden met hun eerste donsveertje vliegbewegingen te
maken . Verderop zat op de bovenste tak van de grootste boom een
merel zijn veren op te schonen waarna hij met een vreugdekreet zijn
weg vervolgde. Ik hoorde nog meer vogels en zacht geruis van de
lentewind . Langzaam liep ik verder en genoot van dit alles. Een
kwiek gemutst eekhoorntje snelde zich een weg van boom tot boom , af
en toe even uitrustend van zijn wild geraas.

Twee vlinders danste van bloem naar bloem. Het leek alsof ze elkaar plaagde door een paar keerrond de mooiste bloemen te fladderen om daarna bijna gelijktijdig opdie ene prachtige af te vliegen om zich te laven met de heerlijkste nectar.

Een kleine kabouter harkte zijn tuintje en veegde de laatst
overgebleven blaadjes van de vorige herfst bij elkaar.Ik liep een
paar stappen verder en zag een kleine nimf genietend van de eerste
lente zonnestralen liggend in een piepklein hangmatje dat duidelijk
handgemaakt was van verse grassprieten en versterkt met
paardenbloemstelen aan beide kanten in de lengte. Plots voelde ik
kleine trillingen onder mijn schoenen. Eerst dacht ik nog dat het
kwam door het stampen met de pootjes van een wit konijn dat ik net
tussen het hoge gras zag wegrennen , maar toen ik de kleine nimf uit
het hangmatje zag vallen en zag hoe de paardenbloemstelen aan de
zijkanten ervan doorbogen totdat ze braken ,voelde ik tegelijkertijd
dat een grote schaduw de zon hinderde zijn stralen verdelen over dit
paradijselijke tafereel.


Ik deed een paar stappen achteruit en zag links van me een enorme grote zwarte laars. En nóg een. Ik durfde niet te bewegen en keek een beetje onbewust voorzichtig naar boven.Het moment dat ik toen beleefde vergeet ik niet meer. Twee grote azuurblauwe vrouwenogen keken naar het paradijs waarin ze zich bevond .Ik schrok en verborg me snel achter een met zwammen begroeide boomstam. Toen keek ze naar me , ik leek verlamt door het aanschouwen van al die schoonheid .Langzaam deed ze mijn angst verdwijnen .

Haar strakke verschijning betoverde me . Haar zachte glimlach deed me
smelten . Even aarzelde ik . Ik besloot langzaam vanachter de
boomstam te komen . Als door betovering keek ik naar boven en zag
haar lange zwarte haar wapperen in de lentewind. Ik wilde roepen,
schreeuwen maar met een paar grote stappen verdween ze weer zo ze
gekomen was. Vlug rende ik naar de hoogste boom. Vanuit de top kon ik
nog net een blik opvangen van haar prachtige lichaam, waarna ze
verdween in de lentemist. De kleine fee probeerde me te troosten door
een vreugdedansje te doen net naast de grote berk waar een ander
feetje vanachter een takje weer tevoorschijn kwam om verder te
genieten van de twee kleine tuinfluiters , waarvan er eentje was
geslaagd op de rand van het nest te gaan zitten .<

Piet Eelants (© 2003)



Rijtje

Uncategorised Posted on vr, juni 25, 2021 17:58
Ons Riet …

Annie , Jopie , Riet en Piet.
In dat rijtje, met variaties in volgorde en soms met verkleinwoordjes.
Ik hoor het nog.
We luisterden er ook naar en soms ook niet.
Want meestal betekende dat bedtijd.
In het leven zetten we graag alles op een rijtje.
Ook vandaag.
We noemen dat herinneringen
We gaan er een naam in missen: Rietje, ons Riet ; voor Huub en vrienden: Ria.

We gaan haar missen in het rijtje. Nu al.
We gaan ook haar lach missen, haar tranen, haar vreugde en haar lessen in leven.

We gaan ook haar eenvoud missen.
We gaan háár missen.
De houten keet in onze tuin, het lachen om flauwe grappen in de keuken.
Friet halen en te gauw weer thuis ……..ach, ik heb zo mijn eigen lijstje
‘Ik hou van jou’ zei ze elke keer als ik ze zag in eindeloze herhaling en altijd gemeend.Het vastpakken, het knuffelen.


Ze eiste zo weinig en gaf juist zo veel. Ze was soms te volgzaam en te gauw tevreden.We denken terug aan vroegere jaren, aan haar citroen- brandewijnje met suiker.


