Blog Image

VERZAMELDE DAGGEDACHTEN

DAGGEDACHTEN

De dagelijkse Daggedachten van Pee | Piet Eelants | in de Dongense Internetkrant worden op veler verzoek vanaf oktober 2014 op deze plaats verzameld



Op alle teksten in deze bijlage geldt dat bij overname van volledige teksten of gedeelten ervan bronvermelding is gewenst

SOMBER EN HOOPVOL (693)

DAGGEDACHTE Posted on vr, september 17, 2021 16:51

Immorele graaiers worden het wel genoemd. Zij die volgens jou en mij veel te veelverdiener zijn en dat ze eigenlijk niet zouden moeten krijgen wat ze krijgen omdat ze het ook niet verdienen. Er zijn ook veelverdieners die het geld dat ze verdienen ook wérkelijk verdienen en het daarom ook terecht krijgen. In het televisieprogramma ‘Kijken in de Ziel’ waarin Coen Verbraak een tijdje geleden grootverdieners aan de tand voelde over allerlei zaken waarmee deze mensen goed overweg kunnen is er maar één persoon die boos werd toen er volgens deze persoon suggestieve vragen over werden gesteld. Dat feit is veelzeggend. Er is al lange tijd over échte zakkenvullers gepraat en geklaagd .Ze zijn ook ter schande gemaakt en ook elke keer hoor je weer dat er maatregelen tegen worden genomen. Mijn eigen politieke richting en door wie ik naar zeer wisselende en dikwijls enkel latente tevredenheid laat vertegenwoordigen in staat en kamer is daar duidelijk over. Maar zelfs mensen in een ander politiek spectrum waarvan je zou verwachten dat die alleen maar denken dat geld niet enkel makkelijk is maar ook veel macht vertegenwoordigd zijn het er over eens dat het soms de spuigaten uitloopt. Maar dat er niets veranderd en dat er gemiddeld elke week weer een fraude- en graaischandaal – bericht onder onze neus wordt gehouden gaat menigeen goed de keel uithangen. Denk maar eens terug aan het woord ‘mondmaskers’.

Er zijn al gevallen bekend dat ontdekte en bewezen gewetenloze graaiers naar een verafgelegen eiland vluchten en daar de poep van de knikker af en het geld wit te wassen en daardoor anderen meer de stront in te duwen. Dat gaat stinken en niet zo’n beetje ook. Een stukje geschiedenis : Loon naar werken was na de klassenstrijd en priester Daens goed geregeld in onze lage landen. De inbreng van kapitaal en arbeid was verdeeld op een goed uitgebalanceerde tevredenheidsschaal. Daarvóór was het een stuk a socialer hoor. Gedwongen winkelnering, ook in onze streken en de hier in Dongen veelvoorkomende leer – en schoenindustrie deed soms gezellig mee in dat klassenspelletje .Ook hier werden hongerloontjes uitbetaald en óók als zodanig ervaren in de grote gezinnen. Dat kon niet en men werd wakker,organiseerde zichzelf en vocht met wisselend succes terug tegen het zich aan de arbeiders verrijkend deel van de maatschappij. Maar naargelang de industrialisatie en de techniek vorderingen maakte gingen in verhouding de lonen en salarissen wel vooruit maar een stuk minder hard dan dat van de uiteindelijke verantwoordelijken die gingen over de inhoud van onze portemonnee.


De bazen werden rijker en de arbeiders die later werknemers werden genoemd vonden dat vrij normaal .Die werden aangemoedigd dat te aanvaarden – in naam van God- door mannen in zwarte rokken. Zij moesten namelijk blij zijn weer beleg op de boterham te kunnen kopen. Men was tevreden en mocht aan de welvaart ruiken. Maar dan kwamen de jaren 30 die te vergelijken zijn met de jaren 80 van de vorige eeuw. Veel mensen kwamen op straat te staan en moesten er van leven. Natuurlijk is dat niet enkel de graaier die daar debet aan is. Andere – ook economische tegenvallers – hebben een rol in de tijd. Maar tegen alle heilige huisje trappen in deze beperkte ruime is een hele en te grote klus. En nu en straks ? Volgens mij is het geld wat er was op of zo goed als. Corona en kortetermijndenkers in Den Haag wisten er wel raad mee. Diezelfde staat kan het straks niet meer opbrengen al die mondjes te voeden. In het recente verleden en met het sluiten van sociale akkoorden vond men daar telkens wel wat op. Langer werken ,kortere en lagere uitkeringen en nog meer doekjes voor het bloeden. De kanteling werd het allesomvattend genoemd en ondertussen groeiden voedselbanken en moderne St Vincentius verenigingen de grond uit als paddenstoelen.