Aan haar ‘Hééét Lammetje!!

Opvallend was haar gastvrijheid, haar gulheid.
Opvallend groot was ook haar vriendenkring en ook de hecht- en echtheid ervan.Bijna op haar laatste laatste dag zette ze zélf alles op een rijtje.
Vastberaden en bewust.Ze wilde iedereen waarvan ze hield nog zien, aanraken…iets tegen ze zeggen…
Ik sloot graag aan in dat rijtje.
Ik deed dat eigenlijk veel te zelden.
Dat spijt me.


Ze is nu de eerste in een nieuw rijtje, we beseffen en weten dat.
Laat ons daarom de mooiste dagen niet vergeten.
Haar lach, haar hartelijkheid….
Die zetten we vandaag in een dierbaar rijtje

Rust zacht lief meiske, lief zusje.

‘Broertje’ Piet



Verjaarfeestjes… (686)

DAGGEDACHTE Posted on wo, juni 02, 2021 14:17


Ik heb er een hekel aan, maar als puntje bij paaltje komt valt de dag zelf altijd reuze mee. Er zijn familieleden die dat weten en zeggen daarom geen proficiat als ze binnenkomen,maar doen dat volgens mij vol liefde als het feestje is gedaan. Als het toch moet , moet het maar. De verjaardagen waarop je een zogenoemde mijlpaal bereikt in je leven zijn daarbij bepalend.18 en 21 gaan nog wel, 50 , 60 zijn twijfelachtig leuk , maar daarna wordt het geen bijtellen meer maar heimelijk aftellen. Je ziet de bui al duidelijk hangen. Het ouder worden zal geen pretje zijn. Je moet wel uitgaan van de gemiddelde leeftijd die een mens zich kan veroorloven te leven. Volgens een niet actuele graadmeter wordt een man gemiddeld 78,4 jaar en een vrouw een slordige 4 jaar ouder. Voor de doordenker: ik wordt dit jaar 75. Voor mij is deze actualiteit en in dit geval zonder meerwaarde. Afgezien van het feit dat er al een soort van tweedeling is met betrekking tot de toenemende vergrijzing, het fenomeen is ook een steeds terugkerend onderwerp in discussies die soms een bedenkelijk niveau bereiken. De NOS- programma’s worden al aangepast en als 49- jarige tel je nog net mee. Er zijn ook andere rode draden die het leven kruisen en komen en gaan met leeftijdsgrenzen. Ik noem er een paar : hogere zorgkosten, euthanasie en zelfbeschikkingsrecht. De volgorde is willekeurig, maar soms onvermijdelijk. Hoe je met deze dingen omgaat is divers, maar ouderen worden bijvoorbeeld niet echt ontzien als ze op hun beurt wijzen op hun verdiensten en de resultaten daarvan in het verleden.Sommigen ouderen voelen zich zwaar getraumatiseerd als de algemene tendens in ook politieke. discussies is dat eigenlijk álle kosten onbeheersbaar lijken te worden door de vergrijzing. Voor hen die de leeftijd der sterken nog niet bereikt hebben geldt overigens ook dat als je je petje niet in de gracht gooit en er zelf onder kruipt ,je vanzelf mee gaat tellen in de stijgende statistieken.

Piet Eelants © 2021



IJDELE VIRTUELE HOOP (685)

DAGGEDACHTE Posted on vr, mei 14, 2021 16:30

Misschien is de gedachte eraan prematuur en is de wens tevens de vader van de gedachten erachter, maar er moet toch een mogelijkheid denkbaar zijn dat de vergaderingen van de gemeenteraad weer fysiek kunnen worden gehouden denk ik dan. Een volle tribune en een schrijvende pers welke de laatste het gegunde heerlijke flesje mineraalwater wordt gegund, om net zo belangrijk te worden gevonden geacht dan de raadsleden,worden node gemist door mij. Het zijn (dag)gedachten. Die schrijf ik dan ook maar op en soms, zoals nu, in de hoop dat ze ook gelezen worden door de Dongense bestuurderen. Voorzichtig en met voldoende afstand, eventueel technisch geholpen door het weer helemaal terug van weggeweest zijnde plexiglas zie ik weer wel zitten dat Pieter en Joeri al door het non-verbale gedrag van Marius op een dwaalspoor worden gezet. Het virtueel vergaderen heeft dus wel voordelen.De kijker -vroeger toehoorder- wordt nieuwsgieriger naar wie het eerst ‘ het handje’ opsteekt en de stand van de camera zorgt er voor dat de betekenisvolle blikken van Marieke (geen) virtuele grimassen worden als Petra bij het antwoorden op belangrijke vragen de audiomuteknop indrukt om een zucht te maskeren. Toch : het schermvergaderen tussen de raad en de bewoner enerzijds en de nu -ook landelijk- veelbesproken en naar mijn mening ook broodnodige gewenste politieke transparantie loopt er vertraging door op. Feit is, dat de fysieke afstand, niet gewénste afstand schept en het niet prettig voelt als de inwoner enkel digitaal wordt bediend. Het is allemaal te vrijblijvend en krijgt een gemaakt karakter.

Er ontstaat naar mijn mening zelfs een niet exact te bepalen bijkomend, maar niet gewenst gevoel en bevordert het bijna vrijblijvende lijkend karakter van de virtuele gemeenteraadsvergaderingen. Een sfeer van huislijk snorrend haardvuur en de achtergrondklanken van doortrekkende wc’s vormen niet de ernst van de z(a)ak(en) die besproken en behandeld worden. Een kopje koffie, geserveerd door de bode of door je vrouw, man of de butler thuis, maakt al een verschil van denken en gedrag. Bij sommige zaken en die bovendien van algemeen nut zijn, hoort nu eenmaal een andere omgeving dan je ‘ eigen huis en haard ‘. Als voorbeeld en als factcheck nog even dit: in mijn omgeving sprak ik deze week mensen die hun baas al een tijdje bedienen vanuit hun eigen woonkamer. Ze zeggen stuk voor stuk dat ze meer privé- momenten pakken dan de soms (streng) geregelde plaspauzes ‘op kantoor’ en dat daardoor hun prestaties en hun betaalde productieve momenten op z’n minst anders worden ervaren. De soms noodzakelijke werkdruk om te ‘scoren’ op de normale werkplek verdwijnt na een eigen huis en tuinwandeling tussendoor en de sociale controle van baas en collega ontbreekt in het geheel.

Het gevoel moe thuis te komen, in de file staan of de regen trotseren om daarna verdiend uit de zakken in je luie stoel, vervalt in een misschien al om andere redenen aanwezige huiselijke sleur. De welkom – thuiskus had je bij het ontbijt al te pakken. Als dat geveinsd wordt, maakt het alleen maar erger. De uiteindelijke persoonlijke conclusie is, dat de interactie tussen collega’s ook bijna onmisbaar is om een goede werkprestatie neer te zetten. Gauw iets vragen of het bieden van hulp om het werk soepeler te laten verlopen is er bij thuiswerken niet bij. De Jong kan me nog meer vertellen. Als het terrasje weer mag en de Ahoi vol zit met liefhebbers van Kleine kokette Katinga’s, (die eigenlijk douze points had verdiend) mag corona geen spelbreker meer zijn. Toch ? Gewichtige gemeentelijke bestuurskwesties moeten zo spoedig mogelijk terug naar de raadszaal.

Voor de zekerheid raad ik de leden van de raad aan om alsnog een sprekend portret aan te schaffen van zijne Majesteit, die hen streng volgt en aldus herinnert aan hun zware openbare taak; in de viruswereld doet transparantie er niet toe.



De daggedachte boemerang van de denkbeeldige utopie (684)

DAGGEDACHTE Posted on wo, mei 05, 2021 18:02

Utopie. Van Dale geeft een goede, vanzelfsprekende, misschien wel waterdichte uitleg over de betekenis van het woord. De grootste Nederlandse autoriteit op dit gebied geeft minstens twaalf definities. Meer dan waarschijnlijk veel beter omschreven en beargumenteerd dan de poging het woord te omschrijven zoals ik dat ga doen. Er kan me dus een zekere arrogante boerenwijsheid worden toegedacht. Oordeel zelf, maar volgens mij is er nog een betekenis aan het woord utopie toe te voegen. Het betekend ook ‘ het niet voldoende waarmaken van het intense verlangen ,woorden om te zetten in daden ‘. Utopie. Een schijnbaar onbereikbaar doel. Een utopie kan ook gezien worden als reikhalzend uitkijken naar een ultieme vorm van idealisme en is soms een voorbode voor het ontstaan van realisme. Dat geeft mij het gevoel te mogen vooronderstellen dat in feite alles mogelijk is en het daardoor eigenlijk de grootste kracht van mensen is de wereld verbeteren en er zelf mee te beginnen, een sneeuwbaleffect te veroorzaken.