Zelfzorg en elkaar helpen was het credo en de boer hij ploegde voort. Toch vrees ik dat dat laatste er niet meer bij zal zijn in de toekomst, om de doodeenvoudige reden dat de toekomst zich altijd herhaald. De boer zal niet meer vrij kunnen ploegen. Hij krijgt nu al de schuld van zowat alles wat onze toekomst somberder maakt en iedereen wijst met het vingertje naar hen die het echt niet begrijpen. De complottheorie, het fake- nieuws en een onmachtige overheid. Het is ‘the writing on the wall’. De mens is, ondanks het coronavirus verwend en behept met het ‘heb – virus’, krijt te veel te vertellen en wordt door de in het leven geslopen welvaart egoïstisch en apathisch om anderen te helpen. Alleen het woord blijft straks over en de daad uit.

Het – voor de herfst zich echt aanbiedt – zomerse zonnige in dit in delen ervan significante sombere verhaal, is wel dat alles eindig is en dat ook de volgende crisis niet eeuwig zal duren. Het geschetste toekomstbeeld is dat ook. Zonnig dus. Er zal weer wel een andere Daens op staan , of een de nieuwe ‘oude Drees ‘. Zo . Dat lucht op en geeft hoop voor de toekomst van het wereldje rondom ons en waarin we moeten leven en mee moeten doen .Als je de mooie dingen die óók staan te gebeuren nu al vergeet komen die nooit aan bod.

Piet Eelants (c) 2021



Jan Splinter bereidt zich voor ( 692 )

DAGGEDACHTE Posted on za, september 04, 2021 13:52

De zon heeft steeds meer moeite om de warmte van de zomer op te brengen en hier en daar zie je al de voorboden van de komende herfst. Toch schijnen we deze week nog de zomerse waarde van 25° te halen. Nog wat aarzelend veranderen de bladeren van kleur. Schoorvoetend bijna vliegen de eerste trekvogels richting zuiden; hun instinkt volgend , voedsel en de warmte zoekend in verre oorden. In de bossen, de Duiventoren , in de Bergen, de trimbaan en Bamboebos zijn de eerste paddenstoelen al gesignaleerd. In het dorp zie je mensen die voor het eerst hun jas hebben opgezocht. Hier en daar zijn er al winkels die de eerste pepernoten te koop leggen in de vakken. Nog niet op ooghoogte. Het is een kwestie van tijd. Vanaf nu is de AVRI heel bewust bezig in gedachten en daad om weer een mooie kerstshow te creëren onder hun daken. In augustus al werden de eerste voorbereidingen getroffen.

De tijd dringt nog niet echt, maar de tijd van wachten is voorbij. Binnenkort, zo voorspel ik, is er al een voorproefje van de eerste najaarsstorm die de golven van de zilte zee doen afkoelen en in beweging zetten. De stranden worden nu is aarzelend tempo leger en de strandtenten opgeborgen. De mens blijkt weer plotseling een natuurproduct, anticiperend op wat komen gaat. Sommigen gaan mee in de stroom der dingen en wachten het nieuwe seizoen af, Hier en daar, nog bijna onbewust, bereiden mens en dier zich voor op de veranderende natuur. Mensen kopen nieuwe kleding ,dieren verzamelen voedsel als buffer voor de winter. Sommigen zijn nog in vakantiestemming, bewonderen elkaar en zichzelf om de gezonde kleur op hun gelaten en zijn zich bewust van hun door de zon gebleekte blondere haren. Ze denken nog niet aan de herfst, maar aan de volgende vakantie. Voor anderen is dat al verleden tijd. Ze zijn weer een tijdje aan het werk of zitten weer is de dagelijkse flow. Anderen zijn onrustig , hebben al wat last van hun jaarlijkse muizenissen in hun hoofden en zien de wereld rondom hen grijzer worden. Komt het virus ook terug van vakantie, of is het toch thuis gebleven – het is tenslotte onzichtbaar -, zich verstoppend op een eerder ondergelopen camping, om een gemakkelijke herstart te maken.