Samen iets ondernemen kan ook een begin zijn van een nooit eindigende cyclus van dingen die veroorzaakt worden door niet-aflatende energie. Dat klinkt alleen al utopisch en gaat eigenlijk ons verstand te boven en het mijne voorop. Dat heeft volgens mij een reden. De mens is onderdeel van het universum en maakt daarom nog steeds deel uit van de steeds doorgaande evolutie. Die is volgens mijn diepe overtuiging nog niet af. Ook andere dingen zijn nog niet af. En zie, er is een wereld die niet af is. We zullen daarom moeten wachten tot dat dat het geval is natuurlijk ,omdat de moeilijkheid gelegen is in het feit dat mensen nu nog afhaken voor het onmogelijke om het simpele feit dat ons brein nog niet zo ver is, nog niet af is . Het laat ons in de kou staan zodat nu nog de optimisten het afleggen tegen de pessimisten. Zo komen vele goede dingen en plannen in een la terecht of nog erger: in de prullenmand. Digitaal te ledigen. De beweegredenen van mensen om af te haken voor het creëren van een betere wereld zijn nu niet altijd duidelijk. We dénken nog en wéten niet dat er dingen spelen die de mens verhindert om mee te doen. De angst misschien dat het persoonlijke of maatschappelijke consequenties heeft, de onmacht soms, omdat men er zich niet voor bekwaam acht. Broodnijd , eerzucht, of er op uit zijn zelf een beter plan te verzinnen en aldus de ander af te troeven en dan visa versa tegen de zelfde karakters aanloopt zodat ook dat plan belandt in dezelfde wereld van de eeuwige vergetelheid.

Het is geen specifiek algemeen tijdsbeeld van de nu levenden. Het is immers de mens en de dingen die starten, stoppen of doorgaan die het huidige tijdsbeeld bepalen. Op de keper beschouwd is dat dan ook eigenlijk het antwoord op de vragen in de daggedachte van vandaag. Een bijgewerkte uit een eerdere poging de wereld te verbeteren en misschien wel om diezelfde reden moeilijk te begrijpen. Zo ontstaan ook meningsverschillen en wordt polarisatie een dagelijks werkwoord. Zo bekvechten we door tot er minder dan een ons van ons overblijft. Zo gebeurt er van alles wat de mens eigenlijk niet wil en zo ontstaat er een sfeer van ik- mensen die anderen meeslepen in het nihilisme en blijft de vrede uit. Maar de evolutie staat niet stil en dus is er hoop voor onze kinderen hun kinderen.

Piet Eelants © 2021



Professor Plano (683)

DAGGEDACHTE Posted on vr, april 23, 2021 14:32

In deze tijd dat alleen een vreselijke ziektemaker het voor het zeggen schijnt te hebben, is de hang naar nostalgie opmerkelijk. Veel media grijpen er ook naar terug wegens gebrek aan echt nieuw nieuws. In Dongen heeft met name het Weekblad een ferme rubriek van Thecla Bovenberg die veel wordt gelezen en gewaardeerd . En ook deze krant put wel eens in het verleden om de geest bij te scherpen. Zo trok het 75-jareig Algemeen Dagblad deze week mijn aandacht. Deze kort na de tweede weedoorlog gestarte krant, publiceert op dit moment online voorpagina’s uit al haar bestaansjaren. Het AD is eigenlijk altijd wel zo’n beetje mijn krant geweest. Ik hield en hou nog steeds van grote krantenkoppen en uitgebreide duiding over dingen die anders onbelicht blijven. Twee kranten voldoen daar – nu nog- het meeste aan ,waarvan er een is die ik toch een beetje wantrouw omdat dat de Telegraaf is(..) Ik koos voor de nostalgie de AD-voorpagina uit het jaar 1951. In dat jaar was er de eerste officiële televisie-uitzending in Nederland. Het was afzien en het eigenlijk nog puur amateuristisch ‘spektakel’ begon al een half uur te laat, zegt de krant. Iets wat we enkel nog van de primetimeprogrammering van de VRT kennen .Toch was het anderhalf uur vermaak in