De wereld rondom ons past zich bij al die stemmingen aan. De verwachtingen zijn hoog, onzeker, maar meer nog gespannen. De Wereld Draait weer Door en Linda presenteert morgen de eerste Miljoenenjacht, die weer weer geopend is. Hoop en vrees ontmoeten elkaar, in woord en beeld en maken indruk op ons. Nog even en de natuur wordt weer indirect wat geholpen door verleden ingrepen van de mens. De muts, de sjaal , de extra deken op het bed. De derde prik misschien en de warme kruik, voor de winter die volgt. Het komt allemaal weer, of weer terug. De seizoenen. Het zijn grijzen en groenen.

(2021) (c) Piet Eelants



MARKTWERKING TOCH ERGENS GOED VOOR (691)

DAGGEDACHTE Posted on do, augustus 26, 2021 10:19

Mijn kleinzoon begint met zijn vriendin al voorzichtig op de woningmarkt te kijken of er een plaatsje voor hen is. Ze zijn niet alleen en dat is een probleem. Jongeren en zij die een kleine beurs hebben, hebben het nakijken. Tweeverdieners zijn de volgende slachtoffers van wat genoemd wordt ‘de krapte op de woningmarkt’. In feite is er die krapte wel en er zullen duizenden woningen moeten worden bijgebouwd,maar het heet niet voor niets de woningmarkt. Het woordje markt klinkt voor mij altijd nog romantisch. De kraampjes met stoffen en bloemen, de groenteboer pur sang en de voornaamste kraam : de viskraam. Je merkt het, ik probeer het luchtig te houden, maar de markt is gegroeid en heeft altijd al te maken gehad met ‘marktwerking’. Marktwerking is een toverwoord voor mensen die geld ruiken en er meer van willen. In de vrije kapitalistische wereld waarin wij leven is dat geen doodzonde; het is een stokpaardje van vele regeringen die het woordje vrijheid er maar al te graag aan koppelen. Zo ontstond een nieuw samengesteld woord: ‘vrijemarktwerking’. Dat doet ’t ‘m. Wie wil er nu niet ‘vrij ‘zijn in doen en laten en er beter van worden. Dat is op de eerste plaatst menselijk. Maar het woord en term menselijk heeft al lang niet meer de sfeer van ‘vanzelfsprekend of menslievend’. Menselijk krijgt in vele gevallen iets dierlijks. Een dier weet niet beter, is parasitair door instinkt en met een beetje geluk heeft ‘de schepper’ ze een kwakje symbiose meegegeven. Hier komt de wolf aan in dit verhaal. De mens worstelt er al lang mee en de laatste jaren met de werkelijkheid: de wolf is terug.

Hij steelt en vreet schapen en laat zich niet door hekken tegenhouden. De wolf pakt wat ie pakken kan en vertoont daardoor menselijke trekjes. De vorm van deze daggedachte is nog een probleem. Kies ik voor de vorm een fabel, parabel , sprookje of thriller. Misschien is een gelijkenis wel het meest van toepassen en daarom blijf ik maar bij mijn wolf. In het kader van het onderwerp figuurlijk wel het beste. Alhoewel de wolf in werkelijkheid niet zo’n slecht karakter schijnt te hebben en enkel rooft en schapen vreet om te overleven, is de wolf in onze gedachten en referentiekader een wreed dier. Eigenlijk vergelijkbaar met de mens dus. Mensen zijn vindingrijk en geven woorden een betekenis die ze in hun grijze massa opvissen naar waarheid en soms getrouw. Zo ontstond ook het woord ‘geldwolf’. De geldwolven hebben het dus aan zichzelf te danken dat ik ze in mijn (dag)gedachten en in het kader van het onderwerp, zo noem. De mens zocht er ooit een woord bij. Huisjesmelkers. Sommigen van hen weten van de ‘Prins’ geen kwaad, maar de geldwolven onder hen zijn voor een groot gedeelte schuldig aan de woningmalaise die vooral de jongeren teistert. Huisjesmelkers kopen een huis en met meer geld , meer huizen, verhuren ze voor veel geld en maken door de regel zo’n 8% rendement. Probeer dat maar eens te verdienen met je spaarrekening op welke bank dan ook. Kopen en huren worden daarom schier onmogelijk voor woningzoekenden. Dat is hard en a- sociaal. Oosterhout volgt nu ook de weg van Amsterdam en vele andere gemeenten. Degenen die een huis koopt, moet er zelf een aantal jaren in gaan wonen. Een goede maatregel zo vast om de woningmarkt beheersbaar te houden en rechtvaardiger. Er moet nog meer gebeuren natuurlijk, maar de marktwerking heeft met deze nieuwe regels ook een goede kant. Het zal zo’n vaart nog liet lopen, maar de prijzen zullen zich op den uur behalve met vraag en aanbod, ook gaan verhouden tot minder speculaties. Een goede zaak die marktwerking. Ik wist niet dat ik dat ooit zou zeggen. Onze Dongense wethouder moet niet altijd doen wat grotere broer Oosterhout beweegt om een probleem aan te pakken, maar de wereld zou er wel een beetje beter van worden als ze er eens over gaat praten met haar collega. Dat de Oosterhoutse wethouder van een andere partij is moet haar in ieder geval tot nadenken bewegen wat háár uiteindelijke ideologische grondslagen zouden moeten zijn.

Piet Eelants (c) 2021



De verschillen zullen blijven

DAGGEDACHTE Posted on vr, augustus 13, 2021 17:19

Het verschil tussen een reces en vakantie is niet flinterdun,maar wel langer dan je denkt. De meesten onder ons die zich in deze tijden nog werknemer mogen noemen, hebben recht op minstens een week of
twee rust en zon. Alhoewel dat laatste niet te verzekeren valt, is er voor mensen die ‘op reces’ gaan , duidelijk meer kans dat het gouden hemellichaam, die zich overigens ook als ploert kan manifesteren,
zich in die tijdspanne laat zien, vele malen groter. In de vorige eeuw nog ( ik kan het weten) was reces een woord dat op gespannen voet stond met ‘wedde’.

Het woord en begrip reces kon je toen scharen onder ouderwetse ideeën als salaris, loon of wedde. Alhoewel deze begrippen gewoon geld in het laatje brengen, is de volgorde zoals hier genoteerd in aflopende lijn gelijk aan de hoogte ervan. Genieten van het leven wordt aldus mede bepaald door je staat van dienst- ook je vroegere – die ook je verdere toekomst bepaald. Aan de andere kant :Zij die nu pensioen genieten, genieten door de regel het meest van de geveinsde verworven gelijkheid die er in principe overigens nooit zal zijn. Er blijft verschil onder de mensen. Ze worden in bepaalde landen nog steeds onderverdeeld in ‘kasten’. Grotendeels is dit systeem verboden, maar zoals de mens zelf bepaalt heeft, is denken, religie en discriminatie toegestaan als het in hun bepaalde straatje goed uitkomt. In ons land worden velen weggestopt in achterstandswijken,waar de natuur dan haar gang kan gaan. Ze worden talrijk en blijven arm. Het lot ,zeg maar, dat in de dierenwereld beter verdeelt is. Daar is het recht van de sterkste én het eerlijkst. De mens is enkel een intelligente uitzondering. Van hoog tot laag kenmerkt de mens zich tot een individu dat het andere individu niet kan missen. Het verschil tussen symbiose en parasitisme is helaas niet duidelijk. De ‘ talrijke ‘ is in de meerderheid, maar hebben het minst in de pap te brokken. Die pap zullen ze moeten verdienen door zelf in de gaarkeukens te werken. Want dat is de goedkoopste manier om ze te voeden.

Het hierboven geschetste, is gemakkelijk te weerspreken, maar ook te verdedigen. Het zijn niet eens de argumenten die tellen of wie het hardst roept, maar de gang van zaken zoals onze soort zichzelf heeft gecreëerd en ontwikkeld. Dat dit mijn dágelijkse dagelijkse gedachten zijn is ook weer overdreven,maar af en toe denk ik, dat je eigen waarheid wel eens aan de achterkant ervan wordt ervaren als een ander er anders over denkt. Eens zal alles eindig zijn en daar zorgt de mens zelf voor. In deze context is het naïef te denken dat idealisme iets anders is dan socialisme. Beiden zijn ten alle tijden tijdverschijnselen omdat tenslotte alles eindig is.