ontwikkeling. Het AD schrijft de dag erop dat de ontvangst overal uitstekend was. : ‘ zelfs buiten de straal van vijftig kilometer van Lopik was er beeld en klank. De krant zegt de dag erna óók dat er ‘duizenden’ hebben gekeken . Dat het woord tussen aanhalingstekens staat is veelzeggend natuurlijk, maar niet (toen al niet ) voor het AD. De krant schrijft : ‘ Niet dat zij zelf allen een televisietoestel bezaten, maar in cafés , restaurants, in radio-, (pardon) televisie-winkels, voor etalages waar televisietoestellen waren opgesteld, overal dromden de mensen samen.’ Opvallend was toe al dat ‘vooroordelen’ onschuldig waren en bleven bij vooronderstellingen. De krant heeft volgens mij het aantal kijkers nooit echt zélf geteld. Dat geeft ook gelijk het verschil met de Telegraaf weer. Die schrijft de niet getelde cijfers gewoon tot achter de komma op. Het AD : ‘En bij de gelukkigen, die een eigen toestel hadden, was er familiebijeenkomst.’ ‘De eerste televisie-uitzending’ is gepaard gegaan met verkeersopstoppingen, met gebroken ruiten, met in verdrukking geraakte mensen. Het was een sensatie, zo als we de laatste jaren niet hebben beleefd. ‘ , schrijft het AD dan. ‘Wie enigszins in de gelegenheid was en in de televisie belang stelde, heeft zich deze eerste uitzending niet laten ontgaan, dat is de indruk, die overvolle restaurants en overweldigende aantallen mensen bij etalages opleverden. Hoe men het gevonden heeft? Kris kras door het land hebben we een aantal particuliere bezitters van televisietoestellen opgebeld.’ Ik weet het nog; als jongetje van amper vijf zag ik een ongetwijfeld zenuwachtige Jeanne (de) Roos de door koffiepauze onderbroken programma’s aankondigen. Over nostalgie gesproken: Later genoot ik van Pipo. Professor Plano , de ‘Dikke Deur ‘, Ren je Rot , de Verrekijker en Dappere Dodo. Q en Q . Beertje Colargol en Black Beauty waren mijn favorieten. Ik kom nog wel eens op nieuwe nostalgische daggedachten ….. Jij kent nog andere titels .Toch ?

Piet Eelants (c) 2021



Ontwaakt !

DAGGEDACHTE Posted on zo, april 11, 2021 14:02

Alhoewel ik in God geloof heb ik tegelijk een behoorlijke aversie tegen religie in het algemeen. De as van het kwaad en de spil van de liefde. Dat klinkt als een contradictie en dat is het ook. Het geloof in God werkt voor mij als een soort verzekering. Het roept ook een soort lafheid in me op. Ik wil de zekerheid van het geloof graag voor mezelf vertalen als een onzekerheid die mij goed te pas komt op het moment dat het me kan helpen te geloven. Oorlogen, conflicten ,haat, onbegrip en dingen des duivels oordeel komen voort uit religie. Daarbij komt bij mij altijd de gedachte op dat als God religie had in willen stellen, Hij ( of Zij) die dan zelf wel had opgericht of uitgevonden. Het feit dat mensen dat hebben gedaan is de oorzaak van de twijfel die me overkomt. Geloof, religie, heeft goede dingen in zich. Meedogendheid ,liefde, barmhartigheid ,vergeving, cultuur, beschaving; het zijn voortbrengselen van religie. Het probleem is juist daarom levensgroot , maar evenwicht is niet opportuun. Ying en Yang, Pro of Contra, wit of zwart zijn daarom bijna niet in casu te vatten. Er zijn mensen die het geloof in een God in kunnen passen in de werkelijkheid van het zijn. Dat is knap. Van die mensen. Wat ik dan weer knap irritant vind, is, dat die knappe mensen die eigenschap proberen te slijten aan anderen die daar niet zo van gediend zijn. Dat druist weer in tegen mijn opvattingen over vrijheid van geest. Mijn twijfel hoort specifiek bij mij en ik kan en wil daar in feite ook mee leven. De Wachttoren en Ontwaakt! zijn dan ook niet besteedt aan mij en Christelijke politiek is niet beter dan socialistische. Lees de beginselen er maar eens op na. Wat écht knap is, is elke dag het voornemen heiligen om de dingen te doen die een ander niet hinderen in dingen te doen die zij menen te moeten doen of laten. Maar ook daar moet je zélf in geloven. Zeker weten!

Piet Eelants (c) 2021



Volgende »