© Piet Eelants 2021



Waar spreekt men Nederlands ( 689)

DAGGEDACHTE Posted on za, juli 17, 2021 18:33

Dongen . Onze taal wordt nogal eens verkracht door het steeds meer in de mode komen van het gebruik van vooral Engelse woorden .Sommigen vallen – heel flauw – over kleine taalfoutjes die in deze krant staan die toch maar mooi elke dag wordt volgeschreven door iemand die een niet zo’n lichte vorm van dyslexie heeft ; maar dat even terzijde. Bijna geen zinnige zin wordt nog geaccepteerd in het bedrijfsleven als jouw voorstel niet een proposal blijkt te zijn. Je hebt het nakijken als je voor je digitale televisieontvanger geen smartcard hebt ook ben je in het bezit van een gros ‘slimme’ kaarten ; om maar eens een paar onverwachte voorbeelden te noemen .Vóór me ligt het woordenboek Surinaams – Nederlands . Bij het verschijnen ervan in 2006 werden er zo’n 500 Surinaamse woorden aan het Nederlands toegevoegd. Dit allemaal als gevolg van de aansluiting van onze ex- kolonie bij de Nederlandse Taalunie. Ik vind het wel een verrijking , een verrijking zoals het Vlaams al gebleken is te zijn.

Geregeld terugkomende lezers van deze internetkrant zien bij het woordgebruik en de woordkeuze heel dikwijls de invloeden van het Vlaams. Er zijn overigens in ons aller taalgebruik veel invloeden van het Vlaams in het Nederlands en omgekeerd. Een gewoon woordje als ‘dáág ‘ wordt steeds meer gebruikt in Vlaanderen. Nederlanders vinden het steeds ‘plezanter ‘als het ‘gezellig ‘is. Het Vlaams en Surinaams hebben als hoorbare gemeenschappelijkheid de ‘aangezette’ W en de ‘rollende ‘ R . Prachtig hoe prachtig onze taal eigenlijk is. Naar schatting 24.000.000 miljoen mensen op de aarde spreken Nederlands of een afgeleide daarvan. In Brazilië bijvoorbeeld spreken zo’n kleine miljoen mensen elkaar elke dag aan in onze taal of wat daar voor door gaat. En dat komt weer omdat veel boeren uit vooral Zuid -Nederland kort na de tweede wereldoorlog naar dat land emigreerden. In Sud (Zuid) – Afrika is er een vorm van het Nederlands die – alhoewel voor ons een beetje vreemd klinkt – vooral goed te lezen is. In Sri – Lanka en in grote delen van Indonesië kent men het Nederlands nog steeds en wordt het op beperkte schaal opnieuw onderwezen. Japan , Canada , Australië , de VS : Nederlands is nog latent aanwezig in vele hoofden en Nederlandse woorden als apartheid en ja en nee ( Jae en Neh) wordt in de Verenigde Staten gebruikt bij stemmingen in de senaat en congres. Ongeveer 800 studenten aan de universiteit van Moskou hebben het Nederlands als bij – vak en 26 ( 2006) kozen onze taal als hoofdvak. De site van de Taalunie waar ik vandaag even een blik op richtte en zodanig als een van mijn bronnen gebruikte al zegt, dat aan zo’n 150 universiteiten in het buitenland ongeveer 600 docenten onze taal doceren ,dan ben ik daarover best verbaast. Dat betekend ook het gebruik van het Nederlands als vreemde taal in 40 landen.

Aan honderden instellingen op niet-universitair niveau geven nog eens ruim 6.000 leerkrachten Nederlands aan 400.000 scholieren en belangstellenden voor onze taal. In Luxemburg is een Nederlands sprekende school aan populariteit aan het winnen Er zijn in het buitenland met deze cijfers in acht genomen waarschijnlijk meer dan 15.000 studenten die Nederlands leren. En dan zijn nog niet eens meegerekend de studenten die het Nederlands bestuderen als brontaal. Nederlands was ooit de officiële taal in Indonesië . Rechtenstudenten in dat grote land moeten heden te dagen overheidsdocumenten kunnen lezen die in het Nederlands hun officiële status hebben behouden. Zuid-Afrikaanse studenten die Afrikaans studeren, zijn in dit overzicht niet meegerekend, maar ook zij leren Nederlands, want dat is een onderdeel van het vak Afrikaans. Goeiendag ! Zou het eigenlijk niet terecht zijn dat onze taal weer onze taal wordt en dat we tegelijkertijd het Dongens in ere houden …?Zelf hoop ik , nu Engeland de EU verlaten heeft , het Nederlands weer wat meer kansen krijgt in het overigens daardoor steeds kleiner wordend Verenigd Europa als Polen en Hongarije ( let op mijn woorden) de unie ook nog verlaten

(c) Piet Eelants ( 2017/ 2021)



Een kleine fee….

DAGGEDACHTE Posted on za, juli 10, 2021 12:41

Van een lieve Fee, een aardig donsveertje ,twee leuke tuinfluiters , een schat van nimf en een handig hangmatje ……..


Een kleine Fee….zweefde boven een sfeervol verlichte boom , die door een frisse lentetooi van groene blaadjes nauwelijks opviel tussen de andere in
de zon blakende woudreuzen. Een ander feetje zat op een tak van een
berk en keek lachend schuin naar beneden waar een paar jonge
tuinfluiters probeerden met hun eerste donsveertje vliegbewegingen te
maken . Verderop zat op de bovenste tak van de grootste boom een
merel zijn veren op te schonen waarna hij met een vreugdekreet zijn
weg vervolgde. Ik hoorde nog meer vogels en zacht geruis van de
lentewind . Langzaam liep ik verder en genoot van dit alles. Een
kwiek gemutst eekhoorntje snelde zich een weg van boom tot boom , af
en toe even uitrustend van zijn wild geraas.

Twee vlinders danste van bloem naar bloem. Het leek alsof ze elkaar plaagde door een paar keerrond de mooiste bloemen te fladderen om daarna bijna gelijktijdig opdie ene prachtige af te vliegen om zich te laven met de heerlijkste nectar.

Een kleine kabouter harkte zijn tuintje en veegde de laatst
overgebleven blaadjes van de vorige herfst bij elkaar.Ik liep een
paar stappen verder en zag een kleine nimf genietend van de eerste
lente zonnestralen liggend in een piepklein hangmatje dat duidelijk
handgemaakt was van verse grassprieten en versterkt met
paardenbloemstelen aan beide kanten in de lengte. Plots voelde ik
kleine trillingen onder mijn schoenen. Eerst dacht ik nog dat het
kwam door het stampen met de pootjes van een wit konijn dat ik net
tussen het hoge gras zag wegrennen , maar toen ik de kleine nimf uit
het hangmatje zag vallen en zag hoe de paardenbloemstelen aan de
zijkanten ervan doorbogen totdat ze braken ,voelde ik tegelijkertijd
dat een grote schaduw de zon hinderde zijn stralen verdelen over dit
paradijselijke tafereel.


Ik deed een paar stappen achteruit en zag links van me een enorme grote zwarte laars. En nóg een. Ik durfde niet te bewegen en keek een beetje onbewust voorzichtig naar boven.Het moment dat ik toen beleefde vergeet ik niet meer. Twee grote azuurblauwe vrouwenogen keken naar het paradijs waarin ze zich bevond .Ik schrok en verborg me snel achter een met zwammen begroeide boomstam. Toen keek ze naar me , ik leek verlamt door het aanschouwen van al die schoonheid .Langzaam deed ze mijn angst verdwijnen .

Haar strakke verschijning betoverde me . Haar zachte glimlach deed me
smelten . Even aarzelde ik . Ik besloot langzaam vanachter de
boomstam te komen . Als door betovering keek ik naar boven en zag
haar lange zwarte haar wapperen in de lentewind. Ik wilde roepen,
schreeuwen maar met een paar grote stappen verdween ze weer zo ze
gekomen was. Vlug rende ik naar de hoogste boom. Vanuit de top kon ik
nog net een blik opvangen van haar prachtige lichaam, waarna ze
verdween in de lentemist. De kleine fee probeerde me te troosten door
een vreugdedansje te doen net naast de grote berk waar een ander
feetje vanachter een takje weer tevoorschijn kwam om verder te
genieten van de twee kleine tuinfluiters , waarvan er eentje was
geslaagd op de rand van het nest te gaan zitten .<

Piet Eelants (© 2003)



Rijtje

Uncategorised Posted on vr, juni 25, 2021 17:58
Ons Riet …

Annie , Jopie , Riet en Piet.
In dat rijtje, met variaties in volgorde en soms met verkleinwoordjes.
Ik hoor het nog.
We luisterden er ook naar en soms ook niet.
Want meestal betekende dat bedtijd.
In het leven zetten we graag alles op een rijtje.
Ook vandaag.
We noemen dat herinneringen
We gaan er een naam in missen: Rietje, ons Riet ; voor Huub en vrienden: Ria.

We gaan haar missen in het rijtje. Nu al.
We gaan ook haar lach missen, haar tranen, haar vreugde en haar lessen in leven.

We gaan ook haar eenvoud missen.
We gaan háár missen.
De houten keet in onze tuin, het lachen om flauwe grappen in de keuken.
Friet halen en te gauw weer thuis ……..ach, ik heb zo mijn eigen lijstje
‘Ik hou van jou’ zei ze elke keer als ik ze zag in eindeloze herhaling en altijd gemeend.Het vastpakken, het knuffelen.


Ze eiste zo weinig en gaf juist zo veel. Ze was soms te volgzaam en te gauw tevreden.We denken terug aan vroegere jaren, aan haar citroen- brandewijnje met suiker.


Aan haar ‘Hééét Lammetje!!

Opvallend was haar gastvrijheid, haar gulheid.
Opvallend groot was ook haar vriendenkring en ook de hecht- en echtheid ervan.Bijna op haar laatste laatste dag zette ze zélf alles op een rijtje.
Vastberaden en bewust.Ze wilde iedereen waarvan ze hield nog zien, aanraken…iets tegen ze zeggen…
Ik sloot graag aan in dat rijtje.
Ik deed dat eigenlijk veel te zelden.
Dat spijt me.


Ze is nu de eerste in een nieuw rijtje, we beseffen en weten dat.
Laat ons daarom de mooiste dagen niet vergeten.
Haar lach, haar hartelijkheid….
Die zetten we vandaag in een dierbaar rijtje

Rust zacht lief meiske, lief zusje.

‘Broertje’ Piet



Verjaarfeestjes… (686)

DAGGEDACHTE Posted on wo, juni 02, 2021 14:17


Ik heb er een hekel aan, maar als puntje bij paaltje komt valt de dag zelf altijd reuze mee. Er zijn familieleden die dat weten en zeggen daarom geen proficiat als ze binnenkomen,maar doen dat volgens mij vol liefde als het feestje is gedaan. Als het toch moet , moet het maar. De verjaardagen waarop je een zogenoemde mijlpaal bereikt in je leven zijn daarbij bepalend.18 en 21 gaan nog wel, 50 , 60 zijn twijfelachtig leuk , maar daarna wordt het geen bijtellen meer maar heimelijk aftellen. Je ziet de bui al duidelijk hangen. Het ouder worden zal geen pretje zijn. Je moet wel uitgaan van de gemiddelde leeftijd die een mens zich kan veroorloven te leven. Volgens een niet actuele graadmeter wordt een man gemiddeld 78,4 jaar en een vrouw een slordige 4 jaar ouder. Voor de doordenker: ik wordt dit jaar 75. Voor mij is deze actualiteit en in dit geval zonder meerwaarde. Afgezien van het feit dat er al een soort van tweedeling is met betrekking tot de toenemende vergrijzing, het fenomeen is ook een steeds terugkerend onderwerp in discussies die soms een bedenkelijk niveau bereiken. De NOS- programma’s worden al aangepast en als 49- jarige tel je nog net mee. Er zijn ook andere rode draden die het leven kruisen en komen en gaan met leeftijdsgrenzen. Ik noem er een paar : hogere zorgkosten, euthanasie en zelfbeschikkingsrecht. De volgorde is willekeurig, maar soms onvermijdelijk. Hoe je met deze dingen omgaat is divers, maar ouderen worden bijvoorbeeld niet echt ontzien als ze op hun beurt wijzen op hun verdiensten en de resultaten daarvan in het verleden.Sommigen ouderen voelen zich zwaar getraumatiseerd als de algemene tendens in ook politieke. discussies is dat eigenlijk álle kosten onbeheersbaar lijken te worden door de vergrijzing. Voor hen die de leeftijd der sterken nog niet bereikt hebben geldt overigens ook dat als je je petje niet in de gracht gooit en er zelf onder kruipt ,je vanzelf mee gaat tellen in de stijgende statistieken.

Piet Eelants © 2021



Volgende »